Gejzer

Droga do zdrowia i witalności

2012-01-19T15:22:00.001+01:00

autor: Alexander Lowen i Leslie Lowen

tytuł: Droga do zdrowia i witalności. Podręcznik ćwiczeń bioenergetycznych

przekład: Joanna Olchowik

wydanie I w języku polskim, Koszalin 2011

Ośrodek Bioenergetycznej Pracy z Ciałem, Pomocy i Edukacji Psychologicznej,

Joanna Olchowik, ul. Wąwozowa 28/1, 75-339 Koszalin

www.bioenergetykalowena.pl

e-mail: osrodek[a]bioenergetykalowena.pl

tel: 608 613 989

fragment

Jak wszyscy wiemy, umysł i ciało mogą wzajemnie na siebie wpływać. To, co myślimy, może wpływać na to, co czujemy. Zależność ta działa również w przeciwnym kierunku, jednak jest ograniczona do świadomych lub powierzchniowych aspektów osobowości. Na głębszym poziomie, to znaczy na poziomie podświadomości, myślenie i uczucia są uwarunkowane przez czynniki energetyczne. Na przykład, jest prawie niemożliwe dla osoby w stanie depresji, wydźwignąć się z niej poprzez pozytywne myślenie. Dzieje się tak, ponieważ poziom energetyczny takiej osoby jest obniżony, oddech spłycony, a funkcje witalne osłabione. Dopiero przez głębokie oddychanie i uwolnienie uczuć nastąpi podniesienie poziomu energetycznego i osoba pokona stan depresyjny.*

Procesy energetyczne zachodzące w ciele związane są ze stanem żywotności w ciele. Im więcej żywotności osoba posiada, tym większą energią dysponuje i odwrotnie. Sztywność lub chroniczne napięcie zmniejszają żywotność i obniżają poziom energii. W chwili narodzin organizm znajduje się w stanie największej żywotności i największej elastyczności. W momencie śmierci sztywność staje się całkowita. Nie jesteśmy w stanie uniknąć sztywności w ciele przychodzącej wraz z wiekiem. Co możemy zrobić, to uniknąć sztywności wynikającej z chronicznego napięcia mięśni, spowodowanej nierozwiązanymi konfliktami emocjonalnymi. Każdy stres wywołuje stan napięcia w ciele. Zazwyczaj napięcie znika, gdy stres ustępuje. Pomimo że czynnik stresujący został usunięty, chroniczne napięcie pozostaje w postaci nieuświadomionej postawy ciała lub ułożenia mięśni. Takie napięcie szkodzi zdrowiu emocjonalnemu poprzez obniżenie poziomu energii, blokowanie ruchliwości (naturalnej, spontanicznej gry i ruchu muskulatury) ograniczając ekspresję tej osoby. Jeżeli dążymy do odzyskania pełnej żywotności i dobrego samopoczucia emocjonalnego, konieczne jest uwolnienie ciała od chronicznego napięcia.

Bioenergetyczna praca z ciałem zawiera zarówno procedury manipulacyjne, jak i specjalne ćwiczenia. Na procesy manipulacyjne składają się masaż, kontrolowany ucisk oraz delikatny dotyk mające na celu rozluźnienie napiętych mięśni. Ćwiczenia mają pomóc w uświadomieniu napięć i rozluźnieniu ich poprzez wykonywanie odpowiednich ruchów. Jest ważne, aby wiedzieć, że każdy skurczony mięsień blokuje jakiś ruch...

* A. Lowen, Depression and the Body (Baltimore: Penguin Books 1973)

------------------------------------------------

Od siebie dodam, że książki Alexandra Lowena omawiają problemy neurotycznych zachowań dorosłych ludzi, lecz ich nie leczą. Pod wpływem lektury możemy odkryć wiele blokujących nas zachowań, ale nie zastąpi ona profesjonalnej pomocy u kompetentnego specjalisty.
Droga do zdrowia i witalności... oraz Radość są dobrym wzajemnym uzupełnieniem. Radość tłumaczy w prosty i jasny sposób działanie wykonywanych ćwiczeń z książki Droga do zdrowia i witalności...

Boże Narodzenie

2011-12-22T19:25:00.000+01:00

Milczenie...

2011-07-21T16:26:00.000+02:00

Dlaczego ktoś, kogo kochamy, nie potrafi traktować nas z miłością? Dlaczego ta miłość bardzo często staje się potępieniem, udręczeniem, zniewoleniem i... odrzuceniem?

Nie wszyscy potrafią powiedzieć przepraszam w sytuacji, gdy sami zawinili. Ich życiowy kręgosłup jest sztywny i twardy niczym kamień. Ich życiową dewizą jest złamać przeciwnika, zniszczyć, bo tylko w ten sposób mogą kontrolować i manipulować innymi.

Milczeniem można okazać uczucie ciepła, miłości, bezpieczeństwa. Można go również użyć, by niszczyć, dręczyć, unicestwiać. Osoba dręczona bezdusznym milczeniem jest nim zaszczuwana, osaczana, psychicznie niszczona. W ten sposób łamie się wolę dziecka, niszczy współpartnera. Ten rodzaj agresji jakże często stosowany jest w rodzinach.

Osoba agresywna posługując się milczeniem doskonale wie, co robi - kontroluje w ten sposób i manipuluje drugim człowiekiem, by uzyskać to, czego druga osoba nie chce lub nie może dać, nie chce lub nie może się podporządkować, bo w jej odczuciu jest to forma krzywdzenia.

Wygodnie jest dręczyć, bo ta forma agresji nie pozostawia śladów na ciele, niszczy psychikę. Kto będzie rozczulał się nad chorym psychicznie człowiekiem, kto zada sobie tyle trudu, by dotrzeć do źródła? Wtedy wystarczy psychiatryk i psychotropy, by w ten sposób uciszyć dręczonego.
Niszczy się ofiarę, oszczędzając kata...

Lęk przed życiem

2011-01-15T13:00:00.001+01:00

autor: Alexander Lowen

tytuł: Lęk przed życiem

przekład: Agnieszka Świtalska

wydanie I w języku polskim

Koszalin 2010

wydana przez Ośrodek Bioenergetycznej Pracy z Ciałem i Edukacji Psychologicznej, Joanna Olchowik www.bioenergetykalowena.pl

fragment

Wstęp

[...] Czy przeznaczeniem współczesnego człowieka jest bycie neurotykiem, który boi się życia? Moja odpowiedź brzmi: tak, jeśli zdefiniujemy współczesnego człowieka jako członka kultury, której głównymi wartościami są władza i rozwój. Ponieważ wartości te charakteryzują zachodnią kulturę XX wieku, tak więc każdy, kto w niej dorasta, jest neurotykiem.

Osoba neurotyczna jest w konflikcie z samym sobą. Część jej "ja" usiłuje pokonać drugą część siebie. Próbuje opanować ciało, racjonalny umysł, przejąć kontrolę nad uczuciami, wolą, przezwyciężyć obawy i niepokój. Mimo że konflikt ten jest w dużej mierze nieuświadomiony, jego efektem jest wyczerpanie energii osoby i zniszczenie jej spokoju wewnętrznego. Neuroza to konflikt wewnętrzny. Charakter neurotyczny przybiera różne postacie, wszystkie jednak zawierają wewnętrzną walkę jednostki pomiędzy tym, kim jest i tym, kim wierzy, że być powinna. Każda osoba neurotyczna wpada w tę pułapkę.

Jak rodzi się ten stan wewnętrznego konfliktu? Dlaczego losem współczesnego człowieka musi być cierpienie z powodu tych konfliktów? w przypadku jednostki neuroza powstaje w kontekście sytuacji rodzinnej. Jednak sytuacja rodzinna stanowi odzwierciedlenie kultury, ponieważ rodzina podlega wpływom wszystkich sił w społeczeństwie, którego jest częścią. Aby zrozumieć egzystencjalne warunki współczesnego człowieka oraz poznać jego przeznaczenie, musimy prześledzić źródła konfliktu w jego kulturze.

Jesteśmy świadomi pewnych konfliktów w naszej kulturze. Na przykład rozprawiamy o pokoju, ale przygotowujemy się do wojny. Popieramy ochronę środowiska, ale bezlitośnie wykorzystujemy zasoby naturalne dla zysku ekonomicznego. Jesteśmy oddani celom władzy i rozwoju, ale pragniemy tez przyjemności, spokoju umysłu i równowagi. Nie zdajemy sobie jednak sprawy z tego, że władza i przyjemność to wartości przeciwne oraz, że jedno wyklucza pojawienie się drugiego. Władza nieuchronni prowadzi do walki o jej posiadanie, co często doprowadza do tego, że ojciec obraca się przeciw synowi, brat przeciw bratu. Jest siłą wprowadzającą podziały w społeczności. Rozwój oznacza ciągłą aktywność w celu zmiany starego na nowe, uznając, że nowe jest zawsze lepsze od starego. Założenie to, mimo że jest prawdziwe w niektórych technicznych dziedzinach, jest niebezpieczne. Idąc dalej, implikuje ono nadrzędność syna nad ojcem, czy degraduje rolę tradycji do zbędnego bagażu. Istnieją też kultury, w których dominują inne wartości, gdzie szacunek dla przeszłości i tradycji jest ważniejszy niż dążenie do zmiany. W kulturach tych konflikt jest zminimalizowany, a neuroza występuje rzadko.

Rodzice jako reprezentanci kultury, mają obowiązek zainspirowania dzieci wartościami tej kultury. Żądają od dzieci zachowań i postaw, które są tak skonstruowane, by wpasować dziecko w społeczną i kulturalną matrycę. Z jednej strony dziecko stawia opór przeciw tym wymaganiom, ponieważ oznaczają one odcięcie się od swej zwierzęcej natury. By stać się częścią systemu, dziecko musi zostać "złamane". Z drugiej strony pragnie ono dostosować się do tych oczekiwań, by podtrzymać miłość rodziców i uzyskać ich aprobatę. Rezultat zależy od natury rodzicielskich oczekiwań oraz sposobu, w jaki są one egzekwowane. Poprzez miłość i zrozumienie można nauczyć dziecko zwyczajów i praktyk charakterystycznych dla kultury, nie łąmiąc jego ducha. Niestety, w większości przypadków w procesie przystosowywania dziecka do kultury jego duch zostaje jednak złamany, czyniąc dziecko neurotykiem, który boi się życia.

Centralną kwestią w procesie adaptacji kulturowej jest kontrola seksualności. Nie istnieje bowiem kultura, która choć częściowo nie narzuca hamowania zachowań seksualnych. Ta kontrola zdaje się być konieczna, aby nie dopuścić do rozłamu w społeczeństwie. Ludzie są zazdrosnymi istotami i mają skłonność do przemocy. Nawet w najbardziej prymitywnych kulturach więzy małżeńskie są święte. Jednak konflikty, które powstają z tych ograniczeń są zewnętrzne względem osobowości. W kulturze Zachodu praktykuje się wzbudzanie poczucia winy za uczucia seksualne oraz za praktyki seksualne, jak na przykład masturbacja, która w żaden nie zagraża harmonii społeczności. Kiedy poczucie winy lub wstyd połączą się z odczuciami, konflikt zostaje zinternalizowany i tworzy się charakter neurotyczny. [...]

Radość

2011-01-09T15:35:00.002+01:00

autor: Alexander Lowen

tytuł: Radość. Naucz się wyzwalać energię stłumionych uczuć

przekład: Kamila Jakimowicz

wydanie I

Wydawnictwo Czarna Owca (dawniej Jacek Santorski & Co)

Warszawa 2010

Nareszcie ukazały się dalsze tłumaczenia książek Alexandra Lowena.

Zaprezentuję treść Przedmowy do tej publikacji.

Przedmowa

Minęło już czterdzieści lat, odkąd przyszedł do mojego gabinetu pierwszy pacjent. Właśnie ukończyłem własną terapię u Wilhelma Reicha. Jego metoda stawała się coraz bardziej znana i znajdowała wciąż nowych zwolenników. Ponieważ mało było wówczas terapeutów wyszkolonych do jej stosowania, miałem wielu chętnych, mimo że nie zdobyłem wykształcenia medycznego. Jako początkujący terapeuta brałem dwa dolary za godzinę terapii, co jak na tamte czasy było skromnym wynagrodzeniem. Jednak gdy z perspektywy czasu patrzę na jakość mojej pracy, zadaję sobie pytanie, czy byłem wart nawet tego. Nie miałem wówczas pojęcia o głębi i powadze zaburzeń, z jakimi boryka się wielu ludzi zachodniego świata. Mam na myśli depresję, niepokój, brak poczucia bezpieczeństwa, miłości i radości życia.

Pracując z pacjentami przez prawie pół wieku, napisałem jedenaście książek i wierzę, że zgłębiłem naturę ludzkich problemów; zdefiniowałem również zasady analizy bioenergetycznej. Książka ta opisuje terapię w praktyce i obrazuje jej zastosowanie licznymi przykładami z sesji z pacjentami. Muszę zaznaczyć, że analiza bioenergetyczna nie jest szybką i prostą metodą leczenia, jest jednak bardzo efektywna, chociaż jej efektywność zależy od doświadczenia terapeuty. Trudno spodziewać się natychmiastowego uzdrowienia, jeśli problemy, z którymi przez lata zmagają się pacjenci, stają się w końcu częścią ich osobowości. Prawdziwe cuda zdarzają się rzadko. Największy cud, jaki znam, to akt powstania nowego życia, któremu dedykuję niniejszą książkę.

Ciało i umysł działają jako jedność, aby podtrzymywać życie w organizmie; działają również jako jedność na poziomie głębokich procesów energetycznych. Umysł potrafi wpłynąć na ciało, a ciało, oczywiście, wpływa na myślenie i procesy psychiczne.

Analiza bioenergetyczna opiera się na założeniu, że człowiek jest jednolitą całością. To, co dzieje się w umyśle, wpływa na procesy w ciele. Zatem jeśli ktoś cierpi na depresję i ma rozpaczliwie czarne myśli, czuje się beznadziejny i przegrany, w jego ciele to nastawienie będzie widoczne w spowolnionym przepływie impulsów, w zmniejszonej ruchliwości i ograniczonym oddechu. Wszystkie funkcje życiowe doświadczają depresji, również metabolizm. Zaburzony metabolizm wpływa na obniżenie energii życiowej

W niektórych przypadkach można poprawić funkcjonowanie ciała poprzez zmianę nastawienia w umyśle, lecz każda taka zmiana będzie krótkotrwała, dopóki nie dokona się fundamentalnych zmian na poziomie ciała. Z drugiej strony, bezpośrednie poprawianie funkcjonowanie ciała poprzez oddech, ruch, odczuwanie i swobodną ekspresję przynosi natychmiastowy i długotrwały efekt oraz zmienia nastawienie psychiczne. W końcowej części terapii dążymy do energetycznego wzmocnienia pacjenta. Jest to istotne, jeśli naszym celem jest wyzwolenie pacjenta z ograniczeń przeszłości i zahamowań teraźniejszości.

[...] Celem terapii jest pomóc człowiekowi w odzyskaniu jego pełnego potencjału. Wszyscy ludzie, którzy przychodzą na terapię, są na skutek urazów z dzieciństwa pozbawieni umiejętności doświadczania pełni życia. Jest to ich główne zaburzenie, które leży u podłoża objawów. Objawy wskazują, jak bardzo człowiek został upośledzony przez proces wychowawczy. Najcięższym stanem jest utrata części własnego ja. Wszyscy pacjenci cierpią na różnego rodzaju ograniczenia osobowości: ograniczoną samoświadomość i uważność, ograniczone wyrażanie siebie, zaburzone panowanie nad sobą. Te podstawowe funkcje są filarami świątyni własnego ja. Ich ułomność i słabość odpowiadają za brak poczucia bezpieczeństwa, który dramatycznie podkopuje wszelkie próby poszukiwania spokoju i radości, satysfakcji i najgłębszego sensu istnienia.

Wielce ambitnym celem terapii jest przekroczenie tych ograniczeń i, jak wcześniej wspomniałem, nie jest to proste. Bez zrozumienia tego celu można się pogubić w labiryncie konfliktów i sprzeczności uczuć, które gmatwają lub nawet udaremniają starania podejmowane w trakcie terapii. Warto jednak podjąć wysiłek, jakim jest niesienie pomocy wielu ludziom współczesnej cywilizacji, dla których życie jest ciągłą walką o przetrwanie, a radość - stanem obcym.

Narcyzm. Zaprzeczenie prawdziwemu Ja

2011-01-04T10:24:00.002+01:00

autor: Alexander Lowen

tytuł: Narcyzm. Zaprzeczenie prawdziwemu Ja.

przekład: Piotr Kołyszko

Agencja Wydawnicza Jacek Santorski & Co

Warszawa 1995

"Narcystyczna osobowość naszych czasów" - tak zapewne zatytułowałaby Karen Horney swoją słynną książkę, gdyby pisałaby ją pięćdziesiąt lat później. Opisywane przez Freuda i jego uczniów nerwice ustępują dziś miejsca innego rodzaju zaburzeniom osobowości, których istotą nie są neurotyczne konflikty, lecz kryzys tożsamości, utrata łączności z naturalną, podstawową jaźnią, własnym Ja.

Samotność, egocentryzm i zabieganie współczesnego człowieka Zachodu są pierwszymi rzucającymi się w oczy skutkami tej bolesnej utraty poczucia siebie, zapoczątkowanej przez dramat dziecka nieuważnie i egoistycznie traktowanego przez rodziców, a utrwalonej przez nastawioną na zewnętrzne osiągnięcia i grę pozorów kulturę.

Depresje, zaburzenia osobowości typu borderline i narcyzm to kliniczne przejawy naszych egzystencjalnych problemów, w których istotę wprowadza nas krok po kroku wybitny psychiatra i psychoterapeuta amerykański, Alexander Lowen znany już polskim czytelnikom z bestsellerów Miłość, seks i serce oraz Duchowość ciała. (Jacek Santorski)

fragment

Przypadek Sally

[...] Sally, młoda kobieta uczestnicząca w treningu bioenergetycznym, opisała koszmar, jaki przeżywała przez ostatnie dziesięć lat. Poślubiła mężczyznę, który ją bił, uganiał się za innymi kobietami i groził odebraniem dzieci w przypadku rozwodu. Bała się go panicznie, bo był silny, nie tylko w sensie fizycznym. Udało się jej jednak uzyskać rozwód i zatrzymać dzieci. Zadziwiający był fakt, że Sally opowiadając tę historię ujawniała bardzo niewiele emocji. Byłem również zdumiony płytkością jej oddechu.Chociaż jej ciało nie wykazywało sztywności, miała zaciśnięte gardło. Żeby zrozumieć przyczyny tego zaciśnięcia, spytałem ją o dzieciństwo.

Sally odpowiedziała natychmiast, że miała szczęśliwe dzieciństwo. Jak dotąd nie pracowałem jeszcze z nikim, kto miał szczęśliwe dzieciństwo. Słyszałem takie stwierdzenia z ust wielu pacjentów, ale okazywało się, że kryje się za nimi zaprzeczenie rzeczywistości. Gdyby dzieciństwo Sally było szczęśliwe, nie zaciskałaby gardła w celu blokowania uczuć i nie wyszłaby za mąż za mężczyznę, który ją maltretował. Jak wykazałem w innej książce*, większość mężczyzn żeni się z kobietami podobnymi do matek, a kobiety poślubiają mężczyzn podobnych do ojców. Poprosiłem Sally, żeby opowiedziała mi coś o ojcu.

Sally posłużyła się tymi samymi słowami przy opisie ojca, co przy opisie męża. Stwierdziła, że był silny. W jej dzieciństwie istniała między nimi bliskość. Ale ojciec pił, na czym cierpiały ich stosunki. Stał się nieobliczalny. Ponieważ pijący mężczyźni bywają gwałtowni, spytałem Sally, czy ojciec kiedykolwiek ją uderzył. Mimo moich podejrzeń byłem zaskoczony jej odpowiedzią: "Czasem bił mnie pięścią, niekiedy walił w twarz. Nie wiedziałam, kiedy spadnie na mnie cios". Zrozumiałem, że Sally bała się panicznie ojca, tak jak później męża. Ale ponieważ była dzieckiem i nie mogła opuścić domu, stłumiła przerażenie i mu zaprzeczyła. To zaprzeczenie uczucia strachu zaślepiło ją tak, że nie potrafiła dostrzec potencjalnej przemocy w przyszłym mężu.

[...] Rodzice bijący własne dzieci byli prawdopodobnie bici w dzieciństwie. Ponieważ zaprzeczyli uczuciom związanym z tym doświadczeniem, nie żywią żadnych uczuć dla dziecka. Mimo to nie potrafię pojąć, jak rodzice mogą usprawiedliwiać bicie dzieci. Widzę w tym przejaw okrucieństwa. Zawsze czuję grozę, kiedy słyszę opowieści pacjentów o tym, jak żądano, by sami przynieśli narzędzie chłosty. Podobnie nie potrafię też zrozumieć okrucieństwa wobec zwierząt. Są one czującymi istotami, zdolnymi do odczuwania bólu i przyjemności, smutku i radości, strachu i złości. Ludzie pozbawieni tych uczuć stoją w pewien sposób niżej od zwierząt...

* Alexander Lowen Fear of Life, New York, Macmillan 1980.

Miłość, seks i serce

2011-01-02T17:42:00.000+01:00

autor: Alexander Lowen

tytuł: Miłość, seks i serce

tłumaczenie: Piotr Kołyszko

Wydawnictwo Pusty Obłok

Warszawa 1990

[...] Skuteczność bioenergetyki w leczeniu depresji i nerwic, pomocy w rozwiązywaniu problemów życia intymnego i odzyskiwaniu harmonii wynika z włączenia w nurt psychoterapii pracy z ciałem pacjenta. Lowen odkrył, że uwalnianie napięć mięśniowych i przywracanie naturalnego rytmu oddychania jest istotą rozwiązywania problemów emocjonalnych. Takie podejście odróżnia bioenergetykę od innych metod pracy psychoterapeutycznej bazującej tylko na słowie (rozmowie)... (Jacek Santorski)

fragment

Wstęp

[...] Tak jak można określić wiek drzewa licząc wewnętrzne słoje pnia, tak doświadczony terapeuta ze szkoły bioenergetycznej może odtworzyć historię człowieka przyglądając się ciału. W trakcie analizy bioenergetycznej można określić gdzie umiejscowione jest napięcie i zablokowana energia. Takie zablokowanie nie pozwala człowiekowi używać w pełni swojej żywotności. Korzystając z różnorodnych technik ćwiczeń ładujących i rozładowujących emocjonalnie terapeuta szkoły bioenergetycznej może pomóc uwolnić zablokowaną energię, co pozwala na złagodzenie napięcia. Efekty zastosowania tej metody wobec osób podatnych na chorobę serca okazały się ta intrygujące, że zdecydowałem się na odbycie terapii u dr Lowena. Wkrótce przekonałem się, że moje ciało jest zbyt napięte, że nie oddycham głęboko i nie przeżywam ani nie wyrażam w pełni swoich uczuć.

Dr Lowen skoncentrował się na sztywności mojego ciała. W ciągu pierwszych kilku miesięcy było ono oporne i pozostawało pod kontrolą głowy. Lowen pracował nad oddychaniem, co wyzwoliło zablokowane uczucia. Umieszczał mnie na "stołku bioenergetycznym" i nakłaniał do takiego posługiwania się głosem, które wydobyłoby energię z mojej piersi. Spowodowało to zredukowanie napięcia w klatce piersiowej. Następnie pracowaliśmy nad przeponą, szczęką i miednicą. Kilka miesięcy takiej pracy z ciałem odsłoniło stłumione uczucia i napięcie mięśniowe. Stopniowo w moim ciele pojawiło się rozluźnienie. Płacz uwolnił napięcie, prowadzące do rozluźnienia klatki piersiowej. Podczas kolejnych lat byłem świadkiem otwierania się własnego serca. Chyba zaczęła się rozwijać kobieca strona mojej natury. Rozwój był wyjątkowo intensywny. Ból związany z terapią doprowadził mnie w końcu do odkrycia przyjemności. Zacząłem przeżywać więcej uczuć. Moje emocjonalne i fizyczne dobre samopoczucie uległo pogłębieniu, ciało zaś jakby ożyło. Zacząłem doświadczać swojej prawdziwej jaźni. Ta wędrówka w poszukiwaniu samego siebie dawała mi wielką radość. [...]

dr STEPHEN SINATRA

dyrektor The New England Heart Center

Duchowość ciała

2011-01-01T12:13:00.000+01:00

autor: Alexander Lowen

tytuł: Duchowość ciała

tłumaczenie: Stefan Sikora

wydawca: Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza

Warszawa 1991

Książka, którą tu prezentuję przetłumaczona i wydana była po książce Miłość, seks i serce. Z tego, co mi wiadomo, obie pozycje miały następne wznowienia.

Co wiemy o Alexandrze Lowenie?

Urodził się w 1910 roku w USA. Wszechstronnie wykształcony humanista i lekarz (doktoraty z prawa, wychowania fizycznego i psychiatrii). Uczeń Wilhelma Reicha i kontynuator jego unikalnej metody psychoterapii somatycznej. Znany w Stanach Zjednoczonych i Europie nie tylko jako twórca bioenergetyki* ale i autor książek, które stały się wielkonakładowymi bestsellerami (Język ciała, Depresja i ciało, Miłość, seks i serce, itd.)

---------

* Zapoczątkowany na kanwie odkryć Wilhelma Reicha przez Alexandra Lowena i Johna Pierrakosa kierunek psychoterapii obejmujący umysł, ciało i procesy energetyczne człowieka. Bioenergetyka nie ma nic wspólnego z bioenergoterapią.

* * *

fragment

[...] Prawdziwa gracja ciała nie jest czymś wyuczonym, lecz stanowi część naturalnego wyposażenia człowieka jako jednego z boskich stworzeń. Jednak gdy raz zostanie utracona, można ją odzyskać jedynie przez przywrócenie ciału jego duchowości. Aby to uczynić, należy zrozumieć, dlaczego i w jaki sposób jego wdzięk został utracony. Ale ponieważ nie da się odzyskać zagubionej rzeczy, jeżeli nie wiemy, co konkretnie zgubiliśmy, musimy zacząć od przestudiowania ciała naturalnego - ciała, w którym ruch, uczucie i myśl stapiają się w czynności pełne wdzięku. Będziemy badać ciało jako samopodtrzymujący się system energetyczny, który współreaguje ze środowiskiem i którego przetrwanie od środowiska zależy. Spojrzenie na ciało z perspektywy energetycznej pozwoli nam zrozumieć istotę wdzięku bez popadania w mistycyzm. Doprowadzi nas to do poznania związku uczuciowości z wdziękiem. Przy braku uczuć ruchy stają się mechaniczne, a myśli zamieniają się w abstrakcje.. Człowiekowi załamanemu na duchu, którego dusza pełna jest nienawiści, możemy oczywiście prawić kazania o miłości, lecz trudno oczekiwać, że odniesie to jakiś skutek. Jeśli natomiast uda się nam przywrócić mu ducha, miłość bliźniego zabłyśnie w nim na nowo. Zbadamy zatem niektóre z zaburzeń, które łamią ducha człowieka, pomniejszają jego wdzięk ciała i podkopują jego zdrowie. Ześrodkowanie uwagi na wdzięku jako kryterium zdrowia, pozwoli nam zrozumieć wiele problemów emocjonalnych, jakie trapią istoty ludzkie, a także rozwijać wdzięk, który sprzyja zdrowiu.

[...] Rozważmy, co się dzieje z dzieckiem, które jest uczone, iż płacz jest zachowaniem nie do przyjęcia. Odruch płaczu tkwi w ciele i musi zostać w jakiś sposób zablokowany, jeśli nie może być wyrażony. Aby opanować ten odruch, mięśnie biorące udział w płaczu muszą się skurczyć i pozostać w tym napiętym stanie, dopóki odruch płaczu nie wygaśnie. Odruch ten jednak nie zamiera, a jedynie wycofuje się do wnętrza ciała, gdzie tkwi w podświadomości. Daje się po latach uaktywnić poprzez terapię lub jakieś silne przeżycie. Dopóki to nie nastąpi, właściwy zespół mięśni - w tym wypadku mięśnie ust, szczęk i gardła - pozostają z chronicznym napięciu. O tym, że stanowi to częsty problem, świadczy powszechność zesztywnienia szczęk, które w ciężkiej postaci znane jest jako zespół stawu skroniowo-szczękowego.

Ilekroć w ciele występuje chroniczne napięcie mięśniowe, naturalne odruchy są nieświadomie blokowane. Dobrym przykładem jest tu przypadek mężczyzny, którego mięśnie barkowe były do tego stopnia napięte i skurczone, że nie był on w stanie unieść rąk nad głowę. Owo zablokowanie stanowiło przypadek hamowania impulsu podniesienia ręki na rodzica. Gdy go zapytałem, czy był kiedykolwiek w stanie rozzłościć się na swego ojca, odparł, że nigdy. Myśl, że mógłby go uderzyć, była dla niego tak samo nie do przyjęcia, jak dla jego ojca. Niemniej konsekwencją owego zahamowania było zniszczenie naturalnego wdzięku ruchów ramion...

Od siebie dodam. Książka napisana bardzo przystępnie, omawiająca w jaki sposób błędy wychowawcze, urazy, trauma zamrażane są w naszych mięśniach, ograniczając płynność i wdzięk poruszania oraz wyrażania siebie poprzez ruch. Pokazuje, w jaki sposób można ciału przywrócić jego elastyczność, znosząc blokady nie tylko fizyczne ale i wytworzone w umyśle.

Do Siego Roku!

2010-12-31T00:22:00.001+01:00

Wesołych Świąt!

2010-12-22T10:59:00.004+01:00

Toksyczny wstyd. Jak uzdrowić wstyd, który cię zniewala

2010-12-21T13:57:00.002+01:00

autor: John Bradshaw

tytuł: Toksyczny wstyd. Jak uzdrowić wstyd, który cię zniewala

tłumaczenie: Helena Grzegołowska-Klarkowska

wydanie I

Wydawnictwo Akuracik

Warszawa 1997

Powinnam była zacząć serię "Psychologia na co dzień" właśnie od tej książki. Dlaczego? Dlatego, że John Bradshaw w sposób prosty i zrozumiały wprowadził Czytelnika w zawiłości rozwojowe i funkcjonowanie podstawowej jednostki społecznej, jaką jest rodzina oraz wychowanie dzieci.

fragment

Uraz spowodowany porzuceniem

Używam tutaj słowa "porzucenie" w znaczeniu o wiele szerszym, niż to się potocznie przyjęło. Najczęściej, gdy mówimy, że ktoś został "porzucony", mamy na myśli, że został "opuszczony fizycznie". Nie pomijam tutaj tego znaczenia, ale by móc nazwać tkwiące w nas demony, musimy dotychczasowy sens słów nieco rozszerzyć.

Chciałbym więc rozciągnąć powyższy termin, by objąć nim również rozmaite formy porzucenia emocjonalnego, takie jak pozbawianie dziecka pieszczot, deprywacja jego potrzeb narcystycznych, tworzenie iluzorycznej więzi, pozbawianie dziecka możliwości zaspokojenia jego naturalnych z punktu widzenia rozwojowego potrzeb zależnościowych, wplątywanie dziecka w chory system rodzinny. Pod pojęciem porzucenia rozumiem też wszelkiego rodzaju przemoc wobec dziecka.

Alice Miller, w swojej doniosłej książce zatytułowanej The Drama of the Gifted Child (Dramat udanego dziecka), opisuje pewien paradoks - wielu dobrych, troskliwych, oddanych rodziców porzuca swoje dzieci. Miller opisuje też drugi, równie paradoksalny fakt: siłą napędową w życiu wielu ludzi wybitnie uzdolnionych, mających niezwykłe osiągnięcia i odnoszących wiele sukcesów, jest głęboka, przewlekła depresja, u źródeł której tkwi wstyd. Powodem tego wstydu, którym przesiąknięte jest ich prawdziwe, autentyczne Ja, było porzucenie w dzieciństwie. Wspomniałem o tym zjawisku już wcześniej, nazywając je "dziurą w duszy". Lektura prac Alice Miller znacznie pogłębiła moje rozumienie urazu porzucenia. Mimo że dla Miller pojęcie wstydu nie jest kluczowym pojęciem wyjaśniającym, nietrudno zauważyć, że opisując proces utraty autentycznego Ja i towarzyszącą temu procesowi depresję, opisuje zjawisko toksycznego wstydu, tyle że w inny sposób.

Osoba porzucona pozostawiona jest sama sobie. Powodem porzucenia może być zarówno nieobecność fizyczna, jak i fizyczna obecność. Bycie porzuconym przez kogoś, kto jest fizycznie obecny prowadzi do jeszcze głębszych zaburzeń...

Toksyczni teściowie

2010-12-20T18:30:00.000+01:00

autor: Susan Forward, Donna Frazier

tytuł: Toksyczni teściowie.

Uwolnij się od destrukcyjnych związków z toksycznymi teściami

przełożyła Monika Betley

wydanie II poprawione

(wydanie I ukazało się nakładem Jacek Santorski &Co Wydawnictwo)

Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2007

Zawierając małżeństwo, zapominamy często o tym, że nie wiążemy się tylko z jedną osobą. Wchodzimy do rodziny, która ma pewien bagaż emocjonalny i utrwalone tradycje. O kłopotach z teściami, a zwłaszcza z teściowymi, krąży mnóstwo żartów. Ale niestety zdarza się, i to nierzadko, że toksyczni teściowie to naprawdę poważny problem. Autorka opisuje różne ich typy, uczy, jak je rozpoznawać i jak skutecznie chronić związek przed zgubnymi wpływami.

fragment

Życie w trójkącie

Zazwyczaj, kiedy osiągasz stadium silnego zaangażowania uczuciowego, wiesz już wiele o swoim partnerze i albo masz już za sobą pierwsze spotkania z jego rodziną, albo przynajmniej znasz ją z opowiadań: wiesz o jej świętych, skandalistach, dyktatorach i męczennikach. Patrząc wstecz z oślepiającą jasnością, jaką daje spojrzenie z perspektywy czasu, prawdopodobnie przypominasz sobie, kiedy po raz pierwszy przeczułeś, że czekają cię kłopoty z teściami. W przypadku niektórych ludzi sygnałem takim jest chłodne przyjęcie lub rodzaj napięcia, które wydaje się nieuniknione. Innym przypominają się migawki z przeszłości, na przykład oschła wymiana zdań przez telefon czy docinki. Jeśli nieprzyjemne wspomnienie szybko znika i nie utrwala się w pamięci w postaci uparcie powracającego motywu, nie ma właściwie większego niebezpieczeństwa. Jeżeli jednak masz trwałe wspomnienie jakiejś chwili lub zdarzenia, które zapowiadały nadchodzące kłopoty, wówczas może się zdarzyć, że zaczniesz odtwarzać to wspomnienie w swym umyśle jak film.

W przypadku Anne, trzydziestojednoletniej artysty grafika, sygnałem ostrzegawczym była reakcja teściowej na podejmowane przez nią decyzje dotyczące spraw osobistych i zawodowych.

"Ruth wzięła mnie na cel, zanim jeszcze Joe i ja się pobraliśmy. Była wściekła, że nie mam zamiaru zmienić nazwiska, choć przecież jest ono na wszystkich moich folderach reklamowych i w książce telefonicznej. W czasie zaręczynowej kolacji powiedziała Joemu, dość głośno, by usłyszało to jeszcze kilka osób, w tym ja, że jej zdaniem jestem zbyt ambitna i w związku z tym Joe będzie dla mnie na drugim miejscu po karierze, której, oczywiście, w ogóle nie warto robić. Mówiła tak, choć sama też pracowała zawodowo. Nie powiedziałam nic, ale poczułam się upokorzona i wściekła. Dlatego spróbowałam obrócić to w żart i załagodzić sytuację. To po prostu nie była odpowiednia chwila na kłótnie".

[...] Czas mijał, a Anne nigdy nie mogła znaleźć "odpowiedniej chwili" na omówienie sytuacji. Kiedy przyszła do mnie, cztery lata po ślubie, nadal czuła się tak samo poniżona i wściekła; ponadto obwiniała samą siebie za to, że zlekceważyła te pierwsze sygnały ostrzegawcze i na czas nie okiełznała zachowania Ruth. Podobnie jak większość osób obarczonych toksycznymi teściami, od samego początku czuła, że wskutek wrogiego nastawienia teściów na jej małżeństwo ma większe prawdopodobieństwo ponieść fiasko, niż stać się szczęśliwą fuzją dwóch rodzin. Stłumienie tej myśli wyzwala potężne siły, które sprawiają, że cierpimy w samotności. Kochasz. Nie chcesz poruszać żadnych kwestii, które mogłyby położyć się cieniem na romantycznym uczuciu, które łączy cię z partnerem. Chcesz, by przyszli teściowie lubili cię i akceptowali.

Anne zdziwiona patrzy wstecz na to, jak usilnie starała się przekonać samą siebie, że nieuprzejmość, którą dosłyszała podczas kolacji zaręczynowej, była chwilowym wybrykiem; jak okazało się w ciągu następnych lat, był to pierwszy z wielu chwilowych wybryków.

"Tak bardzo chciałam, żeby mnie lubiła, i byłam pewna, że kiedy wreszcie mnie pozna, to się tak stanie. Ale gdzie tam. Kiedy się pobraliśmy, było już tylko gorzej. Wtedy nabrałam przekonania, że sprawy dobrze się ułożą, gdy zostanie babcią. Dziś jest już na świecie dwójka wnuków, a ona nadal sobie na mnie używa".

Dlaczego pozwalamy, by upłynęło tyle czasu od chwili, gdy zdamy sobie sprawę, że mamy problemy z teściami, do momentu gdy przestajemy liczyć na to, że one same znikną...

Toksyczni rodzice

2010-12-20T15:32:00.000+01:00

Książka z serii Psychologia na co dzień

autor: Susan Forward

tytuł: Toksyczni rodzice

przełożył: Ryszard Grażyński

wydanie II

Jacek Santorski & Co, Agencja Wydawnicza

Warszawa 2006

Jeden z największych bestsellerów psychologicznych

Pacjenci Susan Forward to ludzie skatowani przez własnych rodziców. Fizycznie bądź psychicznie. Krytykowani, dręczeni okrutnymi żartami, obarczeni winą, napastowani seksualnie czy... rozpaczliwie chronieni. Niewielu z nich przed podjęciem terapii zdawało sobie sprawę z tego, że zostali zniszczeni destrukcyjnym wpływem "toksycznych" rodziców, umiejętnie zaszczepiających w dziecku wieczną traumę, poczucie poniżenia. Dzieci toksycznych rodziców, wszedłszy w dorosłość, mają zachwiane poczucie własnej wartości prowadzące z kolei do samoniszczących zachowań. Zawsze, nawet faktycznych zasług, czują się bezwartościowi, mimo kochającego partnera - niekochani, mimo życiowego powodzenia - nieprzystosowani. Uczucia te wynikają w znacznej mierze z faktu, że jako dzieci zostają pozbawione wiary w siebie i wpedzone w poczucie winy. A stając się dorosłymi, nie potrafią zrzucić tego ciężaru, co odbija się na każdym aspekcie ich życia.

fragment

"Robię to dla twojego dobra"

[...] Wielu rodziców nadal wierzy, że kara fizyczna jest jedynym skutecznym sposobem przekazywania zasad moralnych i norm zachowania. Wiele z tych lekcji przeprowadza się w imię religii. Żadnego dzieła nie wykorzystano tak dalece dla usprawiedliwienia bicia, ale też i tak błędnie jak Biblii.

[...] Ci sami rodzice często wierzą we wrodzoną skłonność dziecka do zła. Wierzą, że surowe traktowanie uchroni dziecko przed zepsuciem. Głoszą takie zdania, jak: "mnie wychowano rózgą z drewna orzechowego; lanie od czasu do czasu zupełnie mi nie zaszkodziło", lub "Muszę wzbudzić w nim strach przed Bogiem", albo "Ona musi wiedzieć, kto tu rządzi" czy też "On musi wiedzieć, co mu wolno, to będzie posłuszny".

Niektórzy rodzice usprawiedliwiają bicie, ukazując je jako niezastąpiony element rytuału, przez który trzeba przejść jako doświadczenie czyniące dziecko twardszym, odważniejszym i silniejszym. W to właśnie miał wierzyć Joe:

Matka mojego ojca zmarła, kiedy ojciec miał czternaście lat. Nigdy się z tego nie otrząsnął. I nadal nie może się z tego otrząsnąć, a ma już sześćdziesiąt cztery lata. Ostatnio powiedział mi, że był dla mnie brutalny, ponieważ chciał mnie uodpornić na ból. To była chora sprawa, ale on zbudował teorię, że jeśli nie czujesz, nie będziesz musiał doświadczać życiowego bólu. Z ręką na sercu, wierzę, że on myślał, iż chroni mnie przed zranieniem. Nie chciał, abym ja przeżył ból, przez który on przeszedł, kiedy zmarła mu matka.

Bicie, zamiast uczynić Joego twardszym i bardziej odpornym na zranienia, uczyniło go osobą bojaźliwą i nieufną, dużo gorzej wyposażoną na życie. Absurdem jest wierzyć, że surowe fizyczne kary mogą mieć jakikolwiek pozytywny wpływ na dziecko.

W rzeczywistości badania wskazują, że dyscyplina fizyczna nie jest szczególnie skuteczna jako kara nawet w przypadku specyficznych niepożądanych form zachowań. A bicie okazało się być tylko krótkotrwałym środkiem zaradczym. Rodzi ono w dzieciach silne uczucie wściekłości, marzenia o zemście oraz nienawiść wobec samych siebie. Jest zupełnie oczywiste, że psychiczne, emocjonalne i często cielesne szkody spowodowane przez fizyczną przemoc są całkowicie nieporównywalne z jakimikolwiek chwilowymi korzyściami.

Od siebie mogę dodać tylko krótkie podsumowanie. W przyszłości dzieci z ofiar stają się oprawcami dla swoich najbliższych i dla innych ludzi. Nieświadomie projektują na innych traumę, która stała się ich udziałem.

Szantaż emocjonalny

2010-12-20T10:36:00.000+01:00

autor: Susan Forward (autorka bestselleru Toksyczni rodzice) i Donna Frazier

tytuł: Szantaż emocjonalny. Jak obronić się przed manipulacją i wykorzystaniem.

przekład: Małgorzata Trzebiatowska

wydanie drugie w języku polskim

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Gdańsk 2007

Fragment

[...] Zaplanowaliśmy sobie z żoną, że na święta Bożego Narodzenia wybierzemy się w podróż. Czekaliśmy na te wakacje od miesięcy. Kiedy zadzwoniłem do mamy, by jej powiedzieć, że wreszcie kupiliśmy bilety, była bliska płaczu. "Ale co ze świątecznym obiadem?" - zapytała. "Zawsze się spotykamy w Boże Narodzenie. Jeśli wyjedziecie, to zepsujecie wszystkim ten dzień. Jak możecie mi to robić? Jak myślisz, ile świąt Bożego Narodzenia jeszcze mi zostało?". No i oczywiście poddałem się. Żona mnie zabije, ale nie mógłbym cieszyć się wyjazdem, mając takie poczucie winy wobec mamy. (TOM)

Weszłam, by powiedzieć szefowi, że potrzebuję pomocy albo ustalenia bardziej realistycznego terminu ukończenia projektu. Kiedy tylko wspomniałam, że nie mogę dać sobie rady, rozpoczął przemowę: "Wiem, że chcesz więcej czasu spędzać w domu, z rodziną. Ale myślę, że chociaż brakuje im ciebie, docenią awans, który chcemy ci przyznać. Potrzebujemy kogoś do pracy w grupie, kto jest bardzo oddany swemu zajęciu - kogoś takiego, kim według mnie jesteś ty. Ale jak chcesz - możesz spędzać więcej czasu z dziećmi. Tylko pamiętaj, że jeśli to jest dla ciebie najważniejsze, to będziemy musieli ponownie rozważyć twoją przyszłość w firmie". Poczułam się całkowicie zdruzgotana. Teraz nie wiem, co robić. (KIM)

Co to jest szantaż emocjonalny?

Szantaż emocjonalny to potężna forma manipulacji, polegająca na tym, iż nasi bliscy grożą nam - bezpośrednio czy pośrednio - że nas ukarzą, jeśli nie zrobimy tego, czego sobie życzą. U podłoża każdego szantażu tkwi jedna podstawowa groźba, którą można wyrazić na wiele sposobów, na przykład tak: Jeśli nie będziesz zachowywał się tak, jak chcę, to będziesz cierpiał. Kryminalista szantażujący jakąś osobę może grozić, że wykorzysta informacje dotyczące jej przeszłości i zniszczy jej reputację. Na ogół żąda pieniędzy za dochowanie tajemnicy. Szantaż emocjonalny uderza w nas osobiście. Posługująca się nim osoba wie, jak bardzo cenny dla nas jest związek z nią. Zna nasze słabości i najgłębsze sekrety. I nawet jeśli bardzo jej na nas zależy, to kiedy się obawia, że nie postawi na swoim, wykorzystuje swoją wiedzę o nas, by sformułować groźby, które przynoszą jej to, czego pragnie: naszą uległość.

Wiedząc, że potrzebujemy miłości i aprobaty, nasz szantażysta grozi, że nas ich pozbawi, albo też swoim zachowaniem utwierdza nas w przekonaniu, że musimy sobie na nie zasłużyć. Jeśli na przykład jesteś dumny ze swojej szczodrości i troskliwości, to szantażysta może nazywać cię samolubnym i nieczułym, kiedy nie podporządkowujesz się jego woli. Jeżeli cenisz pieniądze i bezpieczeństwo finansowe, to szantażysta może zapewniać ci je tylko pod pewnymi warunkami lub grozić, że cię ich pozbawi. I jeśli mu uwierzysz, to możesz przyzwyczaić się do poddawania jego kontroli swoich decyzji i swojego zachowania.

Znalazłeś się w tańcu szantażu, w tańcu z niezmierną liczbą kroków, figur i partnerów.

Ponieważ niezwykle trudno [...] rozpoznać emocjonalny szantaż, kiedy mamy z nim do czynienia - a nawet na długo potem - przygotowałam listę, która pomoże ci stwierdzić, czy stałeś się ofiarą szantażysty.

Gdy ważni w twoim życiu ludzie:

grożą, że utrudnią ci życie, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą?
nieustannie grożą, że zerwą z tobą, jeśłi nie zrobisz tego, czego chcą?
mówią ci lub sugerują, że będą zaniedbywać obowiązki, zrobią sobie krzywdę lub popadną w depresję, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą?
zawsze chcą więcej, niezależnie od tego, ile im dajesz?
zazwyczaj zakładają, że im ustąpisz?
zazwyczaj ignorują czy deprecjonują twoje uczucia i pragnienia?
wiele ci obiecują, ale spełnienie tych obietnic uzależniają od twego zachowania i rzadko ich dotrzymują?
obsypują cię wyrazami aprobaty, kiedy im ulegasz, a dezaprobaty, kiedy nie chcesz ulec?
posługują się pieniędzmi jako środkiem do postawienia na swoim?

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco choćby na jedno z tych pytań, to jesteś emocjonalnie szantażowany...

Toksyczne słowa

2010-12-20T01:19:00.000+01:00

Książka z serii "Psychologia na co dzień"

Autor: Patricia Evans

Tytuł: Toksyczne słowa. Słowna agresja w związkach

Wydanie I

Jacek Santorski & Co,

Agencja Wydawnicza, Warszawa 2008

Książka ta skierowana jest do wszystkich. Tak się składa, że zawarte w niej przykłady, doświadczenia i historie zostały mi opowiedziane przez kobiety. Z tego też względu o cierpieniach związanych ze słowną agresją piszę z kobiecego punktu widzenia, mam nadzieję, że bez uprzedzeń. Aby ochronić prywatność osób, które podzieliły się ze mną swoimi doświadczeniami, zmieniłam ich imiona i okoliczności relacjonowanych przez nie wydarzeń. Opisane przeze mnie kobiety są "wypadkową" moich rozmówczyń. To kobiety, które są lub były związane z werbalnie agresywnymi partnerami.

Słowna agresja to forma przemocy, która nie pozostawia śladów porównywalnych ze śladami przemocy fizycznej. Może być jednak przyczyną takich samych cierpień, a powrót do normalności może trwać znacznie dłużej. Ofiara słownej agresji żyje w świecie, w którym wszystko coraz bardziej się komplikuje. Kobieta żyje z mężczyzną, który jest kim innym "na pokaz", a kim innym prywatnie. Drobne upokorzenia albo wybuchy gniewu, chłód i obojętność albo bezwzględna dominacja, sarkastyczne uwagi albo milczący dystans, manipulacje i wymuszenia lub nieuzasadnione wymagania to najczęstsze rodzaje zachowań. Sprowadzają się one jednak do stwierdzeń typu "co się z tobą dzieje", "robisz z igły widły" oraz innych, bardzo licznych form wyparcia. Najczęściej kobieta będąca ofiarą słownej agresji cierpi bez świadków, nie mając nikogo, z kim mogłaby podzielić się swoimi uczuciami. W oczach przyjaciół i rodziny jej agresywny partner może uchodzić za naprawdę porządnego faceta, a z pewnością za takiego się uważa.

Mimo iż książka ta opisuje przeżycia kobiet, nie da się ukryć, że niektórzy mężczyźni również padają ofiarą słownej agresji ze strony swoich partnerek. Zazwyczaj jednak nie odczuwają oni takiego lęku jak kobieta, żyjąca w ciągłym strachu przed gniewem mężczyzny.

Jeżeli kiedykolwiek doświadczyłaś słownej agresji, z pewnością pamiętasz, jak w bardziej lub mniej subtelny sposób dawano ci do zrozumienia, że twoje odczucia i postrzeganie rzeczywistości są nieprawidłowe. W konsekwencji podświadomie zaczęłaś kwestionować prawdziwość tego, czego doświadczałaś. Proponuję zatem, abyś czytając o przypadkach słownej agresji, zastanowiła się, czy opisane sytuacje nie wydają ci się znajome.

Celem tej książki jest nauczenie cię rozpoznawania subtelnych form słownej agresji i manipulacji. Moim zamiarem było przedstawienie niuansów obcowania ze słowną agresją w taki sposób, w jaki odbierają je jej ofiary. Ludzie woleliby zapomnieć o przeszłości, nie wracać więcej do bolesnych doświadczeń, które doprowadziły do napisania takiej książki jak ta. Wszyscy chcielibyśmy zapomnieć o naszych dawnych problemach. Przeszłość może nas jednak wiele nauczyć, a zdobyta w ten sposób wiedza pozwoli podejmować świadome decyzje, które zapewnią nam lepszą przyszłość. Upokorzenia jednej osoby upokarzają nas wszystkich.

Materiału do książki dostarczyły mi rozmowy z 40 kobietami - ofiarami słownej przemocy. Ich wiek waha się od 21 do 66 lat. Średni czas trwania ich związków to nieco ponad 16 lat. Sumując, można powiedzieć, że czerpałam z ponad 640 lat doświadczeń słownej agresji. Większość kobiet, z którymi rozmawiałam, odeszła od swoich agresywnych partnerów. Pięć, dziesięć, piętnaście lat po rozstaniu wciąż roztrząsały i próbowały zrozumieć, co im się przytrafiło. Aby ratować swój związek, skorzystały z każdej drogi, z każdego sposobu: tłumaczyły, przymykały oczy, prosiły, błagały, chodziły na terapię grupową lub indywidualną, starały się być jak najbardziej niezależne, zaspokajając swoje własne potrzeby i nie prosząc o "zbyt wiele", zgadzając się na coraz mniej, rezygnując z jakichkolwiek żądań, okazując wyrozumiałość. Nic jednak nie pomagało. Dynamika ich związku często wciąż pozostawała dla nich tajemnicą.

[...] Skutki słownej agresji mają przede wszystkim charakter jakościowy. Oznacza to, że w przeciwieństwie do skutków fizycznej przemocy nie są widoczne gołym okiem. Nie ma bowiem śladów bicia, siniaków, podbitych oczu ani połamanych kości. Miernikiem doznanej krzywdy jest w tym przypadku natężenie psychicznych cierpień doświadczanych przez ofiarę słownej agresji. Jakość przeżyć ofiary określa więc stopień przemocy.

Moim nadrzędnym celem jest ułatwienie ci, Czytelniczko, rozpoznawania symptomów słownej agresji. Ponieważ słowna agresja wiąże się z osobistymi doświadczeniami, książka ta w całości dotyczy ludzkich doświadczeń.

Czytając ją, należy pamiętać o trzech ważnych faktach pozwalających zachować szerszą perspektywę:

W związku opartym na przemocy agresywny partner zazwyczaj wypiera się swojej agresji.
Akty słownej agresji mają najczęściej miejsce za zamkniętymi drzwiami.
Akty przemocy fizycznej są zawsze poprzedzone aktami słownej agresji.

Od siebie dodam, że z agresją słowną spotykamy się nierzadko w codziennym obcowaniu z innymi. Najczęściej jest nie zauważana, ignorowana czy wręcz akceptowana w niektórych środowiskach. Doświadczamy jej w domach rodzinnych, w szkołach, stykamy się z nią w zwykłych relacjach rówieśniczych, towarzyskich a często i zawodowych. Akceptujemy to nie zauważając, ile cierpienia przysparza.

Medytacja ósemki – coś w rodzaju wstępu do odcinania więzów

2010-09-23T14:09:00.001+02:00

Medytacja ta jest wprowadzeniem do Medytacji odcinania więzów. Otrzymałam ją przed wielu laty od znajomych, nie wiem więc kto jest jej autorem. Jeżeli zidentyfikujesz autora, zostaw mi wiadomość w komentarzach - usunę ją z bloga lub poproszę o pozwolenie jej publikowania.

„Ósemka przecina twoją kontrolę nad kimś, albo kogoś nad tobą, ale nie przecina ona więzów. Kończy ona kontrolowanie."
Praktyka ósemki jest bardzo prosta, jedyny jej problem, to fakt, że zapominamy ją wykonywać. Kiedy przypomnimy ją sobie, należy siebie przeprosić i powrócić do ósemki. Ćwiczenie to tworzyliśmy etapami i nie wiedzieliśmy jaki będzie tego koniec. Pierwsza rzecz jaka została nam pokazana to obrona własnego terytorium, ochrona swojej przestrzeni wewnętrznej. Jeśli ktoś czuje się prześladowany, kiedy ktoś wpycha mu się w życie, wisi nad nim, to dla niego idealna jest praktyka ósemki. To samo dotyczy też i nas. Możemy odgrywać rolę intruza w czyjeś przestrzeni.

Na początku powinniśmy wyobrazić sobie złoty krąg wokół siebie (rysunek zamieszczony w następnej medytacji - odcinanie więzów). Ten złoty krąg oznacza naszą wewnętrzną przestrzeń. Kiedy staramy się nawiązać kontakt z naszym wyższym Ja i nie jest to połączenie czyste, to oznacza, że w naszej wewnętrznej przestrzeni są osoby mające na nas wpływ i my sami możemy też być w przestrzeni innych osób. To tak jak w telefonie, kiedy niewyraźnie słychać, bo zagłuszają inne rozmowy i to nas rozprasza. Należy oczyścić swoją wewnętrzną przestrzeń, by mieć czyste połączenie z wyższym Ja.

Nasza wewnętrzna przestrzeń jest miejscem świętym, przez które nawiązujemy kontakt z wyższym Ja. Okrąg jakim otaczamy się powinien być wielkości wyciągniętych rąk i leżeć na ziemi, a my mamy być w jego środku. Są jednak osoby szczególnie wrażliwe, bardzo czułe. Niektórzy wykorzystują te osoby do swoich celów. Łatwo je zranić. Można nimi manipulować. Dla takich osób potrzebny jest nie okrąg, ale walec, kabina ze światła, może ona sięgać bardzo wysoko i jeśli trzeba może być zamknięta od góry. Otoczeni takim kręgiem, lub walcem odcinamy się od tych, którzy nami manipulują.

Kiedy jednak my jesteśmy w przestrzeni innych osób, wówczas dodajemy drugi okrąg. Oba powinny być styczne ze sobą w jednym punkcie, ale nie przecinać się. Pierwszy świetlisty okrąg należy zatoczyć zgodnie ze wskazówkami zegara wokół osoby przed nami i po dojściu do punktu styczności, wokół siebie samego, tak by powstała ósemka. Oba okręgi mają być ze światła, a w środku linii okręgu powinny mieć linię koloru akwamaryny (jaskrawo niebieski). Energia tego koloru ma moc zamknięcia mnie i innej osoby w kręgu, byśmy sobie nie przeszkadzali. Kreślenie tych ósemek jest bardzo przydatnym ćwiczeniem. Jego skutki są zadziwiające.

Uczestniczka warsztatów w Szwajcarii podzieliła się z nami historią swego wnuka, któremu przeszczepiono wątrobę. Leżał on w sali z innymi dziećmi i potrzebował spokoju. Inne dziecko głośno płakało. Babcia chłopca zaczęła kreślić ósemki ustawiając w jednym kręgu swego wnuka i inne dzieci z sali, a w drugim płaczące dziecko. Terapia poskutkowała natychmiast. Płaczący malec usnął. Ćwiczenia z dziećmi możemy robić do momentu ich dojrzewania, ponieważ wtedy my odpowiadamy za nie.

Kiedy ktoś męczy nas rozmową i chcemy kulturalnie to zakończyć, wówczas czubkiem nosa mentalnie kreślimy ósemki. Dzieci mogą wykonywać to ćwiczenie samodzielnie. Czasem czują się one prześladowane przez inne dzieci i wtedy to pomaga. Nauczenie dziecka zajmuje kilka minut, a my dorośli potrzebujemy na to więcej czasu, bo nasz małpi umysł rozwijał się dłużej. Wiele osób używa ósemek dla bolących miejsc. Ósemka ucina kontrolowanie ze strony kogoś lub czegoś. Ból może kontrolować nas. My możemy kontrolować ból.

Całe ćwiczenie to nakreślenie kilku ósemek w ciągu jednej do dwóch minut. W ten sposób wysyłamy sygnał do podświadomości i już zaczyna się dziać na poziomie nadświadomości. Nasza świadomość to 1/3 ogółu naszej świadomości. Wygląda to tak jak góra lodowa, której 1/3 wystaje nad powierzchnią morza, a 2/3 jest pod wodą. Te 2/3 to nasza podświadomość. Jest to zbiornik przechowywania wszystkich informacji, nigdy nie zapada w sen.

Powinniśmy przeprogramować naszą podświadomość, jest ona dziecinna i używa języka symboli. Ćwiczenie ósemek trzeba powtarzać kilka razy. Jeżeli podczas ćwiczenia ósemek odcinamy więzy wówczas taka praktyka powinna trwać przez dwa tygodnie, a czasami dłużej. Najlepszym czasem do tego jest poranek i wieczór. Wystarczą dwie minuty skupienia uwagi. Jest to naprawdę niewiele. Wykonywanie tego ćwiczenia w grupie daje większą moc niż pojedynczo. Nasze wyższe Ja jest jak płomyk, a gdy połączymy się w grupie we wspólnych własnych ćwiczeniach, wtedy powstaje już ogromne światło.

Ćwiczenie z ósemką służy do oddzielania się od jednej pojedynczej osoby. Nigdy nie robimy tego równocześnie z wieloma osobami. Byłby to zbyt wielki szok i zamieszanie dla podświadomości. Zwykle rozpoczynamy te ćwiczenia od osób, które były dla nas autorytetami. Prowadziłam te zajęcia z nauczycielami. Jedna z nauczycielek zapytała mnie, czy można stosować ósemki wobec nadaktywnego chłopca. Zrobiła to, i bardzo mu pomogło. Czasem dzieci nie mają wytyczonych granic i mają problemy fizyczne i psychiczne. Należy przeprowadzić praktykę ósemki bez wiedzy dziecka.

Proszę praktykujcie ósemki, by zerwać stare nawyki bycia w relacjach z jakąś osobą, aby przełamać wzorce tej relacji i ułatwić kontakt z wyższym Ja.

Medytacja odcinania więzów

2010-09-23T13:11:00.001+02:00

by ułatwić nasz kontakt z Wyższym Ja

Medytację tę otrzymałam przed wielu laty od znajomych, nie wiem kto jest jej autorem. Jeżeli zidentyfikujesz autora, zostaw mi wiadomość w komentarzach - usunę ją z bloga lub poproszę o pozwolenie jej publikowania.

Usiądź wygodnie, rozluźnij się, dłonie otwarte do góry, złożone na udach, oczy zamknięte lub otwarte. Chwyć wstążkę jakiegokolwiek koloru i trzymaj ją w dłoni - jako połączenie z wyższym Ja. Nawiąż z nim kontakt za pośrednictwem tej wstążki i poproś je, aby obdarzyło cię przewodnictwem podczas tej sesji medytacyjnej.

(Kliknij w obrazek, by go powiększyć)

Pomyśl sobie teraz, albo zwizualizuj złoty krąg leżący wokół ciebie na podłodze. Odczuj, że jest wkoło ciebie. Określa on granicę twojej wewnętrznej przestrzeni. Jest to przestrzeń, w której możesz się zawrzeć, skupić, nie rozpraszać się. Jeżeli czujesz taką potrzebę możesz ten płaski krąg rozciągnąć do góry i utworzyć z niego cylinder światła, który otacza cię ze wszystkich stron. Cylinder ten może być wysoki, tak jak sobie to wyobrazisz, możesz go nawet pokryć złotym dachem. Rób to tak, aby czuć się w pełni bezpiecznie, abyś czuł, że jesteś chroniony.

Teraz wyobraź sobie, albo pomyśl, lub zwizualizuj kolejny krąg, także na podłodze, w pięknym złotym kolorze. Ten krąg jest pusty. Okręgi te ledwie się dotykają, nie zachodzą na siebie. Wspólnie te dwa kręgi tworzą ósemkę.

Teraz wykorzystaj wstążkę - trzymając ją - poproś Wyższe Ja, aby pokazało ci osobę, od której teraz będziesz odcinać więzy, albo pomyśl o tej osobie. Niech to będzie ktoś, kto był dla ciebie autorytetem, albo osoba, od której byłeś uzależniony. Twoje poczucie bezpieczeństwa opierało się na tej osobie.

Zobacz, kto przychodzi ci na myśl, kogo widzisz w kręgu. Jeżeli nikt nie pojawia się, wybierz mentalnie jedną osobę, tak, aby w kręgu przed tobą się znalazła. Zobacz, kto przychodzi ci na myśl, kto pojawił się w kręgu. (Czasami jest tak, jak mi ludzie mówią, że osoba, która się pojawia w tym drugim kręgu, jest całkowitym zaskoczeniem.)

Teraz w miejscu gdzie te dwa okręgi stykają się, wyobraź sobie jaskrawo-niebieskie światło, które zaczyna poruszać się zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara po okręgu tej drugiej osoby. Dochodzi ono do miejsca, gdzie te dwa okręgi dotykają się, a potem otacza ciebie, począwszy od strony lewej, za plecami i mija twoją stronę prawą i znowu wraca do miejsca, gdzie stykają się okręgi.

Teraz pozwól płynąć tej energii w kształcie ósemki wokół tego drugiego kręgu, twojego kręgu, na powrót do drugiego kręgu itd. Pozwól niech ona płynie. Kilka chwil takiego przepływu wystarczy, ponieważ twoje połączenie z Wyższym Ja generuje wielką energię. Pozwala to, by wszystko przebiegało bez zakłóceń.

Teraz wyobraź sobie, że jesteś poza tymi dwoma okręgami, tak jakbyś stał z boku, albo nad nimi, tak jakbyś to wszystko obserwował. Poczuj jak bardzo silnie oddziela cię przestrzeń od tej drugiej osoby. Wasze ciała są rozdzielone przestrzenią. Poproś teraz Wyższe Ja, aby wskazało ci, w którym miejscu i gdzie, są jakieś więzy łączące ciebie z tą osobą. W jaki sposób one was łączą i wiążą? Skąd te więzy biegną w twoim ciele? Z jakiego miejsca i do jakich miejsc tej drugiej osoby? Sprawdź to dokładnie, oglądaj swoje ciało, prosząc Wyższe Ja, aby pokazało ci, z których miejsc twojego ciała wypływa połączenie do tego drugiego ciała osoby przed tobą.

Może się okazać, że łączy cię tylko jedna lina, ale to występuje raczej rzadko. Przeważnie ludziom wydaje się, że łączy ich kilka, lub kilkanaście nitek. Daj sobie teraz czas, by przyjrzeć się, od jakiego punktu, lub jakich miejsc twego ciała, do jakich punktów ciała tej drugiej osoby prowadzą więzy. Czasami może być tak, że w tej części ciała, z której wychodzi ta lina - możesz odebrać napięcia, albo ucisk, lub jakby ściągnięcie. Zobacz, co się dzieje.

Jeżeli już widzisz więzy, które łączą cię z drugą osobą poproś Wyższe Ja, aby powiedziało ci, które z tych więzów powinieneś usunąć w pierwszej kolejności. Zobacz, które z tych więzów musisz najpierw usunąć.

Teraz zapytaj siebie, co ta lina ci przypomina, z czym się kojarzy, z czego jest zrobiona. Czy to jest łańcuch? Czy jest to lina? Czy to jest kabel, a może wstążka? Tych możliwości jest wiele.

Skup się na tej jednej linie, co to jest? Czym ona jest dla ciebie? Teraz poproś Wyższe Ja, aby wskazało ci najlepszy sposób usunięcia tej liny - tego połączenia twojego ciała z ciałem drugiej osoby. Może być tak, że pojawi się u ciebie myśl, żeby tę linę po prostu zdjąć, albo odwiązać w jednym kawałku, lub usunąć ją kawałkami.

Jeżeli w twoim umyśle pojawi się jakaś sugestia, czy sposób, w jaki możesz usunąć tę wieź, to wyobraź sobie, że to robisz. Niezależnie od tego czy usuniesz połączenie z tą osobą jako jeden kawałek, czy podzielisz je na kilka kawałków, weź je wszystkie i połóż w swoim kręgu, u swoich stóp. Masz teraz kilka chwil na pytania i odpowiedzi od Wyższego Ja - jak usunąć te więzy?

Teraz sprawdź czy to miejsce twojego ciała, do którego była przymocowana linka wymaga uzdrowienia? Jeżeli to miejsce trzeba uleczyć, połóż na nim silniejszą z twoich dłoni, a następnie połóż drugą dłoń w przeciwległym miejscu połączenia na twoim ciele, tak, aby miejsce leczone znajdowało się na osi dwóch rąk. W podobny sposób postępujemy przy leczeniu różnych części ciała, przy czym pomaga ci Wyższe Ja.

Poproś teraz twoje Wyższe Ja, aby przez twoje dłonie przesłało energię uzdrawiającą właśnie w to miejsce. To wszystko, co trzeba zrobić. Wyższe Ja będzie te miejsca leczyło, dopóki leczenie nie dobiegnie końca.

Teraz przyjrzyj się osobie siedzącej naprzeciwko ciebie, z której części ciała usunąłeś końcówki więzów? Na ciele tej osoby, w miejscu, z którego wychodziło połączenie, może być miejsce, które potrzebuje uleczenia.

Jeżeli jest to potrzebne, to składamy ręce tak, by palce się dotykały (jak w modlitwie) i kierujemy w kierunku tej części ciała drugiej osoby, z której usunąłeś więzy. Wówczas pozwalasz Wyższemu Ja przesłać w tamto miejsce energię uzdrawiającą.

Teraz możesz ponownie zrelaksować się. Usiądź w swoim kole. Zapytaj Wyższego Ja, — jakie następne więzy powinieneś usunąć. Przyjrzyj się temu drugiemu połączeniu. Z czego jest zrobione? Z czym ci się kojarzy? Poproś Wyższe Ja, aby wskazało ci metodę, którą możesz to połączenie usunąć. Czy masz to z siebie wyrwać, odciąć, rozerwać, czy spalić? U różnych osób pojawiają się różne pomysły.

Wyobraź sobie, że ten zabieg przeprowadzasz w taki sposób, w jaki Wyższe Ja ci podpowiada. Usuń to połączenie niezależnie czy jest ono w jednym kawałku, czy w wielu. Zbierz wszystkie kawałki i ułóż u swoich stóp, w swoim kręgu. Niektórzy czują, że mają więcej połączeń niż jedno, więc podaję ćwiczenie, które pomoże ci upewnić się, że wszystkie połączenia zostały usunięte.

Polega ono na wyobrażeniu sobie lasera wychodzącego z naszego Wyższego Ja, który niszczy wszelkie inne połączenia. Wobec czego, twoja praca polega na tym, aby zebrać wszystkie poodcinane części połączenia i położyć u swoich stóp, w swoim kręgu. Spróbuj sobie wyobrazić, jak to się odbywa. Teraz przyjrzyj się swemu ciału, tym miejscom, z których usuwałeś liny swych więzów.

Jeżeli, w jakimkolwiek z tych miejsc potrzebne jest uleczenie, na tej samej zasadzie połóż ręce w tym miejscu. Silniejszą z przodu, słabszą z tyłu. Wystarczy położenie rąk na bardzo krótki czas, aby wskazać Wyższemu Ja ten obszar, który wymaga uleczenia. To leczenie będzie trwało, aż wszystkie chore miejsca się zabliźnią.

Przyjrzyj się ciału tej drugiej osoby, z której usunąłeś więzy Czy na ciele tej osoby są miejsca wymagające uleczenia? Jeżeli tak, to prześlij za pomocą Wyższego Ja energię uzdrawiającą składając dłonie ze sobą i wskazując nimi chore miejsca wymagające uleczenia. Wyższe Ja samo zajmie się uleczeniem.

Rozluźnij się. U swoich stóp zobaczysz stos tego, co pozostało z więzów. Zapytaj Wyższego Ja, w jaki sposób zniszczyć je, aby już nigdy się nie pojawiły. Kiedy tylko z Wyższego Ja pojawi się wskazówka, czy metoda, wyobraź sobie, że to robisz, niszczysz te więzy, ale dopilnuj, aby każdy najmniejszy kawałek został zniszczony. Może chcesz je spalić, zakopać, czy utopić. W każdym razie upewnij się, że nic z nich nie pozostało.

A teraz zwróć się do osoby, z którą łączyły cię więzy. Powiedz jej w swoich własnych słowach, że jest to dar wolności dla niej i dla ciebie, że jest to wolność, by wyrazić siebie. Jeżeli ta osoba jest jednym z twoich rodziców lub małżonkiem, podziękuj jej za to, że umożliwiła ci życie, że pozwoliła ci zaistnieć. Za te dary każdy z nas powinien podziękować. Jeżeli jest to ktoś inny, to podziękuj za to, co mu zawdzięczasz. Możesz podziękować za możliwość uczenia się i wzrastania poprzez kontakt z tą osobą.

Może to być pomocne, jeżeli osoba, której dziękujesz nie żyje i nie ma fizycznej możliwości, by podziękować tej osobie za jej dary. Zobacz, co przychodzi ci na myśl.

Kiedykolwiek ci się przypomni to, za co masz tej osobie podziękować, możesz wrócić do ćwiczenia. Zawsze możesz chwycić wstążkę do Wyższego Ja i powrócić do tej sytuacji, dziękując tej osobie. Teraz poproś tę osobę, by wybaczyła ci wszystkie rany, urazy, krzywdy, jakich mogła od ciebie doznać. Ta osoba nie musi ci koniecznie przebaczyć, ale ty koniecznie o to przebaczenie poproś.

Poproś Wyższe Ja o energię przebaczenia, którą możesz skierować i wysłać tej osobie, nawet, jeśli ona cię o to nie prosi. Wykorzystaj energię, aby przebaczyć tej drugiej osobie wszystko to, co ci mogła złego uczynić.

Tę energię, pochodzącą z Wyższego Ja, skieruj na tę osobę i jeżeli później pojawi się u ciebie taka myśl, aby przesłać tej osobie więcej energii przebaczenia - zawsze możesz to uczynić. Możesz zwizualizować wysyłanie tej energii przebaczenia. Jest to bardzo wyzwalające i uzdrawiające.

Poproś tę osobę, aby wyszła ze złotego kręgu przed tobą, żeby wyszła w ogóle z twojej wewnętrznej sceny, ale niekoniecznie z twojego życia. Udziel tej osobie swojego błogosławieństwa i wszystkiego tego, co przyjdzie ci na myśl.

Teraz, gdy siedzisz w swoim kręgu, a przed sobą masz pusty krąg, zwizualizuj, że tamten złoty krąg znika i zostajesz w swoim własnym kręgu. Teraz przyjrzyj się sobie, co masz na sobie, w co jesteś ubrany. Co masz we włosach? (Ubrania symbolizują świat.) W tej sytuacji to, co masz na sobie symbolizuje reakcję na tamtą osobę.

Może było tak, że działałeś w określony sposób, ale cały czas czułeś się zupełnie inaczej i wyobraź sobie, że zdejmujesz z siebie te wszystkie ubrania, które masz na sobie. Ułóż z tych ubrań stos u swoich stóp, w swym własnym kręgu. Ubrania te symbolizują reakcje, nawyki i przyzwyczajenia, które wyniosłeś z tej reakcji, z tego związku z tą osobą.

Masz też na sobie najbardziej subtelne odzienie, którego nie jesteś świadomy. Aby oczyścić się z tych warstw musisz wziąć coś przypominającego kąpiel. Może to być zwykła kąpiel w wannie lub w jeziorze, czy morzu. Możesz być pod prysznicem lub wodospadem. Potrzebujesz szczotkę, gąbkę, lub jeszcze czegoś innego, aby wyszorować się. Poproś Wyższe Ja, by pokazało ci sposób. Możesz pływać w wodzie jak ryba. Wyrażaj swoją radość z powodu wolności w sposób, jaki przyjdzie ci do głowy. Niech to będzie radosne i pełne. Możesz tańczyć i śpiewać. Jesteś wolny, jesteś wolny, jesteś wolny, aby być sobą.

A teraz połóż się na piasku. Leżąc nago na piasku możesz zapytać Wyższego Ja, co zrobić ze stertą ubrań, których nie chcesz na siebie już włożyć, ponieważ chcesz zniszczyć wszystkie stare wzorce. Jeżeli przyjdzie ci na myśl metoda, co zrobić z tymi ubraniami, pozbądź się ich wykorzystując kontakt z Wyższym Ja. Jeśli palisz te ubrania, to zapytaj Wyższe Ja, co zrobić z popiołem.

Wyobraź sobie, że robisz to, co Wyższe Ja ci nakazuje, tak, aby pozbyć się całkowicie starych ubrań, by nie pozostał po nich nawet najmniejszy skrawek.

Teraz jesteś bardzo wrażliwy, jesteś nagi, nie masz nic. Pozbyłeś się ubrań. Potrzebujesz więc czegoś, co na siebie włożysz. Nowe ubranie znajdziesz na gałęzi, a może w dziupli, albo pod drzewem. Poproś Wyższe Ja, aby wskazało ci drzewo.

Może to być drzewo, które pamiętasz z dzieciństwa, z ogrodu, lub z innych światów. Nie musisz znać jego nazwy, nie musisz wiedzieć, co to za drzewo, ale powinieneś go ujrzeć jako żyjące, stojące mocno na ziemi, z korzeniami, gałęziami, liśćmi czy z igłami.

Wyobraź sobie, że szukasz ubrań dla siebie na drzewie. Nowe ubrania zwykle są zwiewne. Czasami jest to ubiór jednoczęściowy - jak szata - czasami dwuczęściowy. Jeżeli znalazłeś już swoje ubranie - załóż je na siebie, albo okręć je wokół siebie. Jeżeli jest tam pasek - zapnij go. To nowe ubranie chroni cię.

Teraz obróć się tak, aby patrzeć na drzewo. Obejmij je ramionami, tak, jakbyś je ściskał witając się z nim.

To drzewo jest twoim systemem podtrzymującym, twoim wewnętrznym bezpieczeństwem, które jest z tobą i może zastąpić ci bezpieczeństwo i wszystko to, co czerpałeś z tej drugiej, zewnętrznej osoby. Jeżeli objąłeś już drzewo - puść je i stań do niego plecami. Wiesz, że za tobą jest pień drzewa. Wychyl się do przodu i wiedz, że za tobą jest pień, który jest na tyle silny, że może cię podtrzymać. Po takim przygotowaniu - po lekkim wychyleniu się do przodu, odchyl się do tyłu i oprzyj o drzewo. Poczuj je plecami tak, żebyś wiedział, że jest z tyłu i jest gotowe by cię wesprzeć i podtrzymać.

Praktykowanie tego ćwiczenia sprawia, że stajemy się bardzo silni i pewni siebie. Teraz wyobraź sobie, że robisz dokładnie to samo, co robi drzewo. Zapuść korzenie. Z twoich stóp strzelają korzenie. Zapuszczasz je głęboko, głęboko w ziemię. Matka Ziemia jest naszą kosmiczną podporą. Podtrzymuje życie. Wciągasz tymi korzeniami wszystko to, co ma ona dla ciebie przygotowane. Weź dwa głębokie oddechy. Kosmiczna Matka daje ci teraz wszystko to, czego ci potrzeba i czego fizyczna matka nie mogła ci dać.

Wdychając powietrze pozbywasz się wszelkich żalów, uprzedzeń, bólów związanych z tym, czego twoja fizyczna matka nie mogła ci dać.

Wyobraź sobie, że wyciągasz ręce do góry. Z twoich dłoni strzelają do góry gałęzie, liście. Wyprężasz się cały w kierunku słońca. Słońce jest Kosmicznym Ojcem, który tak jak Matka Ziemia zapewnia ci energię. Wdychaj teraz z każdym oddechem wszystko to, co ten Kosmiczny Ojciec może ci dać i daje, a czego może nie otrzymałeś od swego fizycznego ojca. Wydychając pozbywasz się wszelkiego żalu, uprzedzeń, bólu związanego z tym, że właśnie twój fizyczny ojciec nie mógł ci tego dać.

Wyobraź sobie, że te dwa prądy przepływają przez ciebie równocześnie. Przez stopy płynie wspaniała życiodajna energia Ziemi, natomiast przez czubek głowy płynie z góry energia Słońca i że te dwie energie wypełniają twoje ciało. Obie te siły wprowadzają do twego wnętrza idealną równowagę. Wdychając te energie dalej w ten sposób, poproś swoją Kosmiczną Matkę i Kosmicznego Ojca, aby byli przy tobie, kiedy stoisz pod tym drzewem. Poproś by twój Kosmiczny Ojciec stanął z prawej twojej strony, a Kosmiczna Matka z lewej. Postaraj się ich zobaczyć, odczuj, że są obok ciebie, że są duzi, cierpliwi i pełni miłości. Wyciągnij na bok ręce i poczuj, że chwytasz ich za dłonie i przez te dłonie wpływa do ciebie to, co mają ci dać. Twoi Kosmiczni Rodzice - Matka i Ojciec to znaczy twoje Wyższe Ja. Matka, jako aspekt żeński (jin) i Ojciec, jako aspekt męski (jang)

Poproś, aby przytulili cię bardzo ciepło i pozwól sobie zatonąć w ich objęciach — tak, jak małe dziecko. Poczuj jak wdychasz całym sobą to, co oni ci dają, to ciepło, tę miłość.

Pozwól samemu sobie otrzymać to, co ci ofiarują. Wydychając wyrzucasz z siebie wszelkie niedomagania, wszelkie utrudnienia, które w sobie nosiłeś i które nie pozwalały ci otrzymać tego, co ofiarują ci Kosmiczni Rodzice. Podziękuj im za to, że zawsze są przy tobie.

Powoli wychodź ze swojej wewnętrznej przestrzeni. Możesz się przeciągnąć i powoli przychodź do pełnej świadomości rzeczywistego miejsca, w którym jesteś, w tym właśnie dniu.

Jeżeli z kimkolwiek zechcecie rozmawiać o tym ćwiczeniu, musicie być pewni, że ta osoba nie będzie w to wątpiła i nie posieje w tobie żadnych wątpliwości.

Jeżeli chcesz, możesz napisać do tej osoby list o pozytywnej treści, ale go nie wysyłaj. Możesz poprosić ją o przebaczenie, podziękować jej, przesłać jej energię swego przebaczenia. Praktykujcie ćwiczenie z ósemką, aby złamać stary nawyk bycia, czy relacji z tą osobą, z którą odcinałeś więzy. Żeby przełamać wzorzec tej relacji nie musisz powtarzać tej ceremonii odcinania więzów, ale dobrze jest czasami, jeszcze po jakimś czasie, wykonywać ćwiczenia ósemek z tą osobą.

INWOKACJA DO POŁĄCZONYCH W JEDNOŚĆ CZAKR

2010-09-23T12:55:00.000+02:00

W miejscach wykropkowanych w tekście rób min. 3 sekundowe przerwy. Do medytacji zaangażuj wszystkie potrzebne zmysły. Wizualizuj to, co czytasz, inaczej medytacja będzie tylko czytanym tekstem, niczym więcej.

Usiądź wygodnie, rozluźnij się. Wszystkie kłopoty i troski zostaw poza sobą, oddychaj miarowo i spokojnie.

Wdycham Światło przez środek mojego serca,...otwieram je na kulę Światła...zezwalam sobie na rozwój...

Wdycham Światło przez środek mojego serca...pozwalam, by się rozprzestrzeniało...i objęło moją czakrę gardła... oraz czakrę splotu słonecznego...tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Wdycham Światło przez środek mojego serca...pozwalam, by się rozprzestrzeniało...i objęło moją czakrę czoła... i krzyża... tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Wdycham Światło przez środek mojego serca...pozwalam, by się rozprzestrzeniało...i objęło moją czakrę korony... i czakrę podstawy...tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Wdycham Światło przez środek mojego serca... pozwalam, by się rozprzestrzeniało... i objęło moją czakrę alfa nad głową... i czakrę omega poniżej kręgosłupa... tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Pozwalam fali Metatronu przepływać między nimi... Staję się jednością ze Światłem...

Wdycham Światło przez środek mojego serca... pozwalam, by się rozprzestrzeniało...i objęło moją ósmą czakrę nad głową... oraz moje uda...tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Pozwalam memu ciału emocjonalnemu połączyć się z fizycznym...Staję się jednością ze Światłem...

Wdycham Światło przez środek mojego serca...pozwalam, by się rozprzestrzeniało... i objęło moją dziewiątą czakrę ponad głową...i moje łydki...w jedno połączone pole Światła ...

Pozwalam, by moje ciało mentalne złączyło się z fizycznym... Staję się jednością ze Światłem...

Wdycham Światło przez środek mojego serca... pozwalam, by się rozprzestrzeniało... i objęło moją dziesiątą czakrę ponad głową... i poniżej mych stóp...tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Pozwalam, by moje ciało duchowe złączyło się z fizycznym...Staję się jednością ze Światłem...

Wdycham Światło przez środek mojego serca...pozwalam, by się rozprzestrzeniało... i objęło moją jedenastą czakrę ponad głową...i sięgnęło poza me stopy...tworząc jedno połączone pole Światła w ciele i wokół niego...

Pozwalam mej duszy złączyć się z ciałem fizycznym...

Wdycham Światło przez ośrodek mojego serca...pozwalam, by się rozprzestrzeniało... i objęło moja dwunastą czakrę ponad głową...i sięgnęło poza me stopy...tworząc jedno połączone pole Światła...

Pozwalam mej duszy Chrystusowej złączyć się z ciałem fizycznym...Staję się jednością ze Światłem...

Wdycham Światło przez środek mojego serca...i proszę, by najwyższy poziom mojego ducha promieniował ze środka serca mego...całkowicie wypełniając zjednoczone pole...

"Na wampirki"

2010-07-22T00:31:00.000+02:00

W miarę czasu i chęci w dziale tym będę publikowała różne medytacje, które mogą się przydać każdemu potrzebującemu

Zapal lampkę parafinową lub świeczkę (koniecznie)
Każda linijka to min. 15-30 sek. (brak jakiegokolwiek pośpiechu jak również skupienie)

Usiądź wygodnie, odpręż się, pozwól przejść wszystkim myślom przez Ciebie
Nie spiesz się, niech wszystko dzieje się bez żadnego wymuszenia i pośpiechu
Popatrz na płomień i postaraj się zapamiętać go jak najdokładniej
Zamknij oczy i przywołaj obraz płomienia
Ogrzej swoje ciało i umysł tym płomieniem
Trwaj w tej chwili ciepła i ukojenia jak najdłużej - poczuj tę błogość
W tym płomieniu odczuj miłość i ciepło Boga
Napełnij nim swoje ciało i umysł najbardziej jak tylko potrafisz
Trwaj w tym stanie tak długo jak tego potrzebujesz i pragniesz

Przywołaj teraz w myślach osobę, od której chcesz się uwolnić
Gdy odczujesz go mentalnie (jego obecność) zaproś go, aby przyszedł i ogrzał się tym samym płomieniem
Wskaż mu płomień jako źródło jego pragnień
Poproś, aby skupił się na odczuciu, jakim obdarza go płomień
Powiedz mu teraz, że jego dążeniem i poszukiwaniem jest to, co zawarte jest w płomieniu
Miłość i doznania, które poszukuje są zawarte właśnie tu, w tym płomieniu
Nie dostrzegał tego, bo nie wiedział gdzie ma go szukać

Otwórz swoje serce i przekaż mu swoją miłość i zrozumienie
Od dzisiaj nie będzie już szukał tego w Tobie, ilekroć zapragnie tego uczucia zawsze będzie odnajdywał go w płomieniu
Twoje uczucia będą tylko pomagać mu wskazywać drogę do tego przepełniającego serca ognia
Powiedz mu;- Od dzisiaj nie będziesz już szukał tych odczuć we mnie, nie ja jestem obiektem twego pragnieniaWypowiedz z miłością i gorącem swego serca:

Od dzisiaj, nikt, kto szuka doznań i wrażeń, nie pomyli mnie z Bogiem zawartym w tym płomieniu
Od dzisiaj, ktokolwiek zbliży się do mnie, otrzyma drogowskaz z miłości mojej do Boga, aby sam mógł trafić do płomienia
Nie chcę niczego, co nie należy do mnie i inni nie będą odbierać mi tego, co do nich nie należy
Od dzisiaj, nikt, kto zbliży się do mnie nie może bez mojej zgody uczynić niczego, co nie będzie dla mnie dobre

Pozwól odejść jemu i wszystkim, którzy mogli przypadkiem przyjść
Ogrzej się jeszcze przez chwilę i oddal od płomienia z myślą, aby płomień ten stale palił się i nie gasł
Wytrwaj tak przez chwilę, po czym spokojnie, z ulga i radością otwórz oczy
Jesteś znowu tu i teraz

Medytację należy powtarzać aż do skutku. Jednorazowe zastosowanie nie przyniesie od razu pożądanych efektów. Zaangażuj w nią wszystkie zmysły, podejdź do niej z uczuciem i wiarą.

A. Miller - Ścieżki życia

2010-06-12T14:19:00.001+02:00

Wydawnictwo: Media Rodzina

Jaki jest wpływ pierwszych doświadczeń cierpienia i miłości na późniejsze życie człowieka i jego współżycie z innymi ludźmi? To pytanie przewija się niczym nić Ariadny przez siedem fikcyjnych historii, z których każda rozgrywa się w swoim własnym świecie. Autorka przedstawia ludzi, z których wielu cierpiało w dzieciństwie z powodu przymusu milczenia i samotności. Jako osoby dorosłe ludzie ci, mimo tęsknoty za prawdziwym porozumieniem, trafiali ciągle w ślepą uliczkę wewnętrznej izolacji. Dzięki spotkaniu wrażliwych ludzi, którym dane było szczęście dorastania w atmosferze miłości i szacunku, zrozumieli, że mogą zmienić swoje życie.

Jako dzieci nie mieliśmy wpływu na sposób traktowania nas przez rodziców, którzy bardzo często uzurpują sobie prawo do manipulowania i kontrolowania życia dojrzałych już osób. Nie mogliśmy nic zrobić. Dziś mamy wpływ na nasze życie i światopogląd, mamy wpływ na sposób, w jaki traktujemy siebie samych i innych ludzi. Zmieniajmy to, co da się zmienić, a czego zmienić nie możemy – zmieńmy swoje podejście.

Alice Miller szeroko omawia dynamikę nienawiści i emocjonalne podłoże ludobójstwa. Autorka jest zdania, że nienawiści i przemocy będzie można zapobiec, jeśli przestaniemy ignorować ich korzenie tkwiące we wczesnym dzieciństwie. Z zapierania się własnego, doświadczonego w przeszłości cierpienia rodzi się nienawiść wymierzona w niewinnych ludzi. Nowe, jednoznaczne ustawy chroniące prawa dziecka, i zakazujące stosowania przemocy wobec dzieci, mogłyby zapobiec dopuszczaniu się aktów przemocy przez osoby dorosłe, co w rezultacie zapewniłoby społeczeństwu lepszą ochronę niż więzienia.

Pedofil...

2010-06-10T10:24:00.001+02:00

Michał pamięta, jak gwałcił go własny ojciec. Chce pamiętać. Bo jeśli zapomni, będzie robił to samo. Mówi o sobie – jestem pedofilem

Mam w sobie potwora

Wczoraj na Onecie znalazłam wstrząsający artykuł dotyczący pedofilii.

Utwierdził mnie jeszcze bardziej w tym, że człowiek potrafi tylko tyle, ile nauczono go w domu. Pedofilem, czy innym dewiantem człowiek się nie rodzi. Jako niemowlę, potem dziecko, jest bezbronny i zdany na dorosłego opiekuna. Gdy dorasta, powiela to, czego został nauczony.

Agresję i przemoc stosowaną w rodzinnym domu przenosi się na zewnątrz. Gdzieś trzeba odreagować to, czego doznał w dzieciństwie, chociaż najczęściej nie pamięta, bo psychika ludzka, żeby przetrwać w jako takim zdrowiu psychicznym, wypiera destrukcyjne sytuacje, okrywa pajęczyną niepamięci.To tkwi w nas jak wbity cierń, który nie zawsze pozwolimy sobie usunąć uważając, że nic nam nie dolega, że dzieciństwo mieliśmy super albo co najmniej dobre. Dziwimy się tylko, skąd biorą się nasze skłonności do ekshibicjonizmu, pedofilii, wściekłości odreagowywanej na najbliższych.

Jak bardzo można skrzywdzić własne dziecko, gdy uważa się, że jest ono rodziców własnością. Jak bardzo rodzic musiał zostać skrzywdzony przez własnych rodziców, skoro swój ból i cierpienie odreagowuje na tym, który jest od niego tak bardzo zależny, który zrobi wszystko, by czuć się kochanym i akceptowanym, który zniesie gwałt czy molestowanie przez jednego z rodziców. Który przyjmie na siebie wszystkie złe humory rodziców, mając nadzieję, że kiedyś będzie lepiej, że w końcu go pokochają tylko dlatego że jest.

Żaden z rodzicieli nie stara się wczuć w uczucia dziecka, gdy je upokarza, upodla tylko dlatego, że właśnie stanęło mu na drodze - dziecko jest bezbronne i nie zwróci mu tego, co otrzymuje, bo boi się odrzucenia, boi się silniejszego i większego od siebie. Dzieciom najczęściej zabrania się wyrażania gwałtownych emocji - oprócz radości - bo rodzic we własnym rodzinnym domu też nie został ich nauczony.

Niewielu ludziom zależy na uświadomieniu, że popełniają błędy, że to, czym częstują własne dziecko zostanie przyswojone przez nie jako reguła, którą będzie się posługiwać w stosunku do partnera i własnych dzieci, gdy dorośnie. Bo przecież rodzic najczęściej jest ponad prawem, nigdy się nie myli, jest prawie bogiem. To dzieci są winne wszystkiemu - są krnąbrne, uparte, nieuważne, leniwe. Znam dzieci, które pod wpływem "tresury" i nadmiernej kontroli stają się opieszałe, wyobcowane, przeraźliwie samotne - jak Michał z artykułu.

Nie jest to tylko problem najniższych warstw społecznych, dotyczy również inteligencji. Tylko metody inwigilacji są bardziej wyrafinowane, wysubtelnione. Tu najczęściej nie stosuje się bicia, ale gwałt psychiczny, przekupstwo, zasługiwanie na miłość, podważanie człowieczeństwa dziecka w stylu: "bydlę", "krowa", "idiota", "kretyn", "głupek" ect. albo bardziej dosadnie.

Wracając wczoraj z zakupów byłam świadkiem popisu, który dała młoda mama. Byłam zszokowana. Szła z dzieckiem, dziewczynką może trzyletnią, która trzymała się wózka. Widać było, że się spieszyła. Wchodząc do sklepu dziecko puściło wózek i nieznacznie zostało w tyle (ciasne przejście). Mama, z twarzą wykrzywioną złością rozdarła się na nią: " co ty, kurwa, nie wiesz jak się chodzi!! Masz trzymać się wózka!"... Brak kontroli nad sobą i słowami, kierowanymi w stronę małej spowodowało płacz dziecka. Widać było, że takie zachowanie mamy należało do codzienności. W ten sposób mała jest uczona wyrażania miłości i troski. W ten sposób - w przyszłości - potraktuje swoje potomstwo.

A my, społeczeństwo godzimy się na to, bo przecież to nic wielkiego. Jaką szkodę może wyrządzić epitet, którym w nerwach poczęstujemy współmałżonka czy dziecko? Kto by pamiętał, że gwałtowne emocje można wyrazić oznajmiając: "jestem zdenerwowany/zły/wściekły, bo...". Nikt nas tego nie nauczył, za to nauczył, że można naszym złym humorem obciążyć najsłabszego, wyśmiać go tłumacząc się potem, że to był tylko taki żart. Potem dziwimy się ucieczkom czy samobójstwom wśród dzieci - chcieliśmy tylko dobrze wychować dzieci za pomocą... tresury, nie zauważając własnych zachowań, wymagając od dzieci kultury, siebie z niej zwalniając. Jedna sprawa mnie dziwi, że tylko dorosłego uważa się za człowieka. A kim dla nas jest dziecko?

Całość skwituję jednym zdaniem: Każdy skutek ma swoją przyczynę

Działanie medytacji

2010-05-30T11:00:00.000+02:00

Fragment książki Margit i Ruediger Dahlke: Księga medytacji. 138 technik. Przewodnik dla każdego znaku zodiaku,
wydanej przez Wydawnictwo KOS,
Katowice 2001.

Stres to najważniejszy problem człowieka Zachodu. Objawia się on nerwowością, pobudzeniem, skurczem mięśni i przemęczeniem. Terapeuci uznają go za przyczynę wielu chorób cywilizacyjnych. Jako reakcja na bodźce zewnętrzne, wytrąca nas on z wewnętrznej równowagi. Wszystkie życiowe funkcje organizmu (trawienie, powstawanie i usuwanie komórek) zostają ograniczone, nasilają się wszystkie funkcje pobudzające. Organizm przygotowuje się do walki lub ucieczki. W pewnych sytuacjach jest to konieczne. Dzięki reakcjom stresowym mamy dostęp do wielu środków zaradczych, dzięki którym można adekwatnie i skutecznie reagować na bodźce zewnętrzne, po czym wrócić do stanu równowagi i spokoju.

Stres staje się niebezpieczny dopiero wówczas, gdy pojawia się zbyt często i nie może zostać odreagowany. Przygotowania organizmu na walkę lub ucieczkę są bezsensowne, gdyż ani jedno, ani drugie zachowanie nie jest akceptowane społecznie. Jeśli zdarzy się, że rozmowa o interesach wypada dla nas niekorzystnie, nic nie pomoże podbicie oka rozmówcy czy pospieszne wyjście z pomieszczenia. Wprost przeciwnie - udajemy, że nic się nie stało, i w milczeniu przełykamy strach i wściekłość.

W tej samej chwili dostaliśmy jednak zastrzyk adrenaliny, serce bije szybciej, podnosi się ciśnienie krwi - ale nie ma żadnej możliwości uwolnienia tego napięcia. Stres staje się więc błędnym kołem i przez to wgryza się w nas coraz głębiej. Psychologowie nie wiedzą jednak jeszcze, co dokładnie dzieje się wówczas w naszym wnętrzu. Pewni są natomiast przynajmniej dwóch niekorzystnych rezultatów powstawania stresu:

Przedłużający się stres osłabia system odpornościowy. Organizm nie jest w stanie skutecznie zwalczać zalążków chorób.
Stres obciąża psychikę. Strach i złość zagnieżdżają się w nas głęboko, ponieważ nie znajdują ujścia.

Właśnie taki stary, „nagromadzony" stres może być szczególnie zgubny w skutkach. Co prawda nie zdajemy sobie sprawy z owego balastu, a nasza racjonalna świadomość nie odróżnia go od reakcji na bieżące bodźce, on jednak wciąż obciąża naszą psychikę.
Większość ludzi tworzy metody, z pomocą których radzą sobie z wewnętrznymi pokładami stresów: są one nieprzekraczalnymi granicami między nimi a ich świadomością. Podświadomość staje się wysypiskiem niebezpiecznych odpadów i jest skrzętnie omijana. Możemy tak funkcjonować przez pewien czas, jednak w którymś momencie na naszym wysypisku śmieci zabraknie miejsca. Zapełni się ono i stare pokłady stresów wedrą się do świadomości w postaci przygnębienia lub zaburzeń psychosomatycznych.

Oddzielając głębię naszej duszy od świadomości, ryzykujemy też utratę możliwości korzystania z nieograniczonych pokładów pozytywnych sił, które tam właśnie się znajdują. W rezultacie możemy stać się nieszczęśliwą istotą o zubożonym życiu uczuciowym, nieświadomą głębi swej psychiki, osobą, która zatraciła energię niezbędną do twórczego i produktywnego działania. Człowiek w znacznym stopniu zahamowany uczuciowo może nadal funkcjonować, jeśli zdoła wypierać ze świadomości wszelkie obciążenia. Taki człowiek nie jest jednak w stanie rozwijać się duchowo. Kryzys nadchodzi, gdy śmietnisko urządzone na dnie duszy zapełnia się i tamowana fala frustracji wdziera się do naszej świadomości.

Istnieje wiele sposobów zniesienia tej wewnętrznej blokady i odnalezienia nowego dostępu do naszego wnętrza. Taki cel stawiają sobie metody psychoterapeutyczne: psychoanaliza, trening autogenny, metoda bio-feedback oraz relaksacja progresywna.
Jedną z najprostszych i jednocześnie dającą największe możliwości metodą jest medytacja. Najnowsze badania naukowe, jak też i tysiąclecia doświadczeń, jednomyślnie potwierdzają pozytywne działanie różnych form medytacji. Przy jej pomocy możemy uspokoić i odprężyć i ciało, i duszę. Medytacja nie powinna być postrzegana jako ochrona przed stresem, który atakuje nas z zewnątrz, ale jako szansa na zniesienie barier dzielących różne sfery naszej świadomości. Będąc w stanie głębokiego odprężenia, jesteśmy zdolni wyzbyć się dawnych stresów i otworzyć się dla nowej ufności.
Wszystko to jest szczególną formą działania medytacji. Przez częściowe lub całkowite „opróżnienie świadomości" nasza dusza otwiera się na nowe doświadczenia. Przeciwnie do psychoanalizy i programów relaksacyjnych, medytacja nie narzuca wartościowań czy celów. Całkiem wolni, możemy wyruszyć w odkrywczą podróż do własnego wnętrza. Nie chcemy niczego osiągać, akceptujemy to, co się dzieje. Nasza dusza potrafi docenić tę wolność. W niewymuszony sposób nasz wewnętrzny reflektor wyłania z mroku zapomniane obszary psychiki. Nie ograniczeni myślą o jakimś konkretnym celu możemy osiągnąć wszystko.

Psychologowie zbadali procesy zachodzące w nas podczas medytacji, kiedy to zgłębiając podświadomość, pozbywamy się stresu. Jak windą zjeżdżamy w nieznane nam dotąd głębiny psychiki i rozpoczynamy pracę nad tym, co w nich ukryliśmy. Uczucia negatywne, strach, złość, nienawiść i nieufność zostają odkryte, zaakceptowane i przez to zneutralizowane; uczucia pozytywne, miłość, ufność i radość są wzmacniane i rozwijane. Stany odprężenia i chwile odkrywania zawartości głębin naszej psychiki następują po sobie nieregularnie i samoistnie. Właśnie dzięki temu mechanizmowi medytacja nie jest męcząca. Otwarci na zmiany i zdolni do akceptacji, dokonujemy pewnej pracy w samym sednie ludzkiej egzystencji. Stąd też skutki tej pracy są dostrzegalne w wielu sferach naszego życia. Ciało i dusza odczuwają jej dobroczynny wpływ. Poznajemy lepiej samych siebie i na tej podstawie możemy rozwinąć w sobie umiejętność pozytywnej komunikacji z innymi.
Kto akceptuje siebie, potrafi też akceptować innych. Kto zna siebie, mniej ulega wpływom z zewnątrz i dzięki temu łatwiej odnajduje drogę do samorealizacji. Psycholodzy Lutz Schwabisch i Martin Siems widzą w tym „najlepsze zabezpieczenie przeciw totalitarnym i niehumanitarnym zjawiskom politycznym". W książce „Rozwój poprzez medytację" wyjaśniają: „Każde przeciwstawienie się ogarniającej świat neurozie jest aktywnym sprzeciwem wobec niehumanitarnych zjawisk społecznych, politycznych i prawnych".

Potwierdzone naukowo badania wpływu medytacji przeprowadzono jedynie dla medytacji transcendentalnej (TM), medytacji chrześcijańskiej, zen i jogi. Większość naukowców jest jednak zdania, że owe oddziaływania są typowe dla medytacji i pojawiają się w każdym z jej rodzajów. Najczęściej wymienia się następujące rodzaje oddziaływań:

Skutkiem regularnego wykonywania ćwiczeń medytacyjnych jest uczucie głębokiego odprężenia, spokoju i równowagi psychicznej. Medytując, pozbywamy się ciągłego poczucia, iż musimy za czymś gonić lub czegoś unikać. Bodźce zewnętrzne nie obciążają nas już tak dotkliwie, rzadziej pojawiają się reakcje stresowe. Mimo osiągnięcia spokoju, zwiększa się nasza zdolność do koncentracji i gotowość do adekwatnych reakcji.

Medytacja prowadzi do większej samoakceptacji, większej wiary w siebie, lepszego samopoznania, a co za tym idzie, do lepszej samorealizacji. Z tego zaś wynikają: większa niezależność, samodzielność, zdolność do podejmowania ryzyka i większa tolerancja w stosunku do innych.
Medytacja wywiera wyraźnie pozytywny, równoważący wpływ na nasz nastrój. Jesteśmy pełni spokoju, pogodni i zadowoleni. Łatwiej rozpoznajemy i kontrolujemy stany emocjonalne.
Zwiększają się nasze możliwości fizyczne i psychiczne, uaktywnia się nasza inteligencja i kreatywność. Badania wykazały, że medytacja pozytywnie wpływa na pamięć i zdolność uczenia się; z łatwością rozwiązujemy zadania arytmetyczne, zwiększa się sprawność fizyczna, znika lęk.

Lekarze stwierdzili, że medytacja może też „wyleczyć" nas z nadciśnienia i bezsenności. Medytacja drastycznie hamuje narkomanię. Badania naukowe przeprowadzone w USA wśród uczniów TM wykazały, iż ćwiczenia medytacyjne prowadzą do złagodzenia lub całkowitego zaniku objawów następujących schorzeń: wrzodów żołądka, astmy, padaczki, stwardnienia rozsianego, alergii, migren, trądziku, nadwagi i napięć. Skoro wiemy, że życie w ustawicznym stresie pociąga za sobą osłabienie systemu immunologicznego organizmu, jest dla nas również oczywiste, że redukując stres, medytacja zmniejsza również podatność na infekcje.

Tych pozytywnych skutków medytacji możemy doświadczyć tylko pod pewnym warunkiem - jeśli nie będą one celem praktyk. Medytacja działa odprężająco i uzdrawiająco tylko wtedy, gdy przeżywamy ją w sposób niewymuszony i nie wyznaczamy sobie żadnego celu. Nasze ciało i dusza wiedzą lepiej niż nasza racjonalna świadomość, jak pozbyć się stresów i lęków. Kto medytuje, musi mieć w sobie ufność i próbować wyzwolić się z przymusu codziennej gonitwy za jakimś konkretnym celem. Powinniśmy zaakceptować wszystkie myśli, uczucia i fantazje, które pojawią się podczas medytacji, nie wartościując ich ani nie komentując, nie analizując ani nie porównując z wcześniejszymi przeżyciami. Zmniejszyłoby to lub nawet zniweczyło szansę na pozytywne działanie medytacji.

Większości początkujących adeptów medytacji szczególną trudność sprawia akceptacja negatywnych reakcji i uznanie ich za część własnej osobowości. Co prawda medytacja powinna dawać radość, w żadnym razie nie cierpienie, jednak uwolnieniu stresów zepchniętych do podświadomości towarzyszyć mogą niepokojące objawy: podwyższenie temperatury ciała, pocenie się, skurcze mięśni lub drgawki. Są to niegroźne zjawiska towarzyszące eliminowaniu napięcia fizycznego, które po pewnym czasie samoistnie ustąpią.

Podobnie jest z bólami głowy, zmęczeniem i poczuciem opakowania ciała w watę - odczucia te towarzyszą rozluźnianiu się napięć psychicznych i fizycznych. Pojawienie się tych symptomów na początku medytacji nie jest powodem do niepokoju. Nerwowość, rozdrażnienie i swędzenie skóry to objawy uwalniania się zadawnionych agresji. Mogą też wystąpić bóle starych blizn pooperacyjnych. Dzieje się tak, gdyż w medytacji przeżywamy ból świadomie (uwalniając się od niego), ból obecny cały czas w podświadomości, dokąd został wyparty w czasie operacji prowadzonej pod narkozą. Symptomy bólu mogą utrzymywać się kilka godzin lub dni. Również wyzwalające się podczas medytacji uczucia lęku, smutku, samotności, złości i depresje obciążają chwilowo naszą świadomość. Tego też nie powinniśmy się obawiać, bo tylko wychodząc naprzeciw tym stanom emocjonalnym, możemy się z nich wyzwolić. Opierając się im lub uciekając przed nimi, utrwalamy je.

Wymienione objawy występują tylko w nielicznych, wyjątkowych przypadkach. Powinniśmy interpretować je jako zjawiska pozytywne, ponieważ są dowodem wydobywania na światło dzienne ukrytych sfer naszej świadomości. Kto nie umie akceptować treści swej podświadomości, traci szansę samorealizacji i rozwoju.
W nielicznych przypadkach wskazany jest wybór innej medytacji. Tak jak każda z metod działa inaczej, tak też różnią się indywidualne reakcje. Jedni wolą intensywnie i szybko pozbywać się stresu, inni czują się lepiej, oddając duszę delikatnej i powolnej kuracji oczyszczającej. Wybór tej drogi musi być naszą własną decyzją. Żadna forma medytacji nie jest lepsza czy gorsza od innych, powinna być jednak dokładnie dobrana do osobowości praktykującego.

Prawidłowo praktykowana medytacja nigdy nie stanie się niebezpieczna. Harmonijnie współgra ona z potrzebami ciała i duszy. Ryzykowna staje się tylko wówczas, gdy zastosujemy ją dla osiągnięcia egoistycznych celów. Kto w medytacji szuka ucieczki przed swoimi codziennymi obowiązkami, może zatracić poczucie rzeczywistości. Kto próbuje używać medytacji jako narzędzia władzy, naraża się na poniesienie szkód.

Potęga medytacji

2010-05-03T11:47:00.006+02:00

Obszerny fragment wywiadu dla „La Vanguardia” udzielonego przez Are Holena, norweskiego eksperta od stresu pourazowego. (http://portalwiedzy.onet.pl/4868,11116,1608225,1,czasopisma.html)

Zacząłem praktykować jogę i medytację w wieku 16 lat; rok wcześniej zachorował mój ojciec, również lekarz. Medytacja pozwoliła mi nawiązać kontakt z moim wnętrzem, zrozumieć własne emocje. To było fascynujące doświadczenie z egzystencjalnego punktu widzenia

I postanowił pan podzielić się tym doświadczeniem z innymi?

Będąc jeszcze na studiach stworzyłem międzynarodową szkołę medytacji ACEM. Było to na dwa lata przed rokiem 1968, więc wkrótce pojawiło się mnóstwo ludzi, którzy chcieli uczyć się medytacji, a nasza szkoła szybko się rozrosła. Moja metoda nie jest oparta na żadnej religii ani filozofii – została opracowana w oparciu o wiedzę naukową, w kontekście nowoczesnej psychologii.

Proszę mi o niej opowiedzieć.

Przeprowadziliśmy całą serię badań; ich wyniki zostały opublikowane w czasopismach naukowych. Chcieliśmy sprawdzić, co sprawia, że technika medytacji przynosi tak dobre efekty.

I co wykazały badania?

Na początku, w latach 60. zaobserwowaliśmy, że medytacja wywołuje zmiany fizjologiczne w organizmie: spowolnienie rytmu uderzeń serca i częstotliwości oddechów, zmniejszenie napięcia mięśniowego, obniżenie ciśnienia tętniczego, a także mniejsze zużycie tlenu.

Ale pan twierdzi również, że medytacja wywołuje zmiany w mózgu.

Tak, w ubiegłym roku opublikowaliśmy cykl artykułów, w których dowodziliśmy, że fale mózgowe podczas medytacji ACEM wskazują nie tylko na odprężenie, ale także na pewien proces psychologiczny.

Co to znaczy?

Kiedy człowiek medytuje, określone obszary jego mózgu emitują fale theta, które redukują stres, a po dłuższym czasie prowadzą do znacznego obniżenia napięcia, zwiększają możliwości umysłu, stymulują wyobraźnię i kreatywność, redukują ból, wywołują stan euforii i potęgują wydzielanie endorfin.

To fantastycznie.

Pozwalają nam one nawiązać kontakt ze wspomnieniami, które wyparliśmy, a które pozostały gdzieś głęboko w naszej podświadomości, z silnymi emocjami, zapomnianymi traumatycznymi przeżyciami. Pozwalają nam się oczyścić i uporządkować te wspomnienia.

Czy to prawda, że po dłuższym czasie medytacja może zmodyfikować nasz mózg?

Tak, wywołuje w nim trwałe zmiany. Zmienia się to, jak postrzegamy sami siebie, jak postrzegamy innych ludzi, relacje, jakie z nimi nawiązujemy – wszystko to ulega zmianom pod wpływem medytacji. Najnowsze badania wykazały, że ludzie, którzy regularnie medytują, mają zwykle grubszą warstwę kory mózgowej. Z innych badań wynika, że osoby praktykujące medytację żyją dłużej.

Medytacja wzmacnia także siły odpornościowe organizmu.

Redukując stres, obniża poziom kortyzolu i wzmacnia układ odpornościowy, wpływa również na szereg substancji, które powstrzymują rozwój komórek rakowych. Ma dobroczynny wpływ na układ odpornościowy, chroni przed rakiem i jest korzystna dla serca.

I to wszystko bez kadzidełek i figurek Buddy?

Metoda ACEM polega na skoncentrowaniu się na jednym dźwięku, niemającym żadnego znaczenia, który powtarzamy sobie w myślach. Nie skupiamy uwagi na niczym konkretnym, ale pozwalamy myślom swobodnie przepływać. Nie staramy się na siłę odprężyć, nasz mózg i tak osiągnie ten stan, ale będzie to reakcja spontaniczna, a nie z góry wyznaczony cel.

W czasie medytacji nie skupiamy się na niczym konkretnym, a tylko pozwalamy naszym myślom swobodnie płynąć. W jaki sposób pomaga nam to w rozwiązywaniu konkretnych problemów?

Dzięki relaksacji nasze osobiste, zadawnione problemy wypływają na powierzchnię świadomości. Wówczas możemy je rozwiązać, ale nie na drodze intelektualnej, ale poprzez zmianę naszego nastawienia, dzięki temu, że inaczej postrzegamy różne sprawy. Medytacja wyzwala również do pewnego stopnia naszą kreatywność.

Co jeszcze możemy zaobserwować podczas medytacji?

Możliwe, że dojdą do głosu takie aspekty naszej osobowości, na które nigdy nie zwracaliśmy uwagi. Zostały zepchnięte gdzieś na dalszy plan w wyniku różnych naszych życiowych wyborów.

To przypomina psychoanalizę.

Owszem, istnieje wiele podobieństw między medytacją a psychoanalizą. Różnica polega na tym, że w psychoanalizie trzeba mówić.

Mówi się, że słowa mogą leczyć, ale w przypadku medytacji…

Medytacja działa na znacznie głębszym poziomie, tzw. przedpojęciowym. W psychoanalizie człowiek może mówić całymi godzinami i mimo to nic się w nim nie zmieni. Ale jeśli uda mu się wejść na głębszy poziom, skorzysta z efektu medytacji i odniesie same korzyści.

Czy to znaczy, że medytacja to psychoanaliza dla ubogich?

Na pewno jest bardziej dostępna dla wszystkich, nawet dla tych najbardziej zajętych.

Jak często należy ją praktykować?

Medytując dwa razy dziennie po trzydzieści minut po jakimś czasie dostrzeżemy istotne zmiany w naszej osobowości.

Kilka słów od siebie.

Często ludzie pytają, jaki wpływ może mieć regularne medytowanie, jakie efekty wywołuje. I wiele legend powstaje na ten temat.

Medytacja może być wykorzystana w codziennym życiu, w medycynie, w przyswajaniu wiedzy, w poprawie jakości życia i niekoniecznie musi być związana z religią czy ezoteryką.

Jeżeli po dłuższym czasie zaczynasz wpadać w depresję, przerwij medytacje, ponieważ następuje uwalnianie stresów, blokad, czyli innymi słowy, oczyszcza się twoja psychika z negatywnych doświadczeń, zgromadzonych w podświadomości. Medytacja otwiera im „drzwi”, by mogły swobodnie wypłynąć na powierzchnię i być odreagowane, ale w tym przypadku jest już potrzebna pomoc wykwalifikowanego terapeuty, który pomoże przebrnąć przez bardzo silne stany emocjonalne, z którymi sami nie poradzimy sobie.

Czym skorupka za młodu nasiąknie

2010-02-25T15:27:00.002+01:00

Człowiek o racjonalnym umyśle, intelektualista, nigdy nie da się opanować wybuchom emocji, nie straci panowania nad sobą. Jako przykład niech tu posłuży ojciec (równie dobrze może to być matka), który ukarał syna wyrażającego złość tygodniowym szlabanem. Kara była nieadekwatna do przewinienia, nieproporcjonalna do zachowania chłopca.
"Osoba, chcąca zachować się racjonalnie lecz nie mająca dostępu do własnych emocji, będzie czasami zachowywała się nieprzewidywalnie."

Człowiek ten nie był świadomy własnej złości, która wpływała na jego metody wychowawcze i sprowokowała reakcję nadmiernie surową. Powinien był znaleźć dostęp do własnych emocji, zamiast w sposób niekontrolowany przerzucać je na dziecko, czy osobę słabszą od niego.

W okresie, gdy formowana jest osobowość, dziecko uczy się zachowań, wyrażania emocji i uczuć w pierwszym rzędzie od domowników i środowiska, w którym się wychowuje. To, jak dorośli reagują na spontanicznie wyrażane emocje i uczucia swoich pociech, kształtuje ich osobowość i zachowania, które ujawnią się w życiu dorosłego człowieka.

Jeżeli dziecko widzi, jak zachowują się rodzice wobec siebie, jak skaczą sobie do oczu o wszystko, jak jedno drugiego upokarza i poniża - nierzadko w obecności pozostałych członków rodziny, czy znajomych, jeśli nie kontrolują gwałtownych emocji wobec siebie, dziecko bardzo szybko przyswoi te wzorce i zastosuje je na ulicy czy w szkole, ponieważ w domu nikt nie pozwoli mu na takie zachowanie. Będzie się bał ataku ze strony silniejszego, w tym wypadku rodzica, ponieważ szybko będzie ukrócone takie zachowanie. Po wyjściu z domu gdzieś tą wściekłość na domowe autorytety trzeba odreagować, więc gnębi się słabszych, zadźga nożem obcego człowieka lub skopie bezbronnego - do utraty przez niego zdrowia, a często i życia.
Wściekłość i nienawiść to uczucia, których nie potrafimy wyrażać w sposób bezpieczny i korzystny dla wszystkich. Boimy się ich, dlatego je tłamsimy w sobie. Są to uczucia, które też - a może przede wszystkim - powinny być wyrażane a nie tłumione, wyrażane w sposób bezpieczny, nie powodujący utratę kontroli nad sobą.

Dorośli i media robią dużo wrzawy wobec bestialstwa małoletnich, ale mało kto będzie zastanawiał się, skąd w młodym człowieku tyle gwałtowności i skłonności do stosowania przemocy wobec innych. Widzimy SKUTEK wychowania, nie zadając sobie trudu dotarcia do PRZYCZYN - na przyczynę jesteśmy ślepi. I koło się zamyka - agresywni rodzice wychowują agresywne lub zniszczone psychicznie dzieci, rezultatem jest społeczeństwo akceptujące taki stan lub bojące się cokolwiek zmienić. Wszak to rodzice świecą odpowiednim przykładem.
Zauważam aż nazbyt dokładnie, że rodzice też kiedyś byli dziećmi, tak samo jak dzieci kiedyś w przyszłości będą rodzicami. Co otrzymujemy na starcie życia, w przyszłości będzie przekazane młodszym pokoleniom, wzbogacone o własne doświadczenia wyniesione z domu i środowiska, w którym przyszło nam się wychowywać.

Rodzice i szkoły oskarżają się wzajemnie o brak u młodych ludzi społecznych zachowań. Kiedyś matka poświęcała swoim pociechom odpowiednią ilość uwagi i zainteresowania, dziś nikt nie ma na to czasu. W trosce o byt i zapewnienie odpowiedniego statusu materialnego, poświęca się dzieci oddając je do całodobowych żłobków, przedszkoli, szkół, cedując na bezosobowych instytucjach odpowiedzialność za kształtowanie osobowości dziecka w najważniejszym dla niego okresie rozwoju - od urodzenia do 14 roku życia.
To rodzice i środowisko rodzinne kładą podwaliny pod dojrzałą osobowość w przyszłości, kształtują emocje i uczucia, wyrażanie ich w gronie rówieśników czy w zachowaniach społecznych. Szkoła ma za zadanie rozwijać intelektualnie i pomóc w rozwoju tego, co dziecko otrzymało w rodzinie jako podstawę. Co można rozwinąć nie mając podstaw?

Jeżeli w rodzinie wyrazem miłości i troski są agresywne zachowania rodziców, przemoc wobec współpartnera, wzajemne wykorzystywanie, lub wykorzystywanie dzieci do zaspokajania własnych oczekiwań, pragnień czy potrzeb, jaką osobowość będzie mieć młody człowiek gdy dorośnie, jakie wzorce będzie stosował w swoim życiu?

Kilka lat wstecz obserwowałam parę psów. On, zwykły mały kundelek, Ona - schorowana wilczurka. Byłam zszokowana, jak tych dwoje zwierząt okazywało sobie ciepło i troskę. Kiedy Ona oszczeniła się, bo jakiś barbarzyńca nie bacząc na jej stan zdrowotny, dopuścił ją do sparowania się z innym wilczurem, On, mały kundel, podsuwał jej pod nos co smaczniejsze kąski, zgarniał i znosił rozłażące się po podwórzu szczenięta. Suka zdechła, pies dostawał szału z rozpaczy. To były tylko zwierzęta...

Trening domowy

2010-02-25T15:01:00.003+01:00

Kiedy byliśmy dziećmi, utwierdzano nas w przekonaniu, że kochanie i troska o siebie jest egoizmem, czymś niewłaściwym i złym. Żeby zrozumieć siebie, trzeba najpierw zacząć kochać siebie zdrową miłością. Jeśli potrafisz kochać i troszczyć się o siebie, będziesz umieć kochać i troszczyć się o innych - nie w narcystyczny sposób, nie na zasadzie podporządkowywania sobie innych, nie na zasadzie tłamszenia i zaborczości. Będziesz umiał dzielić się wspólnie tworzoną przestrzenią życiową, którą tworzyć będziesz z współpartnerem, będziesz z empatią spoglądał na wszystko, co cię otacza. I tak będziesz działał.

Dorastając, uczymy się blokować i nie wyrażać własnych emocji. Są one skutecznie blokowane przez naszych rodziców. Zilustruję to przykładem.
Wracając któregoś dnia do domu, widzę trzyletniego malucha jak z wielką radością wpada w kałużę i tapla się w błocie pośniegowym. Matka już z daleka wrzeszczy, że go zbije. Malec przerażony drętwieje ze strachu, nie rozumiejąc dlaczego zabawa wywołała tak gwałtowną reakcję mamy. Spontaniczna radość została zablokowana w ułamku sekundy. Ten niby drobny, nic nie znaczący epizod zostanie zakodowany w dziecięcym umyśle, by w dorosłym wieku z taką samą wściekłością reagować na spontaniczność we własnej rodzinie. Każdą emocję czy sposób wyrażania uczuć, które mu się nie spodobają, napiętnuje okrucieństwem przekazanym mu przez rodziców.
Niewielu ludzi potrafi wyrażać swoje silne emocje w sposób nie krzywdzący innych.

Następny przykład. Dziecko zmoczyło majteczki. Jest zdziwione i zaskoczone tym, co mu się przydarzyło. Matka ze złością rozwrzeszczała się, że nie będzie mu co chwilę zmieniała bieliznę, a za karę będzie tak długo siedział na nocniku, aż nauczy się z niego korzystać. Dziecko, przerażone reakcją matki rozpłakało się, co jeszcze bardziej doprowadziło ją do wybuchowej reakcji na płacz. Zagroziła, że jak malec będzie dalej płakać, to go zbije i wtedy będzie mieć powód do płaczu.
Czy nauka pod wpływem strachu jest korzystna dla dziecka? Czy na takie lub podobne sytuacje w przyszłości będzie reagować z miłością, czy z wściekłością będzie "tresować" członków swojej rodziny?

Ojciec z dorastającym synem razem majsterkują. W zasadzie to ojciec popisuje się przed synem, co i jak ma robić. Kiedy chłopiec próbuje zrobić coś po swojemu, albo stawia pytania, ojciec z ironią spogląda na syna i wytyka mu, że nic nie potrafi zrobić porządnie... Chłopiec dorasta, staje się mężczyzną, zakłada rodzinę, którą traktuje w identyczny sposób, w jaki był sam traktowany.
Toksyczne zachowania nieświadomie przekazujemy z pokolenia na pokolenie. W dniu dzisiejszym widać efekty czarnej, toksycznej pedagogiki.

Cierpliwość i rozmowa tworzy więzi między rodzicami i dziećmi, a potem między partnerami. Agresywne zachowania dorosłych będą budzić agresywne zachowania w młodszym pokoleniu. To, czego nie pozwolono w bezpieczny sposób odreagować w domu, bo nikt tego nie nauczył, będzie bez udziału świadomości projektowane* poza domem, a później odciśnie piętno na więziach międzyludzkich, na zrujnowanym własnym życiu.

Stosowanie przepisów, nakazów czy zakazów zawsze wywoła odwrotny skutek. "I co mi zrobisz, jak mnie złapiesz!?". Trening wyniesiony był z domu, lecz tego nikt nie chce zauważyć! Widzi się tylko SKUTEK, na PRZYCZYNĘ tego zjawiska jesteśmy ślepi, bo obarczy to winą nietykalnych rodziców, a tego, ze strachu przed nimi, nie możemy zrobić.
Wygodniej jest obciążyć człowieka dopuszczającego się przestępstw, niż oddać odpowiedzialność rodzicom, którzy wykształcili w tym człowieku taką osobowość - osobowość przestępcy.

Nikt nie rodzi się przestępcą, pedofilem, gwałcicielem, odludkiem, nieśmiałym czy bezczelnym człowiekiem. Cechy te kształtowane były w dziecku przez nieświadomych rodziców. To, co było przekazane przez nich ujawni się w późniejszym czasie, w życiu dorosłego człowieka, który wyprojektuje na innych wszystkie swoje braki.
Powtarzaniem zachowań wyniesionych z domu tworzymy relacje międzyludzkie. To my nadajemy im znaczenie - dobre lub złe - w codziennym życiu.

-------------------

* projekcja - w psychologii jest to 'mechanizm obronny osobowości, polegający na przypisywaniu innym własnych, negatywnych, nieakceptowanych uczuć, pragnień, myśli, motywów itp.' (A. Markowski i R. Pawelec: "Wielki słownik wyrazów obcych i trudnych". Wydawnictwo WILGA, Warszawa 2001)

Uczłowieczenie człowieka, czyli rodzic też człowiek

2010-02-25T14:47:00.004+01:00

Zadam kilka prostych pytań:

Kim są dla ciebie rodzice? Jaki jest ojciec, jaka matka? Jak określisz ich osobowość?
W jaki sposób ojciec okazuje lub okazywał smutek, złość, gniew, radość, zadowolenie wobec twojej matki, wobec ciebie, wobec twojego rodzeństwa?
W jaki sposób matka okazuje lub okazywała smutek, złość gniew, radość, zadowolenie wobec twojego ojca, wobec ciebie, wobec twojego rodzeństwa?
W jaki sposób rodzice okazują lub okazywali smutek, złość, gniew, radość, zadowolenie wobec siebie w obecności wszystkich członków rodziny i wobec każdego z osobna, również wobec ciebie?
W jaki sposób twoje rodzeństwo okazuje lub okazywało złość, gniew, radość, zadowolenie w obecności obojga rodziców, w obecności ojca, matki, wobec młodszego rodzeństwa i wobec ciebie?
Czy podoba ci się sposób, w jaki członkowie twojej rodziny wyrażają swoje emocje i uczucia?
W jaki sposób ty wyrażasz emocje i uczucia wobec każdego z rodziców i rodzeństwa? Jak i w jaki sposób wyrażasz je poza domem rodzinnym, będąc w towarzystwie rówieśników lub w stosunku do osób starszych?

Jeżeli odpowiadając szczerze na wyżej postawione pytania potrafisz być szczery wobec siebie, powinnam w tym miejscu zakończyć pisanie, ponieważ odpowiedzi, które uzyskasz, pomogą ci uczłowieczyć własnych rodziców i zacząć traktować ich jak ludzi, a nie nadludzi. Rodzice nie są nietykalnymi bogami, nie są to również nietykalne autorytety z glejtami na nieomylność. Są to tacy sami ludzie jak ty, sąsiad czy inni. Oni też mieli rodziców, którzy ich wychowywali, też od kogoś uczyli się zachowań, wyrażania uczuć i emocji, które zastosowali we własnych rodzinach. W ich rodzinach też stosowane były represje, przemoc pod każdą postacią i agresywność wobec dzieci. Przekazane wzorce i zachowania zastosowali w rodzinach przez siebie tworzonych, wzbogacone własnymi doświadczeniami.
Nikt mi nie wmówi, że pas czy bat z kogoś zrobił porządnego człowieka, bo strach przed przemocą uczył tylko tłumienia tego, co naprawdę wtedy się czuło, uczył kłamstwa i hipokryzji..

Emocje i uczucia

2010-02-18T10:47:00.003+01:00

W jaki sposób dwoje ludzi może zbudować naprawdę bliską więź, jeśli nie potrafią dzielić się swoimi emocjami i odczuciami? A przecież służą one komunikowaniu tego, co w danej chwili dzieje się w naszym wnętrzu, a nie jako środek do wymuszania czegokolwiek na innych.

Nauczono nas tłumić wszelkie emocje, lecz nie nauczono wyrażania ich w sposób, który przyniósłby lepsze rozumienie siebie i drugiego człowieka. Nie potrafimy rozmawiać o swoich odczuciach z poziomu "ja", nie chcemy o nich rozmawiać utwierdzając się w przekonaniu, że są oznaką słabości.

Wielu z nas nie potrafi okazać radości, bo wszelkie okazywanie emocji i uczuć tłumią w zarodku nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
"Nie pokazywać co - i w jaki sposób - czuję, bo narażę się na niebezpieczeństwo!" Zastanów się, skąd wziął się u ciebie taki pogląd? Przypomnij sobie, kto wymuszał na tobie tłumienie wyrażania jakichkolwiek emocji, nie tylko radości czy złości?
"Za bardzo to ty się nie ciesz, bo za chwilę dam ci powód do płaczu!" Z czyich ust najczęściej padały te lub podobne słowa? Kto niszczył każdą emocję i odczucie poddając w wątpliwość ich zasadność?
"No i z czego się cieszysz? to jeszcze nie powód do radości, bo: za mało się starałeś... mogłeś to zrobić lepiej... jesteś za głupi, żeby to dobrze wykonać..." Przed kim musiałeś ukrywać czy wręcz tłumić wszelkie odczucia, żeby nie narazić się na krytykę, nie wywołać gwałtownej złości, która uderzyłaby w ciebie?

Nie zdajemy sobie sprawy z tego, ile osób zamieszkuje nasze wnętrze - ojciec, matka, złośliwe starsze rodzeństwo, wiecznie niezadowolony nauczyciel, zawistny kolega lub koleżanka. Ich uwewnętrznione głosy modelują naszą osobowość wpływając na nasze zachowanie czy podejmowane decyzje, na relacje w związkach czy relacje międzyludzkie w ogóle.
Ile związków rozpada się, z powodu braku umiejętności rozmawiania o swoich uczuciach czy emocjach, kiedy jedno z dwojga partnerów wybucha po jakimś czasie niczym wulkan, gdy już mu się "przeleje" przez uszy wysłuchiwanie na swój temat upokarzających czy poniżających opinii?

Często nie potrafimy otworzyć się i mówić o swoich emocjach czy uczuciach, żeby znaleźć wspólnie kompromis, satysfakcjonujący obie strony. Najprościej jest wykrzyczeć w twarz - to twoja wina! Bo jesteśmy święcie przekonani o własnej nieomylności i - jak Pawlak z granatem w dłoni - bronimy swoich racji niczym dzikie zwierzę. A może czasem warto spuścić z tonu i wczuć się w swojego partnera? Tylko że bardzo często mamy za sztywne karki, żeby schylić głowę, lub zbyt kurczowo trzymamy się roli władcy, żeby choć na chwilę zejść z piedestału, który wywalczyliśmy dla siebie.

Docierając do stłumionych emocji i uczuć zaczynamy lepiej rozumieć siebie i innych. Zmieniamy spojrzenie na wiele spraw, które do tej pory wydawały nam się nie do pokonania. Zaczynamy je kontrolować a nie one nas. Świadomie wyrażamy własne odczucia, które z nas wypływają lecz nie są już automatyczną reakcją, wyuczoną przez kogoś z naszej przeszłości. Zaczynamy wykorzystywać je w czasie teraźniejszym, przyjmując odpowiedzialność za to, co z nas wypływa. Będąc świadomym swoich uczuć i emocji nie negujemy już ich i nie poddajemy bezwiednie ich władzy.

Tłumienie emocji to przekazanie im kontroli nad sobą. Im bardziej się złościsz, tym bardziej druga osoba wycofuje się i zamyka w sobie.
Kiedy mówisz: "złoszczę się, bo...", "jestem zły, kiedy...", "budzi to we mnie...", oznajmiasz co czujesz, jakie emocje są w tobie pobudzane w danej chwili, ale nie odpowiadasz agresywnym działaniem w stosunku do osoby, która wywołała w tobie takie a nie inne odczucia. Szkoda tylko, że bardzo często takie stwierdzenia są wykorzystywane, by rozjuszyć i sprowokować do walki, żeby się odegrać. Jak u Pawlaka - racja musi być po mojej stronie!

Bajka o płochliwym zajączku...

2010-02-06T11:19:00.006+01:00

W pewnym lesie, gdzie żyło mnóstwo różnych zwierząt, żyła sobie rodzina zająców. Tata zając, kiedy jeszcze był małym chłopcem, został przez swoich rodziców tak bardzo przestraszony, że gdy już dorósł i założył rodzinę, potrzebował czarodziejskiej mikstury, która dodawała mu odwagi, ale uzależniła od siebie, przez co cierpiała cała jego rodzina. Tata zając z tego powodu przestał dbać o rodzinę, jak na dorosłego zająca przystało.

Mama zającowa nie miała żadnego pożytku z męża, nie mogła na nim polegać, dlatego zgarniała całą swoją gromadkę dzieci i nigdy nie spuszczała z nich oczu, bojąc się, żeby żadnemu z jej dzieci nie stała się krzywda, albo – broń Boże – nie poszły w ślady ojca.

W swojej gromadce mama zającowa miała jedno bardzo wrażliwe dziecko i bardzo ciekawe świata. Bała się, że go nie upilnuje więc cały czas mu wbijała do głowy, żeby się nigdzie nie oddalał, bo mogą go zjeść wilki, albo może się zgubić a ona nie zdoła go na czas odnaleźć i uchronić przed niebezpieczeństwem.

I tak zajączkowi upływało dzieciństwo pod bacznym spojrzeniem kochającej mamy, która bez przerwy kontrolowała każdy jego ruch, gdzie czuł się taki bezpieczny.

Zajączek rósł, wysłano go do szkół, żeby się czegoś nauczył, ale był tak przerażony, że jest z dala od mamy, iż nie był w stanie się uczyć, chociaż był inteligentnym i zdolnym chłopcem.

Skoro nie był w stanie się uczyć, mama zatrzymała go w domu, by miał nad nim pieczę, gdy ona zarabiała na życie. Był dla niej oparciem, męskim ramieniem, którego w domu tak bardzo brakowało.

Zajączek dorastał pod bacznym i kochającym okiem mamy, ale kiedy próbował wyrwać się spod jej opiekuńczych skrzydeł, ogarniało go przerażenie, więc szybko wracał na swoje miejsce, tak jak nauczyła go mama. W końcu trafił na gromadkę różnych zwierzątek, które opowiadały co potrafią.

Nasz zajączek kochał przygody ale bał się jakąkolwiek przeżyć osobiście, bo przecież sprawiłby ból swojej mamie, która zawsze tak się o niego bała, przy której sam nie musiał troszczyć się o siebie. Zaglądał więc z bezpiecznej odległości, przysłuchiwał się ich opowieściom i marzył... marzył... marzył. Nie zauważał, że sam potrafi bardzo wiele, że potrafi to, czego nie potrafią inne zwierzątka – potrafił latać w powietrzu, w czym pomagał mu zaprzyjaźniony sokół. Marzył o lataniu ale w sposób, w jaki latali jego przyjaciele.

Zajączek próbował latać jak jego przyjaciele, ale uznawał, że to nie jest dla niego, wątpił w swoje zdolności, dopuszczając do głosu strach, który nie był jego strachem, lecz strachem kochającej go mamy, która trzęsła się nad nim gdy był małym chłopcem. Nie dostrzegał, że stale ucieka, pomimo że nie było koło niego nic, co byłoby niebezpieczeństwem pobudzającym do ucieczki. Uciekał z przyzwyczajenia, nie sprawdzając czy naprawdę trzeba się bać, czy tylko są to urojone strachy.

Źle mu z tym było, szukał racjonalnego wytłumaczenia, ale wciąż wracał w to samo miejsce, bo miał w głowie zakodowane, że ma szybko uciekać cokolwiek by to było – bez oglądania się wstecz, bez sprawdzenia, czy sytuacja wymaga tego. Mama nauczyła go, że strach jest sygnałem do ucieczki na łeb na szyję a nie okazją do sprawdzenia, czy tak jest naprawdę. Nie rozróżniał sygnałów, które miały go tylko pobudzić do poznawania świata, a nie prawdziwym niebezpieczeństwem. Dla niego wszystko było niebezpieczne...

Oddalenie się od niej równało się zdradzie, czuł się zobowiązany do wierności rodzicielce nie widząc w tym ograniczenia, uzależnienia, zniewolenia. To była i jest jego pierwsza miłość do kobiety. Innej nie będzie, bo musiałby zdradzić tę, którą najbardziej kocha. Dla innej kobiety nie będzie już miejsca w jego sercu...

Przerażenie rodziców zostało przekazane dzieciom. Nawet gdy będą już dorosłe ten mechanizm będzie w nich działał - niszczył kreatywność i ciekawość świata, bo wszystko będzie niebezpieczne – jak w dzieciństwie, w sposób,w jaki przekazali im to rodzice.

Świat jest taki, jakim go sobie stworzymy. Jeśli widzisz stale niebezpieczeństwo, będzie dla ciebie niebezpieczny na każdym kroku. Jeśli nauczysz się wykorzystywać strach do poznawania świata – będzie on takim, jakim go sam stworzysz, bez nałożonych na oczy „okularów”, które założyli ci rodzice w dzieciństwie i przez które oglądasz świat, pomimo, że dzieciństwo masz już dawno za sobą.

Zdjąć okulary, to zacząć oglądać świat własnymi oczami, swoją wrażliwością a nie zaszczepioną w dzieciństwie, ograniczającą i niszczącą wyrażanie siebie, intymność i wszelkie więzi. Możesz to zmienić, lecz potrzebna jest cierpliwość.

Tak jak rodzice nam cierpliwie zaszczepiali zachowania, które uważali, że będą nas chronić, tak samo ty musisz wykazać maksimum cierpliwości, żeby to zmienić. Będziesz uciekać, ale masz możliwość wrócić w to samo miejsce i sprawdzić, co spowodowało ucieczkę i czy warto było uciekać. Doskonale odróżnisz prawdziwe niebezpieczeństwo od urojonego, które zostało zaszczepione dla wygody dorosłego... ale nie dla ciebie.

Gdy twój partner łże jak pies...

2010-02-03T15:22:00.006+01:00

Żaba i skorpion

Żaba chciała przepłynąć z jednego brzegu rzeki na drugi. Kiedy wchodziła do wody, nadszedł skorpion i poprosił, by go przeniosła na grzbiecie na drugą stronę, bo jak wiadomo, skorpiony nie potrafią pływać.
- O nie! - żaba na to. - Wiem, co będzie, jeśli cię wezmę na plecy. Jak tylko będziemy na drugim brzegu i nie będziesz mnie już potrzebował, użądlisz mnie i umrę.
- Słowo honoru, że nie - zapewnił skorpion
- Naprawdę muszę się dostać na drugą stronę i będę Ci bardzo wdzięczny.
Z wahaniem, ale biorąc słowa skorpiona za dobrą monetę, żaba pozwoliła mu wspiąć się na swój grzbiet i przepłynęła z nim przez rzekę. Kiedy tylko stanęli na suchym lądzie, skorpion zatopił żądło w żabie i strzyknął jadem. Żaba, wydając ostatnie tchnienie, spojrzała z wyrzutem na skorpiona i słabo zapytała:
- Dlaczegoś to zrobił?
- Bo taki już mam zwyczaj - odpowiedział spokojnie skorpion.

Socjopata, to słowo najczęściej może się kojarzyć z przestępcami, sadystami bijącymi żony,a nawet mordercami... ale są też socjopaci noszący maskę normalnych ludzi z naszego najbliższego otoczenia...
Socjopata nagminnie i notorycznie kłamie na temat przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Ponieważ kłamstwo jest jego nałogiem, szczytem uniesienia, kłamie nawet wtedy, kiedy lepiej powiedzieć prawdę. Kłamie, nawet jeśli zostanie przyłapany, a jeśli czegokolwiek żałuje, to tylko tego, że kłamstwo się wydało. Kłamie dla samej satysfakcji oszukania i żeby się utwierdzić w tym, że jest sprytniejszy niż wszyscy frajerzy wokoło.

Cechy rozpoznawcze socjopaty

Jest elokwentny i przekonujący.

Bardzo impulsywny, niespokojny, łatwo się nudzi, potrzebuje ciągłej stymulacji.

Umiejętnie zapewnia o miłości i oddaniu, by dostać to, czego chce.

Jest niezdolny do odczuwania wyrzutów sumienia czy lęku.

Przyłapany na kłamstwie, udaje skruchę i obiecuje poprawę.

Często przedstawia wiarygodne projekty inwestycji, które przyniosą spore zyski, jeśli mu powierzysz... pewną sumę pieniędzy.

Jest całkowicie pozbawiony sumienia.

Tajemniczo i niespójnie mówi o swojej przeszłości.

Nie uczy się na doświadczeniach

Zawsze innych obarcza winą za swoje porażki.

Jest niezdolny do bliskich więzi, notorycznie zdradza partnerki

Domaga się bezwarunkowego wsparcia i wyrozumiałości, każdy zarzut odpiera oskarżeniem, że mu nie ufasz i go nie kochasz.

Jest to fragment książki Susan Forward i Donny Frazier Gdy twój partner łże jak pies
w przekładzie Agnieszki Cioch
wydanie II
Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, Warszawa 2005

Warto zapoznać się z jej treścią, by zaoszczędzić sobie bólu i cierpienia, zanim zwiążesz się z mężczyzną, któremu kłamstwa nie schodzą z ust, dla którego kłamstwo to sposób na życie.

... bo tak bardzo cię kocham!

2010-01-31T16:27:00.005+01:00

"Zastraszę cię, wejdę z butami w twoje życie, naładuję cię poczuciem winy i odrę cię z wszelkiej pewności siebie, bo w ten sposób mogę utrzymać nad tobą kontrolę – by pokazać ci, jak bardzo cię kocham!"

Nie pamiętam już, w której z książek znalazłam to zdanie, które umieściłam w nagłówku bloga. Brzmi ono jak chora definicja najwznioślejszej z uczuć - miłości. Miłości do dziecka, do rodziców, do współpartnera, do przyjaciela... Poraziła mnie prawda krzycząca zza tych słów. Destrukcja, zniewalanie, niszczenie tożsamości drugiego człowieka - i to wszystko w imię miłości (!).

Czy miłością jest zastraszanie, szantaż, odzieranie z człowieczeństwa drugą istotę ludzką?
Czy miłością jest ograniczanie, nadmierna kontrola i manipulacja wolną wolą drugiego człowieka, zmuszając w ten sposób do podporządkowania go sobie?
Czy miłością jest zadawanie bólu drugiej osobie, by zaspokoić swoje chore potrzeby i wymagania wobec niej, i żeby poczuć się lepiej kosztem jej cierpienia?

Za tym wszystkim kryje się strach i niedowartościowanie osoby stosującej te wymagania. Kiedy zastraszy i upokorzy osobę kochaną, czuje się silniejszy, bardziej wartościowy. Kiedy poniży i zmanipuluje, wydaje się mu/jej, że w ten sposób zyska na wartości - przysłowiowo obetnie głowę, by poczuć się kimś lepszym. Zastraszę cię, bo w ten sposób odbiorę ci siły do walki. Kontrolując twoje myśli, przyjaciół, twoje zainteresowania, udowodnię ci, że jesteś nikim, jesteś zerem, beze mnie sobie nie poradzisz. I w ten sposób pokażę ci, jak bardzo cię kocham, jak bardzo jestem zależny/zależna od ciebie. Moją słabość ukryję za twoim bólem, mój strach ubiorę w niszczenie twojej indywidualności, bo w ten sposób utrzymam cię przy sobie...
Moje przerażenie zniszczy wszystko, co najpiękniejsze jest między tobą i mną... bym nie poczuł bólu rozstania... bym nie czuł zranień, które kiedyś mi zadasz...

Co dzieje się podczas medytacji?

2010-01-02T18:53:00.005+01:00

Fragment książki Margit Dahlke, Ruediger Dahlke: Księga medytacji, 138 technik. Przewodnik dla każdego znaku zodiaku
Wydawnictwo KOS
Katowice 2001

W latach sześćdziesiątych amerykański psycholog Robert Keith Wallace* dokonał ciekawego odkrycia, zapisując elektroencefalogram (EEG) pracy mózgu podczas medytacji. Psychologowie znali dotąd trzy stany świadomości: czuwania, snu i marzeń sennych. Aparatura badająca ludzki mózg podczas medytacji wykazała inny rodzaj jego aktywności. Wallace odkrył czwarty stan świadomości. Objawia się on zwiększoną intensywnością fal alfa w centralnej i przedniej części mózgu. Wallace nazwał ów stan transcendentalnym.

Były to pierwsze naukowo potwierdzone badania zjawisk występujących podczas medytacji w ludzkim ciele i duszy. Większość badań prowadzono głównie na osobach, które przynajmniej od trzech miesięcy praktykowały medytację transcendentalną, ale eksperymenty z adeptami medytacji chrześcijańskiej, zen i jogi potwierdziły te wyniki. Możemy więc uznać, że opisane zjawiska fizjologiczne występują niezależnie od rodzaju medytacji.

Z badań snu i marzeń sennych wiemy, że w obu tych stanach świadomości zachodzi wiele istotnych procesów, podczas których odreagowujemy stresy i przeżycia danego dnia. Mózg jest najaktywniejszy w tak zwanej fazie snu głębokiego, która pojawia się cztery do pięciu razy i trwa około 20 minut. Gałki oczu poruszają się wówczas szybko i gwałtownie, jakby śledząc ruch piłki tenisowej. Badacze snu nazwali tę fazę REM, od nazwy: Rapid Eye Movements (szybkie ruchy gałek ocznych). Badania wskazują, że jest to faza najgłębszego snu. Osoba systematycznie budzona przy wchodzeniu w fazę REM stałaby się zdezorientowana i rozdrażniona.

Stany medytacyjne zdają się mieć podobne działanie. Są jakby stworzone do niwelowania objawów stresu, przyczyniają się do systematycznego odprężenia i regeneracji ciała i ducha. Aktywność mózgu w medytacji jest jednak większa niż we śnie. Regularność fal alfa świadczy o tym, że nasza świadomość nie tylko nie śpi, a wręcz pracuje na pełnych obrotach. Stan medytacji chroni nas przed bodźcami z zewnątrz, pozwalając na pełne skoncentrowanie na podróży do centrum osobowości. W fazie czuwania natychmiastowa blokada fal alfa jest reakcją na każdy bodziec zewnętrzny, a medytacja gwarantuje odprężenie i spokój: bodźce zewnętrzne nie mają wpływu na natężenie fal bioelektrycznych w naszym mózgu.

Już w kilka minut od rozpoczęcia medytacji stały rytm fal alfa obejmuje centralne i przednie części mózgu, harmonizując ich pracę. W rytmie fal alfa (o częstotliwości 8-9 Hz) zachodzi zjawisko wprawiające w zadziwienie naukowców - fale obejmują również tę zazwyczaj mniej aktywną prawą półkulę. Nagle procesy zachodzące w obu półkulach ulegają synchronizacji. Jest to ważne, bo dominująca lewa półkula mózgowa jest odpowiedzialna za myślenie analityczno-logiczne. W prawej półkuli zachodzą procesy myślenia abstrakcyjnego i twórczego, w niej zdaje się być zlokalizowany dostęp do głębokich sfer świadomości.

Po wielu badaniach dr Bernhard Glueck** z Hartford Institute of Living (USA) przyjął tezę, iż w pewnej fazie medytacji wiele bilionów komórek mózgowych prawej półkuli aktywnie włącza się do pracy. To odkrycie mogłoby wyjaśniać niezwykłe możliwości intelektualne obserwowane podczas medytacji. Proces ten jest bardzo interesujący także z innego punktu widzenia. Badania neurochirurga Wildera Penfielda wykazały, iż mózg ludzki ma nieograniczoną pojemność, przechowuje wszystkie wspomnienia i doświadczenia, jakie zebraliśmy w ciągu całego życia łącznie z okresem prenatalnym.

Nasz mózg z zasady nie zapomina niczego. Może się jedynie zdarzyć, że w danym momencie pewnych wspomnień nie jesteśmy w stanie przywołać, ponieważ znajdują się w niedostępnych dla nas rejonach mózgu. Niektóre z tych wspomnień sami celowo ukryliśmy, gdyż ich treść była dla nas nieprzyjemna, inne jednak znalazły się tam bez naszego udziału. Równomierność fal alfa podczas medytacji sprawia, że znikają wewnętrzne bariery dzielące rejony naszej świadomości. Dzięki temu jesteśmy w stanie uświadomić sobie wyparte stresy i uwolnić się od nich.

Jak wykazały badania EEG, podczas medytacji nasz mózg pracuje pełną parą. Mimo to zachodzą wówczas długofalowe procesy odprężające:

Zużycie tlenu i szybkość przemiany materii spadają o około 20%. Oznacza to odprężenie głębsze niż w czasie snu.
Odporność skóry zwiększa się o 500%, co oznacza, że nie odczuwamy lęku ani stresu. Częstość akcji serca spada średnio o pięć uderzeń na minutę, serce jest więc mniej obciążone.

Jeszcze nie potwierdzone, choć bardzo prawdopodobne jest przypuszczenie, iż podczas medytacji nasz organizm wydziela mniej adrenaliny. Adrenalina nazywana jest „hormonem strachu". Im mniej znajduje się jej w naszym krwiobiegu, tym jesteśmy spokojniejsi i wolni on lęku. Prowadząc badania nad zjawiskami fizjologicznymi, psychologowie zastanawiali się, co dzieje się w naszej duszy w czasie medytacji. Najbardziej zainteresował ich proces eliminowania stresu.

W stanie odprężenia i przy znacznie zwiększonych możliwościach naszej świadomości, nie podążając za żadnym konkretnym celem, udajemy się na poszukiwanie starych, zakorzenionych stresów. Poruszamy się przy tym od zewnątrz w kierunku środka, zmierzając do samego centrum naszej świadomości.

W większości metod psychoterapeutycznych nasze wewnętrzne problemy i konflikty zostają wyolbrzymione lub brutalnie i gwałtownie przywołane do świadomości. Podczas medytacji zmienia się sposób, w jaki je postrzegamy. Dzięki pracy, jaką wykonujemy w naszym wnętrzu, po każdym kolejnym ćwiczeniu medytacyjnym stajemy się bardziej wrażliwi na sygnały płynące z naszego wnętrza. Na tej drodze musimy jednak poruszać się bardzo ostrożnie, ponieważ napotkamy na niej tyle starych napięć i wewnętrznych konfliktów, ile tylko jesteśmy w stanie znieść. Należy jednak wymienić również jeszcze nie potwierdzone, choć często obserwowane zjawisko: im głębiej wnikamy do podświadomości, tym częściej osiągamy stan dobrego samopoczucia.

* Wallace, R.K.: „Physiological effects of transcendental meditation", Science 167 (1970) 1751-1754 - Wallace R.K., H. Benson, A.F. Wilson: „A wakeful hypnometabolic physiologic state", Amer. J. Physiol. 221 (1971) 795-799 - Wallace, R.K., H. Benson: „Physiology of meditation", Scient. Amer. 226 (1972) 84-90. Cyt. za: Christian Scharfetter: „Ober Meditation. Begriffsfeld, Sichtung der >>Befunde<<", zastosowanie w psychoterapii w: Hilarion Petzold (Hrsg.): „Psychotherapie. Meditation. Gestalt", str. 37 i dalsze.

** Glueck, B.: „Current research on transcendental meditation" - odczyt w Rensselaer Polytechnic Institute, Hartfort, Conn., marzec 1973 - Glueck, B., C.F. Stroebel: „Biofeedback and meditation in the treatment of psychiatric illnesses", Comprehens. Psychiat. 16 (1975) 303-321. Cyt. za: Christian Scharfetter: „Ober Meditation. Begriffsfeld, Sichtung der >>Befunde«", zastosowanie w psychoterapii: Hilarion Petzold (Hrsg.): „Psychotherapie. Meditation. Gestalt", str. 37 i dalsze.

A co z toksycznymi dziećmi?

2009-11-22T15:26:00.003+01:00

Dziś na Wirtualnej Polsce http://dzieci.pl/breedingAid,11705238,title,Toksyczni-rodzice,wychowanie_artykul.html trafiłam na artykuł na temat książki Susan Forward „Toksyczni rodzice”. Mniejsza o sam artykuł, który, według moich odczuć napisany był bez głębszego zrozumienia tematu. Bardziej zainteresowały mnie opinie internautów, zamieszczone pod nim.
Jedna z pań, podpisująca się nickiem ~Joanna zamieściła post pt. „A co z toksycznymi dziećmi???”. Przytoczę go w całości:

„A jak sobie radzić z toksycznymi dziećmi?? Pokoleniem tylko i wyłącznie roszczeniowym, widzącym tylko swój czubek nosa i własną wygodę ??? Co zrobić by wytłumaczyć dziecku, że mając lat 48 mam prawo do życia, zainteresowań, znajomych. Że właśnie odchowałam swoje dzieci i na niańczenie wnuka - choć kochanego - nie mam ochoty, ani czasu bo pracuję zawodowo...”

Dzieci nie rodzą się toksyczne, roszczeniowe czy - jak to określiła następna z pań:

„... rodzi się więcej dzieci z psychopatycznymi skłonnościami”

Pokolenie roszczeniowe, czy psychopatyczne to już jest skutek wychowania, źródła należy szukać w dzieciństwie rodziców, gdzie ojciec był od zarabiania pieniędzy na utrzymanie rodziny, matka pełniła rolę służebną dla niej. Czasy obecne zmieniły te role – w większości oboje rodziców pracuje na utrzymanie i zapewnienie jako takiego bytu dla wszystkich członków, z tym że próbuje się w dalszym ciągu utrzymać w związku rolę służebną kobiet.
Bardzo ładnie to określił John Bradshaw w jednej ze swoich książek: „Ojciec może wrzeszczeć na wszystkich; matka może wrzeszczeć na wszystkich, z wyjątkiem ojca; najstarsze rodzeństwo może wrzeszczeć na wszystkich, z wyjątkiem rodziców; najmłodsze dręczy zwierzaka.”

Cieszy fakt, że coraz więcej młodych rodzin odchodzi od tego modelu, bo w obecnych czasach jest on już archaizmem, który się przeżył. Jednego jest tylko brak – brak czasu na wspólne wypady i zabawy z dziećmi, rozmowy, które tworzą więzi i rozwijają uczucia wyższe, budują związek, gdzie pełnione role rodziców i dzieci są bardzo elastyczne, gdzie istnieje wzajemna pomoc w prowadzeniu wspólnego domu, a nie żerowanie na jednym z domowników, na którym spoczywa dbałość o dom i wszystkich jego członków, bez współczucia dla niej, bez chwili odpoczynku.

Mówię o kobietach, które pracują zawodowo na równi z partnerem życiowym, lecz po pracy, najczęściej to ona – ryjąc nosem ze zmęczenia – leci z zakupami do domu, gotuje, sprząta, pierze, zajmuje się lekcjami dzieci...
Jakże często jeszcze widzi się taki obrazek, gdzie partner po pracy siada w fotelu z pilotem i puszką piwa w ręce czekając na obiad, dziecko w swoim pokoju zajęte grami na komputerze też czeka, kiedy mama upora się z gotowaniem...

A potem jedna z drugą ma pretensje, że ma ileś tam lat i nie ma czasu dla siebie, mimo że swoje dzieci już odchowała i miałaby chęć na coś zupełnie innego, niż niańczenie wnuków.

Czego nauczyła swoje dzieci, to otrzymuje. Nauczyła niewrażliwości, fałszywego poświęcenia, wykorzystywania przez pozostałych członków rodziny. Nauczyła tego wszystkiego własnym postępowaniem, bo przecież nikt lepiej od niej nie zrobi zakupów, nie ugotuje obiadu, nie posprząta tak dokładnie, nie zrobi prania... A wieczorem czy późno w nocy pada na łóżko obok męża, który ma pretensję, że żona jest oziębła...

Najważniejszego nie nauczyła członków swojej rodziny – ODPOWIEDZIALNOŚCI i współtworzenia tej podstawowej jednostki społecznej jaką jest rodzina, gdzie do jej tworzenia zaangażowani są w równym stopniu oboje rodziców i dzieci.

Dzieci z psychopatycznymi skłonnościami to efekt tego, czego zaznały w rodzinie, co w nich sami rodzice wykształcili swoim zachowaniem, swoimi problemami w wyrażaniu emocji. Nic nie bierze się z powietrza, każdy skutek ma swoją przyczynę, chociaż nie zawsze ją zauważamy. Nadmierna kontrola, manipulacja, znęcanie fizyczne i/lub psychiczne, molestowanie czy wykorzystywanie seksualne.

Nadmiar lub niedobór uczuć niszczy. Kot nie pozwoli się dłużej głaskać, lecz tylko tyle, ile czuje potrzebę bycia głaskanym. Pies też godzi się na maltretowanie przez swojego pana do pewnego czasu, potem rzuca się do gardła. Dziecko jest bezbronne, zdane na rodziców. Zanim dorośnie będzie zmuszone tłumić to, co naprawdę czuje, kiedy jest poniewierane. Odreaguje to na zewnątrz, na otoczeniu – na słabszym rówieśniku, na nieznajomym, który mu się nawinie pod rękę.

Z ofiar bardzo często stajemy się katami dla innych ślepo twierdząc, że wychowanie w przemocy fizycznej czy psychicznej zrobiło z nich dobrego człowieka. Człowieka, który upokarzaniem, upodleniem dziecka buduje swój idealny wizerunek wspaniałego człowieka. Rodziny wychowują katów i kozły ofiarne. Gdzieś trzeba odreagować to, czego nie pozwolono nam zrobić w dzieciństwie, czego nie nauczono nas robić bez krzywdzenia siebie lub innych.

Twoje ocalone życie

2009-11-15T17:51:00.003+01:00

Tylko wtedy, gdy mamy jasny obraz naszej minionej rzeczywistości, tego, co się wtedy naprawdę wydarzyło, możemy uniknąć niekończącego się zadawania cierpienia. Kiedy wiem i mogę odczuć, co uczynili mi rodzice, gdy byłem zupełnie bezbronny, nie potrzebuję ofiar, aby przytępić swoją świadomość. nie potrzebuję, posługując się niewinnymi ludźmi, nieświadomie inscenizować tego, co było kiedyś moim doświadczeniem, bo dzisiaj to w i e m. Tej wiedzy nie pozwolę sobie odebrać, bo nie chcę wykorzystywać innych, chcę żyć świadomie.
(fragment książki)

Najnowsza, wydana w lipcu 2009 roku książka Alice Miller Twoje ocalone życie, podobnie jak jej poprzednie publikacje, porusza temat wykorzystywania dziecka przez dorosłych i cierpienia spowodowanego wyparciem urazów z dzieciństwa. Autorka jest przekonana, że jej odkrycia, pomimo ich tragicznego aspektu, niosą optymistyczne przesłanie, ponieważ otwierają drzwi do świadomości i budząc na nowo rzeczywistość dzieciństwa, uwalniają od jego tragicznych konsekwencji.

Treść książek napisanych przez Alice Miller dotyczy nie tylko dzieci, które teraz się rodzą, dotyczy również tych, którzy mają dzieci i wnuki - którzy mają własne dzieciństwo dawno za sobą.

Chcąc pozbyć się demonów, musimy pozwolić, by wraz z nimi odleciały również anioły...

Matrix

2009-11-11T12:32:00.005+01:00

Żyjemy w nim od pierwszego oddechu, aż do ostatniego… Nie poznasz wcześniej czym jest, dopóki osobiście nie wyrwiesz się z niego. A i to niewiadomo, czy odnajdziesz w sobie na tyle siły, by się w nim z powrotem nie zanurzyć.

Od pierwszych chwil życia uczą cię jak masz w nim funkcjonować – co myśleć, co i jak mówić, co i jak czuć, jak wyrażać emocje i uczucia. W to wszystko wprowadzają nas niczego nieświadomi najbliżsi – rodzice, powielający te same wzorce, które stosowali ich przodkowie, ponieważ innych nie znają.

Wykształcają w nas agresję, przemoc, pogardę dla życia, terroryzm, obojętność na zabijanie – mentalność niewolnika, który ma wykonać tylko to, co mu każą, z wyłączeniem myśli i odczuć. Mamy być jak roboty, które nie myślą i nie czują. Przechodzimy nad tym do porządku, niczego nie zauważając. Po co myśleć, skoro inni robią to lepiej od nas - czy wiedzą więcej? Czy są ekspertami?… Dla kogo?

Nauczono nas polegać na oczach, na tym co widzimy. Dlaczego nasze serca nie czują tego samego, co oczy widzą? Dlaczego czując ból boimy się go zidentyfikować, dlaczego boimy się palcem pokazać sprawców tego bólu?

System zabrania pociągnięcia do odpowiedzialności kata – lepiej pozwolić na niszczenie ofiary, niż rozprawić się z nim. Tym katem często jest osoba najbliższa – nieświadomy rodzic. Musielibyśmy wybić całe pokolenia wstecz, aż do praprzodków, żeby dotrzeć do źródeł tego, co obecnie się dzieje. Manipulacja tłumami dla dobra ... Twojego?

Nie oburzaj się, przecież jesteś oswojony ze strachem i przerażeniem, z agresywnością i przemocą pod każdą postacią, jaką w domu stosowali rodzice i starsze rodzeństwo, często robiąc z najsłabszego członka rodziny kozła ofiarnego. Obojętnie przechodzisz obok bitego dziecka, nie reagujesz na agresję młodych gniewnych bojąc się, że tobie wyrządzą krzywdę. Matrix. Nie wychylać się, podporządkować całkowicie systemowi. To nasza filozofia na życie.

Zafałszować prawdziwe uczucie miłości, żebyś nie odkrył jej siły. Komu na tym zależy? Tobie? Twoim rodzicom? Dziadkom? Praprzodkom? Dlaczego jest w nas tyle strachu i przerażenia, chociaż najczęściej temu zaprzeczamy, nie chcąc lub bojąc się sięgnąć głębiej, jakbyśmy widzieli w tym zagrożenie a nie uwolnienie... Matrix w czystej postaci.

Przymus powtarzania...

2009-11-04T10:15:00.008+01:00

Okrucieństwo człowieka nie jest mu przydzielone z nieba, lecz powstaje w nim za przyczyną jego rodziców i wychowawców, tworzy się pod wpływem okrutnego traktowania.
Alice Miller Twoje ocalone życie

Czy człowiek, który upokarza dziecko i sprawia mu ból, robi to dla jego dobra?
Czy to dziecko, gdy dorośnie, będzie przez to lepszym człowiekiem? Czy może będzie nieświadomie szukać słabszych od siebie, by na nich odreagować swoją wściekłość za to, co mu uczyniono, gdy był bezbronny i zależny od swoich opiekunów?

Przemoc najczęściej rodzi taką samą przemoc, jakiej człowiek doświadczył w dzieciństwie, znosząc maltretowanie fizyczne i psychiczne, molestowanie czy gwałt z rąk najbliższych, którzy byli traktowani przez swoich rodziców czy dziadków w identyczny sposób, w jaki traktują swoje potomstwo, w imię dobrego wychowania i odpowiedniego przygotowania do życia w społeczeństwie.

Pytam się, w jakim społeczeństwie? W takim, gdzie - w większości - pojedynczy człowiek był bity i poniżany, pozbawiany wolności wyboru i decydowania o sobie w imię „naszego wspólnego dobra”? Gdzie oswajano go z okrucieństwem i przemocą na co dzień w myśl zasady, że to, czego się nie zauważa, nie istnieje? I takie traktowanie nauczono nas nazywać MIŁOŚCIĄ?

Jeżeli źródłem przemocy - pod każdą postacią - jest miłość, to czym jest nienawiść, wściekłość czy gniew? Które z tych uczuć jest uczuciem wyższym, które każe troszczyć się i chronić życie ludzkie?

Dziecko, które żyje cały czas pod presją musi się nauczyć wypierać prawdziwe uczucia, musi im zaprzeczyć, inaczej jego życie i zdrowie jest zagrożone – i to zagrożenie płynie ze strony osób, którym powinna przyświeca miłość i troska przy kształtowaniu osobowości małego człowieczka. A potem słyszymy, że bicie wyszło na dobre, bo zrobiło z niego porządnego człowieka… Takiego porządnego, który tę samą przemoc zastosuje przy wychowaniu swojego ukochanego dziecka?
Bardzo często ofiara staje się katem…

Potrafimy w większym lub mniejszym stopniu dzielić się radością, ale musimy również w jakiś sposób odreagować to, czego doznaliśmy a czego nie pozwolono nam wtedy ujawnić. Stłumiliśmy wściekłość na rodziców, że nami manipulowali i wykorzystywali tak samo, jak dziadkowie manipulowali i wykorzystywali ich, gdy byli dziećmi.

Dziś ktoś mi powiedział, że wszędzie widzę podstęp. Nie wszędzie, ale na pewno widzę tam, gdzie ktoś mnie próbuje upokorzyć. Traktuje z buta – jak się wyraził ktoś inny, kto jest świadkiem podobnych rozmów. Po ostatnich praktykach takiego traktowania, nie mogę pozwolić sobie na uległe podporządkowanie, bo trafiam na człowieka, który nie uświadamiając sobie co robi, stosuje słowną przemoc, ponieważ mu nie odpowiada moja osoba i to, co sobą reprezentuję. To już nie jest mój problem, z którym mam się uporać.

Sposób, w jaki rodzi się nienawiść...

2009-10-28T12:41:00.005+01:00

Nienawiść zatruwa nas tak długo, jak długo jesteśmy jej nieświadomi. Im dłużej jej zaprzeczamy, tym dłużej będziemy ją projektować na osoby niewinne, które w jakimś stopniu przypominają nam obiekt nienawiści.

Nie rodzimy się z nienawiścią w sercu, nie mamy jej zakodowanej w genach, by od razu się ujawniała z chwilą narodzin. A najczęściej towarzyszy nam przez całe życie wywołując różne dolegliwości – od psychosomatycznych po nieuleczalne choroby.

Jeżeli wiem, uświadamiam sobie, co mi uczyniono, jeśli mogę odczuć oburzenie i wściekłość na rodziców i otoczenie – emocje, które musiałam tłumić w związku z ich postępowaniem - nie będę miała potrzeby przenoszenia ich na inne, niewinne osoby, czy karania siebie za to, co naprawdę odczuwam. Kiedy świadomie odczuwam nienawiść, nie muszę już z tego powodu szkodzić innym, ani nikogo zabijać – werbalnie czy niewerbalnie. Kontroluję to uczucie i swoje postępowanie.

Zilustruję to przykładem. Na jednym z forów pojawiła się nowa osoba, wyrażając opinię, która nie spodobała się jednemu ze stałych bywalców. Zaatakował ją niewybrednym epitetem, podsumowując jej wypowiedź. W ten sposób starał się „zabić” jej odmienne zdanie. Robimy to bardzo często nie uświadamiając sobie, że w ten sposób zostały uruchomione mechanizmy wyniesione z domu. Kto był największym autorytetem w domu, któremu należał się największy posłuch, inaczej karał i podporządkowywał sobie innych w sposób bolesny i krzywdzący? Kto zjadliwie sączył jad autorytetu, któremu nikt nie mógł się sprzeciwić, a zwłaszcza dziecko?

Rozglądając się wokół często spotykamy ludzi głoszących wdzięczność rodzicom – a często i starszemu rodzeństwu - za to, że ich bili, znęcali się psychicznie, wykorzystywali seksualnie. Dorastając, wychowując własne dzieci stosują takie same sadystyczne metody wychowania, jakie były ich udziałem. Nieuświadomiona nienawiść zostaje przeniesiona na następne pokolenie…

Człowiek, który nawet nie jest świadomy swojej nienawiści, działać będzie pod jej dyktando. Kiedy uświadamia sobie jej mechanizmy, z biegiem czasu będzie umiał poradzić sobie z nią. Jest nie do pomyślenia, by osoba torturowana fizycznie czy psychicznie nie czuła nienawiści do swego prześladowcy, nawet gdy okazuje się nim być rodzic, rodzeństwo czy rówieśnicy.

Wychowanie

2009-10-28T11:16:00.007+01:00

Dziecko, które było krzywdzone i bite w dzieciństwie, będzie krzywdziło i biło w dorosłym życiu. Są to uwarunkowania wyniesione z domu rodzinnego pod wpływem metod wychowawczych, stosowanych w jego rodzinie przez najbliższych, którzy doznali identycznego traktowania od swoich najbliższych. Wynika to z doświadczeń wyniesionych w dzieciństwie.

Naszym postępowaniem kierują wspomnienia, których nie musimy pamiętać, chociaż są zakodowane w naszej podświadomości. Są one pozytywne, przyjazne, negatywne, destrukcyjne i/lub traumatyczne.
Jako dorośli rodzice jesteśmy święcie przekonani, że bicie i straszenie dzieci, znęcanie psychiczne nad nimi, ograniczanie lub wręcz niekochanie jest tym najlepszym sposobem wychowywania i dyscyplinowania nadmiernie ruchliwych dzieci, których nie potrafimy czy wręcz nie chcemy dyscyplinować w inny sposób. Brakuje nam cierpliwości, by zacząć traktować dziecko jak człowieka, usiąść i rozmawiać z nim o jego problemach, nie lekceważąc tego, co ma nam do powiedzenia, bez groźby kary za jego prawdziwe odczucia i ufność, którą nas darzą. Zaufanie i bliskość również w ten sposób się tworzy - podczas szczerych rozmów, wspólnych zabaw, wspólnego rozwiązywania problemów. A nie tylko mieszkania we wspólnym mieszkaniu.

Mało kto uświadamia sobie, że bicie, znęcanie psychiczne, manipulowanie potęguje zło, a nie redukuje go. Dorosły prędzej poradzi sobie z destrukcyjnymi emocjami rozładowując je - idąc po najmniejszej linii oporu - na otoczeniu, przenosząc je na najbliższe otoczenie, tzn. na dzieci, partnera lub obróci je przeciw sobie. Dziecko jest pozbawione w ogóle możliwości rozładowania złości, wściekłości czy nienawiści, bo łatwiej jest nam dorosłym wysłać groźbę w stronę bezbronnego dzieciaka niż nazwać te emocje po imieniu i pomóc mu je rozładować pod kontrolą, żeby nie zrobiło krzywdy sobie, a w przyszłości nie wyprojektowało tłumionych emocji i uczuć na rówieśników czy niewinnych ludzi, którzy akurat nawiną mu się pod rękę.

Dziecko musi gdzieś odreagować zabronione emocje i uczucia, których dorośli boją się okazywać, bo najzwyczajniej nie nauczono ich tego, dlatego zabraniają okazywania ich przez dzieci, które najczęściej agresję wyładują na słabszych od siebie lub kierują ją na siebie, bądź przyłączają się do band identycznie krzywdzonych, gdzie są akceptowane i gdzie czują się silne.

Nikt z dorosłych nie zapyta, dlaczego wpadło w złość, ale i dziecko nie powie, bo będzie się bało, że zostanie pobite, albo że dorosły rozwrzeszczy się na nie, niczego nie tłumacząc . Atakujemy słabszych, bezbronnych, już bez tego przerażonych krzykiem i karą cielesną, która go może czekać ze strony dorosłego. Bo przecież najłatwiej rozładować agresywność na słabszym.

Dobrą ilustracją kształtowania osobowości będzie tu film "Wolność słowa". Obraz młodzieży z marginesu, których potraktowano jak człowieka a nie jak śmieć, nie wart uwagi.
Manipulacją i zmuszaniem do realizacji niespełnionych oczekiwań dorosłych przez dzieci jest tragiczny w swej wymowie los aktorki hollywoodzkiej Frances Forman, pokazanej w filmie "Frances".

Wiele jest filmów czy książek opisujących losy skrzywdzonych dzieci, które opisują dorośli z własnych, choć nie zawsze uświadomionych wspomnień. Są to historie ich życia zaklęte w historiach bohaterów książek, czy filmów. Są to nasze historie.

Kłamstwo...

2009-09-13T17:27:00.006+02:00

ma olbrzymi wpływ na dzieci.
Jeśli swoim zachowaniem rodzice pokazują, że niezbyt wysoko cenią uczciwość, prawdomówność, dzieci na pewno wchłoną tę informację. To, co mówią oboje opiekunowie ma o wiele mniejsze znaczenie, niż to, co robią.

Można do znudzenia powtarzać, by dzieci były prawdomówne, że nie wolno kłamać, ale kiedy widzą, że słowa nie pokrywają się z czynami, szybko dowiedzą się, co naprawdę myśleć. Przed dziećmi nic się nie ukryje. Mają wspaniale rozwiniętą intuicję i są doskonałymi obserwatorami. Nie łudźcie się, że można coś przed nimi ukryć!

Zaczyna się od niewinnych kłamstw, które odsuwają na chwilę nieprzyjemną konfrontację, potem - kiedy się uda - życie bez kłamstwa staje się niemożliwe. Odraczamy wzięcie na siebie odpowiedzialności zasłaniając się kłamstwem, zagłuszamy, co naprawdę czujemy. A potem... potem kłamstwo staje się sposobem na życie... Strach przed wzięciem odpowiedzialności za słowa i czyny nie pozwoli na zmiany.

Pierwszymi nauczycielami w życiu dziecka są rodzice. To od nich przede wszystkim uczą się kontaktowania z innymi ludźmi. Potem ten krąg się poszerza o inne autorytety - nauczycieli, rówieśników, pracodawców.
Jeśli oboje rodziców wzajemnie przymyka oczy na własne drobne kłamstewka w obecności dzieci, wzorzec ten zostanie utrwalony w ich psychice: Tatuś okłamuje mamusię, że wypił tylko dwa piwa, a w rzeczywistości wypił z kumplem pół litra wódki... Mamusia okłamuje tatusia, że zapłaciła za nowe buciki tylko 100 złotych, gdy w rzeczywistości zapłaciła dwa razy tyle... Dziecko przynosi ze szkoły drogie markowe pióro. Na pytanie skąd je ma, odpowiada, że koleżanka mu je podarowała, że znalazło na ulicy/na przerwie między lekcjami/w szatni/w klasie itd., będąc na sto procent pewne, że ani ojciec, ani matka nie będą dociekali, skąd je ma tak naprawdę. Jest to unikanie odpowiedzialności za własne postępowanie i w następstwie - postępowanie dzieci.

Od rodziców - w pierwszej kolejności - uczymy się tolerancji lub nietolerancji kłamstwa, oszustw, mataczenia. I zawsze zaczyna się od niewinnego kłamstewka, drobnego oszustwa, naginania faktów na swoją korzyść. Te wzorce stosujemy w dorosłym życiu. Unikanie odpowiedzialności przenosząc ją na innych, to sposób na życie większości z nas. Niech odpowiadają naiwni - przypłacając zdrowiem, depresją (a czasem życiem), chcąc na siłę utrzymać zakłamany związek, w którym nigdy - lub prawie nigdy - nie było szczerości, otwartości, uczciwości - wobec siebie i wobec najbliższej osoby.
Chcąc tym sposobem utrzymać pracę, dobre relacje ze zwierzchnikami, współpracownikami brniemy w kłamstwa i zaprzeczanie, w oszustwa, przymykanie oczu na jawną niesprawiedliwość. Akceptując w ten sposób to, czego tak naprawdę nie chcemy doświadczać w swoim życiu...

Park...

2009-07-28T14:33:00.014+02:00

Widok z okna. Są to lipy, na które tak lubiłam patrzeć...

Widok z okna. Po pięknej topoli nie ma już śladu.

Porządkowanie przejazdu ulicą Partyzantów,
równoległą do Koziego Stawu

Widok Koziego Stawu z powalonymi starymi lipami

A tak wyglądał Kozi Staw przed nawałnicą

(Zdjęcia można powiększyć klikając w nie)
Legnica miała jeden z najpiękniejszych parków w przedwojennej Europie, usytuowanych na 25 hektarach. Po II wojnie światowej zachowało się bardzo dużo drzew kilkusetletnich rzadkich gatunków.
Dnia 23.07.2009 koło godziny 18:50 czasu polskiego przeszła nad miastem nawałnica, trwająca około 15 minut. Straty w starym drzewostanie parkowym są nie do naprawienia. Będzie musiało minąć wiele dziesiątków lat, by zakryć rany zadane przez żywioł.

Miasto też ucierpiało. Połamane drzewa, pozrywane dachy, zniszczona sygnalizacja świetlna, wypadki śmiertelne, zniszczony dorobek życia...

Bezmyślność...

2009-07-26T14:00:00.007+02:00

Znając szczegóły z dzieciństwa – swojego czy innej osoby – prawie nigdy nie kojarzymy tej wiedzy z cierpieniem czy zahamowaniami dorosłego człowieka. Dorosły ma już swoje dzieciństwo za sobą – jakie by ono nie było. Dziecko swoją dorosłość dopiero tworzy przy pomocy opiekunów, rodzeństwa, rówieśników, społeczeństwa. Finalnym „produktem” jest dorosły, lecz nie zawsze w pełni dojrzały człowiek.

W kształtowaniu człowieka psychologia rozróżnia kilka etapów. Każdy etap to nowa zdolność, która jest rozwijana w miarę wzrostu dziecka, w czym pomagają mu rodzice, starsze rodzeństwo i całe otoczenie.
Każdy z opiekunów dziecka ma swoją wizję-wyobrażenie i ambicje, kim będzie jego dziecko, gdy osiągnie dojrzałość.

Już na starcie życia maleńki człowieczek jest poddawany tresurze. Rodzice ustalają z góry, co będzie najlepsze dla ich dziecka, nie bacząc co czuje i czego chce ich latorośl w miarę upływu lat.
Rodzic zadba o wszystko w najdrobniejszych szczegółach, wymuszając posłuszeństwo i uległość manipulacją i nadmierną kontrolą, łamiąc wolę i twórczość własnej pociechy, nie zauważając, że w ten sposób okalecza własne dziecko, które dochodząc do pełnoletności nie będzie potrafiło - czy wręcz będzie się bało - wyrażać własne opinie, czy zabiegać o swoje.

Mama i tata decydowali o wszystkim, łącznie z doborem kolegów i koleżanek do zabaw, pozbawiając dziecko umiejętności radzenia w różnych sytuacjach, relacji z różnymi ludźmi, nawiązywania kontaktów. To, między innymi zabawa uczy tworzenia więzi i zachowań w grupie. Bezmyślne urabianie dzieciaka na chodzącą doskonałość, z której - mają nadzieję - będą na starość dumni, jest okrucieństwem wobec bezbronnego, zdanego na dorosłych małego człowieka…

Gdzie w tym jest miejsce na wyrażanie uczuć i emocji dziecka, na tworzenie więzi? To nie jest bezduszny kamień! Od chwili narodzin ta istota jest człowiekiem a nie potencjalnym materiałem na człowieka. Nie dziwię się, że później to dziecko – już jako dorosły człowiek – cierpi z powodu samotności, braku więzi uczuciowej, wyalienowania społecznego.

Ten człowiek nie będzie umiał wyrażać uczuć, bo nie nauczono go tego. Za to nauczono go bez szemrania wykonywać polecenia – nawet najbardziej absurdalne, nauczono zaspokajania potrzeb i ambicji cudzych, ale nie swoich. Nauczono agresji i przemocy dając przykład własnym zachowaniem...

Nadzieja...

2009-07-19T10:20:00.005+02:00

Pewnego dnia, na placu targowym, pośród tłumu ludzi siedział niewidomy z kapeluszem na datki i kartonikiem z napisem: "Jestem ślepy, proszę o pomoc"

Pewien mężczyzna, który przechodził obok niego, zauważył, że jego kapelusz jest prawie pusty, zaledwie parę groszy... Wrzucił mu parę monet, po czym bez pytania niewidomego o zgodę wziął jego kartonik, odwrócił na druga stronę i napisał coś...

Tego samego popołudnia, ten sam mężczyzna znowu przechodził obok tego samego niewidomego i zauważył, że tym razem jego kapelusz jest pełen monet.
Niewidomy rozpoznał kroki tego człowieka i zapytał go czy to on odwrócił kartonik i co na nim napisał...

Mężczyzna odpowiedział:
" nic co nie byłoby prawdą. Przepisałem Twoje zdanie tylko troszkę inaczej."
Uśmiechnął się i oddalił.

Niewidomy nigdy się nie dowiedział, że na jego kartoniku było napisane:
"dzisiaj wszędzie dookoła jest wiosna.. A ja nie mogę jej zobaczyć..."

Zmień swoją strategię jeśli coś nie jest tak jak być powinno. A zobaczysz, że będzie lepiej...
A jeśli któregoś dnia ktoś zarzuci Ci, że Twoja praca nie jest profesjonalna, powiedz sobie, że Arkę Noego zbudowali amatorzy, a Titanica profesjonaliści...

Bajka o Miłości...

2009-07-19T10:00:00.004+02:00

Dawno, dawno temu, na oceanie istniała wyspa, którą zamieszkiwały emocje, uczucia oraz ludzkie cechy, takie jak: dobry humor, smutek, mądrość, duma; a wszystkich razem łączyła miłość.

Pewnego dnia mieszkańcy wyspy dowiedzieli się, że niedługo wyspa zatonie. Przygotowali swoje statki do wypłynięcia w morze, aby na zawsze opuścić wyspę. Tylko miłość postanowiła poczekać do ostatniej chwili.

Gdy pozostał jedynie maleńki skrawek lądu, miłość poprosiła o pomoc.
Pierwsze podpłynęło bogactwo na swoim luksusowym jachcie.
Miłość zapytała:
- Bogactwo, czy możesz mnie uratować?
- Niestety nie. Pokład mam pełen złota, srebra i innych kosztowności. Nie ma tam już miejsca dla ciebie - odpowiedziało Bogactwo.

Druga podpłynęła Duma swoim ogromnym czteromasztowcem.
- Dumo, zabierz mnie ze sobą! - poprosiła Miłość.
- Niestety nie mogę cię wziąć! Na moim statku wszystko jest uporządkowane, a ty mogłabyś mi to popsuć... - odpowiedziała Duma i z dumą podniosła piękne żagle.

Na zbutwiałej łódce podpłynął Smutek.
- Smutku, zabierz mnie ze sobą! - poprosiła Miłość.
- Och, Miłość, ja jestem tak strasznie smutny, że chcę pozostać sam - odrzekł Smutek i smutnie powiosłował w dal.

Dobry humor przepłynął obok Miłości nie zauważając jej, bo był tak rozbawiony, że nie usłyszał nawet wołania o pomoc.

Wydawało się, że Miłość zginie na zawsze w głębiach oceanu...
Nagle Miłość usłyszała:
- Chodź! Zabiorę cię ze sobą! - powiedział nieznajomy starzec.
Miłość była tak szczęśliwa i wdzięczna za uratowanie życia, że zapomniała zapytać kim jest jej wybawca.

Miłość bardzo chciała się dowiedzieć kim jest ten tajemniczy starzec.
Zwróciła się o poradę do Wiedzy.
- Powiedz mi proszę, kto mnie uratował?
- To był Czas - odpowiedziała Wiedza.
- Czas? - zdziwiła się Miłość. - Dlaczego Czas mi pomógł?
- Tylko Czas rozumie, jak ważnym uczuciem w życiu każdego człowieka jest Miłość - odrzekła Wiedza.

Miłości szukamy wszędzie, a ona cichutko siedzi w sercu każdego z nas i czeka na odkrycie.
Żeby ją czuć przez całe życie, trzeba ją cały czas budować, a nie tylko czekać...

Pamiętaj skarbie...

2009-07-19T09:51:00.004+02:00

Młoda kobieta wracała do domu z pracy samochodem. Jechała bardzo ostrożnie, gdyż auto było nowiutkie, wczoraj odebrane i opłacone z oszczędności męża, który z wielu rzeczy zrezygnował, by móc kupić właśnie ten model.
Na bardzo zatłoczonym skrzyżowaniu kobieta zawahała się przez moment i to wystarczyło, by uderzyła zderzakiem w tył innego samochodu.
Wybuchła płaczem. Jak będzie mogła wytłumaczyć tę szkodę mężowi?

Kierowca drugiego auta był wyrozumiały, ale wytłumaczył jej, że muszą wymienić sobie numery prawa jazdy i inne dane.
Kobieta szukała dokumentów w plastikowej torbie. Wypadł z niej kawałek papieru. Zdecydowanym charakterem pisma napisane były te słowa: "Gdy zdarzy się wypadek... pamiętaj skarbie, że ja kocham Ciebie, a nie auto!".

Powinniśmy o tym zawsze pamiętać. To ludzie są najważniejsi, a nie przedmioty. Ileż to czynimy dla przedmiotów, aut, domów, organizacji, materialnej wydajności!
Gdybyśmy poświęcali taki sam czas i taką samą uwagę osobom, świat byłby inny. Powinniśmy znaleźć czas na słuchanie, na patrzenie sobie w oczy, na wspólny płacz, na dodawanie sobie otuchy, na śmiech, spacer... tylko to zabierzemy ze sobą na Drugą Stronę. Nas i naszą umiejętność kochania. Nie rzeczy, nie ubrania, ani nie to ciało...

Nie uciekaj przed problemami...

2009-07-19T09:43:00.004+02:00

Nie uciekaj przed problemami...zawsze jest sposób by je rozwiązać...

Pewien człowiek wiecznie czuł się przygnębiony trudnościami życia. Pewnego razu poskarżył się znanemu mistrzowi życia duchowego.
„Nie mogę tak dłużej! Życie stało się nie do zniesienia.”
Mistrz wziął garść popiołu i wrzucił do szklanki z kryształowo czystą wodą do picia, która stała przed nim i rzekł: „To są twoje cierpienia.”
Woda w szklance zabrudziła się, zmętniała. Mistrz wylał ją. Mistrz wziął garść popiołu tak jak poprzednim razem i rzucił w morze. W jednej chwili popiół rozproszył się w morzu, a woda morska pozostała tak samo czysta jak przedtem.
„Widzisz?”zapytał mistrz. „Każdego ranka musisz zdecydować czy masz być szklanką wody czy morzem.” Zbyt wiele jest małych serc, zbyt wiele dusz zalęknionych, zbyt wiele zamkniętych umysłów i sparaliżowanych ramion. Najpoważniejszym brakiem naszych czasów jest brak ODWAGI. Nie chodzi o głupią zuchwałość, nieświadomą pochopność, ale o prawdziwą odwagę, która w obliczu każdego problemu pozwala powiedzieć:„Z pewnością jest jakieś rozwiązanie i będę go szukał i znajdę”.

Prawdziwe bogactwo...

2009-07-19T09:27:00.006+02:00

Pewnego razu pewien bardzo bogaty ojciec zabrał swojego syna na wycieczkę na wieś, aby pokazać mu, co to znaczy "bieda". Spędzili kilka dni w gospodarstwie, które można było uznać za wyjątkowo biedne. Po powrocie ojciec zapytał syna:
- Jak ci się podobała wycieczka?
- Było świetnie tato.
- Zobaczyłeś jak żyją biedacy?
- O tak!
- Czego więc się nauczyłeś?
- Tato, my mamy jednego psa, oni cztery. My mamy basen, który zajmuje pół ogródka, oni strumień, który nie ma końca. My mamy w ogrodzie importowane latarnie, oni mają gwiazdy. My mamy mały kawałek ziemi, oni pola, których końca nie można dojrzeć. My mamy służbę, oni służą innym. My musimy kupować jedzenie, oni uprawiają swoje własne. My mamy ogrodzenie wokół posiadłości, aby się chronić, oni mają od tego przyjaciół...
Ojciec zaniemówił.
- Dziękuję ci tato, że pokazałeś mi jak jesteśmy biedni - powiedział syn.
Czyż perspektywa nie jest piękną rzeczą? Sprawia, że zaczynamy się zastanawiać, co by było, gdybyśmy zaczęli być wdzięczni za to co mamy, zamiast martwić się o to, czego nie mamy..."

znalezione w sieci

Wychowanie...

2009-07-19T00:11:00.004+02:00

„Gdy bije się dorosłych, nazywamy to torturowaniem, ale bicie dzieci nazywamy wychowaniem.”

Alice Miller „Twoje ocalone życie”

Jaka jest różnica między dorosłym a dzieckiem jeśli chodzi o bycie ofiarą przemocy? Chyba jedynie taka, że dorosły wie, co może zrobić, żeby to zmienić, dziecko jest bezradne w takich chwilach. Dorosły potrafi zdefiniować swój ból i poszukać pomocy, bezradne dziecko zostaje samo ze swoim gnębicielem, by nie rzec oprawcą, i w milczeniu znosi „lekcje wychowania” ze strony „kochającego” rodzica.

To, co czasem dzieje się za drzwiami mieszkań nierzadko może być tematem horrorów i to wcale nie science-fiction. Matka skatowała syna za nieposprzątane podwórze i przypieczętowała swój czyn pocałunkiem, mówiąc – „to dla twojego dobra, synku”… Inna wsadziła twarz dziecka w talerz zupy, bo nie miało ochoty jej jeść, a ona przecież napracowała się przy gotowaniu obiadu… Matka skatowała czteromiesięczną córkę, bo ta działała jej na nerwy płaczem… Ojciec zabił syna, bo nie mógł go uspokoić…

Zanim stali się katami dla swoich dzieci czy współmałżonków, byli ofiarami – takimi samymi, jak ich własne potomstwo. Byli wychowywani biciem, terrorem, sadyzmem na porządnych ludzi – w ich przypadku te metody sprawdziły się, i tak samo sprawdzą się w przypadku ich własnych dzieci. Obłuda, fałsz, kłamstwo, hipokryzja.

Na środku korytarza szkolnego stoi mała, przerażona ośmioletnia dziewczynka, która urodziła się z zajęczą wargą. Wokół niej zebrała się grupka innych dzieci, wytykająca ją palcami i śmiejąca się z jej wyglądu… Nie znalazła nikogo, kto stanąłby po jej stronie. Przy próbie poskarżenia się w domu, zignorowano to, co czuła… Urodziłeś się „inny” niż pozostali rówieśnicy? Nie zawsze znajdziesz pomocną dłoń…

Z okrucieństwem można się oswoić, zwłaszcza gdy się go doświadcza z rąk najbliższych...

Pułapka...

2009-07-10T15:40:00.007+02:00

Relacje rodziców i dzieci przeważnie polegają na okazywaniu przez dzieci szacunku i czci rodzicielom, a przede wszystkim na wybaczaniu im wszystkiego, czym częstują swoje pociechy żeby je zdyscyplinować, zmusić do uległości i posłuszeństwa. Rola rodziców najczęściej ogranicza się do stosowania dyscypliny i kar nakładanych na nieposłuszne, nadmiernie ruchliwe, „krnąbrne” dzieci. Mało kto zwraca uwagę na nierówność tego układu. Jedna ze stron ma całą władzę - fizyczną, emocjonalną, intelektualną, druga ze stron jest bezsilna, wrażliwa, zdana na łaskę i niełaskę opiekunów.

Sądzę, że różnice między prawami rodziców i prawami dzieci dobitnie ukazują, jak ta władza jest traktowana i używana.

W tym miejscu zacytuję opowieść człowieka, który zgłosił się na terapię, ponieważ rozpadało się małżeństwo z powodu jego niepohamowanej złości, którą odreagowywał na żonie…

"Oczywiście, że ojciec mnie bił, ale robił to tylko dlatego, żeby utrzymać mnie w dyscyplinie. Nie kojarzę, co to ma wspólnego z rozpadem mojego małżeństwa…"

Człowiek ten uważał, że miał wspaniałego ojca, ponieważ gdyby nie on, nie zostałby wziętym lekarzem. Ich stosunki popsuły się, gdy młody lekarz oznajmił ojcu, że zamierza zająć się medycyną holistyczną i dołączyć ją do swojej praktyki lekarskiej.

Ojciec zareagował agresywnie wygłaszając mowę, że nie po to łożył na jego wykształcenie, by w rezultacie syn został znachorem. Powiedział również, że ma zapomnieć, iż kiedykolwiek należał do rodziny…

W ilu domach tak się dzieje? W ilu domach łamana jest wola dziecka (krzykiem, biciem, przemocą psychiczną, intelektualną) tylko dlatego, że rodzice w okrutny sposób realizują własne potrzeby czy wyobrażenia, nie biorąc pod uwagę, że dziecko nie jest ich wyłączną własnością i nie ma obowiązku spełniania oczekiwań rodziców, ale ma obowiązek realizować własne życie, w czym powinni mu pomóc opiekunowie.

Rodzic powinien być opiekunem-przewodnikiem dla swojego dziecka, przekazać mu dostępną wiedzę i pomóc w rozwoju.

Nic na siłę. Rozmowy, tłumaczenie, dyskusje między rodzicami i dzieckiem są jak najbardziej potrzebne, ale decyzję i odpowiedzialność za nią ponosi młody człowiek, ucząc się w ten sposób – pod okiem rodzica – decydowania o sobie ale i również ponoszenia konsekwencji tych decyzji.

Dziecko, które rośnie przy zawistnym, stosującym przemoc psychiczną – a często i fizyczną, narcystycznym rodzicu (i/lub starszym rodzeństwie), który nieustannie znajdował uchybienia w każdym jego działaniu (a jeśli zachowanie lub dokonanie dziecka było bezbłędne, spotykało się ono z kompletnym brakiem zainteresowania i milczeniem), wyrośnie ono na człowieka, który zamiast wcielać w życie swoje pomysły, ambicje i marzenia, będzie podchodzić do życia obronnie, bojąc się ryzyka oraz zaszczepionej mu w dzieciństwie, nieuchronnej nagonki wewnętrznego krytycyzmu i poniżania…

W ilu domach najpierw wyręcza się młodego człowieka we wszystkich pracach domowych, w podejmowaniu - odpowiednich do wieku dziecka - decyzji mówiąc, że jeszcze zdąży się nauczyć, a potem podnosi się krzyk, że młodzież nic nie potrafi, jest nastawiona tylko na konsumpcyjny styl życia nic z siebie nie dając, bo wychodzą z założenia że im się wszystko należy.

Młode zwierzęta osiągają bardzo szybko dojrzałość. Ich opiekunowie uczą je sztuki przetrwania i na tym ich rola się kończy – młode zwierzę musi umieć wywalczyć swoje miejsce, by przetrwać.

Ludzkie dzieci do osiągnięcia pełnej dojrzałości potrzebują długich lat. Czasami tej dojrzałości nigdy nie osiągają i to często nie z własnej winy. Rodzice, kosztem dzieci, zapewniają sobie przedłużenie własnej tożsamości, realizują swoje marzenia czy ambicje, których sami nie zrealizowali w odpowiednim ku temu czasie, ponieważ też byli wykorzystywani do realizacji potrzeb swoich rodziców.

Czego nie nauczy się dziecko, dojrzały człowiek umiał nie będzie – czy to zadbanie o własny byt, pracę zawodową, podejmowanie jakichkolwiek decyzji, czy też okazywaniu uczuć i emocji bez szkody dla niego samego i dla innych. Nagromadzoną złość w latach dzieciństwa często projektujemy na inne osoby, które podświadomie utożsamiamy z którymś z rodziców (starsze rodzeństwo też ma w tym swój udział). Cytowany powyżej lekarz odreagowywał swoją złość (na ojca) na najbliższej mu osobie – na żonie. Szokiem było dla niego, gdy przy pomocy psychoterapeutki odkrył ten fakt.

Przemoc na co dzień...

2009-07-05T17:15:00.012+02:00

Dużo mówi się o przemocy w rodzinie – tej skrajnej, w patologicznych rodzinach – ale niewiele pisze się czy mówi o codziennej przemocy w rodzinie wobec małego, starszego czy nastoletniego dziecka, wynikającej z nieświadomości rodziców i rodzeństwa, którzy również zaznali tej przemocy we własnym dzieciństwie. Nie próbuję w żaden sposób umniejszać zasług, które im się należą, ale nie chcę już milczeć tylko dlatego, że to społeczne tabu.

Gdy rozpoczynam ten temat w dyskusji, od razu podnosi się krzyk, że nic nie rozumiem, bo… nie masz dzieci, nie masz rodziny, ty nic nie wiesz. Kto nie rozumie? Kto boi się, że będzie mu zwrócona odpowiedzialność za to, co robi czy zrobił własnemu dziecku, młodszemu bratu czy młodszej siostrze? Co wpłynęło na zaburzenie osobowości młodego człowieka, kiedy w okresie dorastania raz po raz słyszał: „jesteś głupi!”, „a co ty tam wiesz!”, „nie bądź taki mądry!”, „weź przykład z (tutaj wpisz imię), jaki jest grzeczny, mądry, jak dobrze się uczy, jaki jest zaradny”.

Codzienne tego typu sugestie potrafią zniszczyć tożsamość czy wartość człowieka w jego własnych oczach. Co skłania człowieka do bezwzględności wobec innych, do wykorzystywania słabszych czy bezbronnych? Co nauczyło nas być nieufnym, czy wręcz wrogim wobec drugiego człowieka? Skąd w nas tyle agresji wobec siebie i wobec innych? Skąd w nas tyle obojętności wobec bólu i krzywdy?

Rodząc się wszyscy mamy jednakowe szanse na dobry start w życiu. Jesteśmy radośni, twórczy, pełni wspaniałej energii, którą tak uwielbiają dorośli, a dzieci tak chętnie dzielą się nią z całym otoczeniem, nie wyłączając pluszowych przytulanek, czy zwierząt. A potem gdzieś to z biegiem czasu ginie – dlaczego?

Co niszczy to wszystko, co tak uwielbiamy u maluchów, co po latach objawia się u nich nieśmiałością, krytykanctwem, niezdrową rywalizacją dążącą do zniszczenia przeciwnika? Co nieagresję nazywa słabością, bezbronnością? Co to jest, co każe nam niszczyć naszego dyskutanta, bo ośmielił się mieć inne zdanie, inne poglądy od naszych?

Jak dotrzeć do przyczyn?...

2009-07-02T14:16:00.004+02:00

Alice Miller

http://www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/art/5amprz.html

Jak dotrzeć do przyczyn cierpienia?

Jak przerwać ciąg krzywd?

Prawie cała ludzkość, z niewielkimi wyjątkami, zaznała, w okresie dorastania, kar cielesnych. Dorastaliśmy z uczuciami strachu i wściekłości, które pozostają nieuświadomione, gdyż dziecko musi stłumić swoje emocje by móc podtrzymać miłość do swych rodziców, stanowiących warunek przeżycia. Emocje te zmagazynowane są w naszym ciele i w wieku dorosłym mogą powodować mniej lub bardziej dokuczliwe symptomy. Można cierpieć na depresję, napady paniki, gwałtowne reakcje i agresję wobec swoich dzieci, nie uświadamiając sobie przyczyny strachu, wściekłości lub poczucia beznadziei. Gdybyśmy mogli poznać te przyczyny nie bylibyśmy chorzy, wiedzielibyśmy, że matka lub ojciec nie mają już nad nami władzy i nie mogą nas uderzyć.

W większości przypadków nie wiemy tego bo całkowita i trwała amnezja przykrywa przez lata wspomnienia kar, by uchronić umysł dziecka. I choć chroni nas ona przed wspomnieniami to nie może nas ochronić przed poważnymi symptomami, jak strach, który sygnalizuje już dawno nieistniejące niebezpieczeństwa. Prawdą jest, że były one realne niegdyś, gdy na przykład matka uderzyła swą 6-cio miesięczną córeczkę by nauczyć ją posłuszeństwa. I choć wtedy przeżyła ona to uderzenie, dziś cierpi na ataki serca mając 46 lat.

Leczymy się, więc, latami, biorąc leki, nie zdając sobie sprawy (lekarz też sobie sprawy nie zdaje…) z przyczyn i nie potrafiąc zadać sobie pytania: gdzie jest niebezpieczeństwo, przed którym ciągle usiłuje mnie ostrzec moje ciało?
Niebezpieczeństwo ukryte jest w historii dzieciństwa, do której wszystkie drzwi, mogące otworzyć tę perspektywę, są hermetycznie zamknięte. Nikt nie usiłuje ich otworzyć; wręcz przeciwnie, z nieznośnym przerażeniem, które towarzyszy nam przez długie lata robimy wszystko by nie skonfrontować się z naszą historią. Ponieważ chodzi o okres, gdy byliśmy najbardziej podatni na zranienia i bezbronni - nie chcemy nawet o tym myśleć. Nie chcemy poczuć tej bezradności i w żadnym przypadku nie chcemy sobie przypominać atmosfery, jaka otaczała nas, gdy byliśmy mali i zdani na łaskę ludzi żądnych władzy.

Tymczasem to właśnie te lata wpływają na resztę naszego życia i konfrontacja z nimi daje nam klucz do zrozumienia naszych napadów paniki, naszego nadciśnienia, nowotworów, bezsenności i, niestety, naszej niewytłumaczalnej wściekłości w obliczu płaczącego niemowlęcia. Gdy odważamy się w końcu wziąć pod uwagę początki naszego życia, które nie zaczęło się, gdy mieliśmy 15 lat, lecz znacznie wcześniej, rzuca nam się w oczy logika wszystkich tych tajemniczych faktów. Zaczynamy rozumieć nasze cierpienie a symptomy powoli zaczynają znikać. Już ich nie potrzebujemy gdyż teraz to my sami bierzemy odpowiedzialność za cierpiące wewnętrzne dziecko.

Chcemy zrozumieć dziecko, jakim byliśmy, uznać jego cierpienie i nie zaprzeczać mu dłużej. I chcemy towarzyszyć temu dziecku, które było wtedy osamotnione w swoim strachu, pobite, bez żadnego rozumiejącego świadka jego cierpienia, bez pocieszenia, bez żadnego punktu odniesienia. Dając mu dziś te punkty odniesienia tworzymy w jego duszy nową perspektywę, która pozwoli mu zobaczyć, że nie cały świat jest pełen niebezpieczeństw, że to rodziny przede wszystkim musiał się wtedy obawiać. Nigdy nie wiedzieliśmy, do czego doprowadzi zły humor mamy i w jaki sposób będziemy musieli bronić swego życia. Nikt nie przybywał nam na ratunek, nikt nawet nie zauważał, że jesteśmy w niebezpieczeństwie a my sami nauczyliśmy się również tego nie dostrzegać.

Dzięki zażywaniu leków, jak na przykład antydepresanty, wielu osobom udaje się uchronić przed powracającymi wspomnieniami krzywdzonego dziecka. Jednakże substancje te kradną nam nasze prawdziwe emocje i nie pozwalają wyrazić logicznych reakcji na maltretowanie, jakiego zaznaliśmy. Właśnie w ten sposób powstają rózne choroby.

Wszystko to może się zmienić, gdy podejmujemy terapię. W terapeucie mamy świadka naszego cierpienia, który chce się dowiedzieć, co nam się przydarzyło w dzieciństwie, pomóc je zrozumieć i w uwolnić się od strachu przed ponownym poniżeniem, biciem i maltretowaniem. Jest on gotów pomóc nam wyjść z chaosu naszego dzieciństwa, odnaleźć tamte emocje i żyć w zgodzie z naszą prawdą. Dzięki obecności tego świadka możemy przestać zaprzeczać i uzyskać emocjonalną uczciwość.

Kto szuka pomocy w terapii i dlaczego? Są to głównie kobiety, które mają kłopoty z dziećmi czują, że ponoszą porażkę. Często są one w depresji, której nie potrafią same rozpoznać. Mężczyźni przychodzą raczej na żądanie partnerki, ze strachu, że zostaną porzuceni lub gdy już zostali porzuceni.

Większość osób idealizuje swoje dzieciństwo i usprawiedliwia doznane niegdyś kary a o straszliwych przeżyciach opowiada bez najmniejszej emocji i uczucia.

Od terapii oczekuje się, że rozwiąże ona aktualne problemy i wpłynie na poprawę jakości życia, lecz bez dotykania żadnych głębszych uczuć, które większość osób traktuje jak największego wroga. Przemysł farmaceutyczny odpowiada na tego typu potrzeby oferując rozmaite środki, jak np. Viagra - jako środek na potencję (czyli na niemoc) lub antydepresanty - by zwalczyć depresję.
Większość terapeutów proponuje pacjentom terapię behawioralną jako środek na pozbycie się symptomów, nie zagłębiając się w poszukiwanie ich znaczenia i przyczyn, gdyż przeświadczeni są, że ich znalezienie nie jest możliwe. Tymczasem w wielu przypadkach jest to możliwe, lecz poprzez zagłębienie się w dzieciństwo. Niewielu jest takich, którzy chcą się z tym konfrontować.
Ci, którzy tego chcą mogą skonfrontować się z dzieciństwem, uznając emocje, przed którymi do dziś czują obawę i pojmując ich przyczyny. Po przeżyciu i zrozumieniu strachu i złości w trakcie terapii, znika przymus wyładowywania tych uczuć na kozłach ofiarnych, w tym, często, na naszych dzieciach. W ten sposób, krok po kroku, odkrywamy naszą prawdziwą historię. Dopiero od tego momentu można zrozumieć cierpienie dziecka, jakim byliśmy i okrucieństwo, jakiego zaznaliśmy w samotności, można poczuć, że mieliśmy powody by czuć wściekłość i rozpacz nie będąc zrozumiani, traktowani poważnie i szanowani. Przeżywając emocje, jakich dotąd nie mogliśmy wyrazić zaczynamy lepiej poznawać samych siebie.

Większość żyjących w zaprzeczeniu terapeutów nigdy nie odkryło cierpień i krzywd zaznanych we własnym dzieciństwie. Uważają, że wszędzie widzę maltretowanie, ponieważ sama go zaznałam. Istnieje jednak pewna mniejszość, terapeuci, którzy chcą odnaleźć swoją własną wypartą historię. Czytając artykuły na moich stronach zadają mi pytania, na które odpowiadam poniżej:

1. Czy nie ma ryzyka, że znienawidzimy naszych rodziców, gdy odkryjemy krzywdy, jakie nam wyrządzili?
Trzeba przyznać, że w wielu przypadkach jest rzeczą niezbędną pozbycie się uczucia, które jest toksyczne i destrukcyjne. Dlaczego mamy być dumni z umiejętności kochania ludzi, którzy nas skrzywdzili?
Można z łatwością stwierdzić, że wiele osób czuje ulgę, gdy stawia im się tego typu pytania, lecz uważają, że ta miłość jest silniejsza od rozumu. Uważają tak, gdyż żyją nadal w rzeczywistości swojego dzieciństwa i potrzebują tej miłości by móc przetrwać. Tymczasem jako dorośli nie zależą już od niej, za to potrzebują uwolnienia się z kłamstw, które tak często wpędzają ich ciała w chorobę.

2. Czy zrozumienie okrutnego postępowania naszych rodziców może przynieść ulgę w naszym cierpieniu lub w naszych chorobach?
Myślę, że może być na odwrót. Jako dzieci wszyscy usiłowaliśmy zrozumieć naszych rodziców i nadal usiłujemy to robić. Niestety, właśnie to współczucie dla nich przeszkadza nam w zrozumieniu naszego własnego cierpienia lub sprawia, że całkowicie je pomijamy, tak, jak robili to niegdyś nasi rodzice…

3. Czy nie jest egoizmem myślenie tylko o sobie zamiast o innych? Czy nie jest niemoralne zajmowanie się sobą zamiast innymi?
Nie, gdyż współczucie dziecka nie wpłynie na depresję matki i nie poprawi jej stanu tak długo jak sama matka nie przestanie zaprzeczać swojemu dziecięcemu cierpieniu. Bywają matki, które mają kilkoro kochających, troskliwych i chroniących je dzieci i mimo to cierpią na poważne depresje gdyż przyczyny ich cierpień pozostają ukryte w ich dzieciństwie. Miłość ich dzieci nie jest w stanie nic zmienić. Potrzeba by uratować matkę potrafi zburzyć całe życie. Warunkiem bycia empatycznym dla innych jest poczucie współczucia dla siebie samego, czego krzywdzone dziecko nie dostało, a wręcz było zmuszane by nie czuć swojego bólu. Wszyscy przestępcy, w tym również najstraszniejsi dyktatorzy, okazują właśnie ten brak empatii, mordują innych i pozwalają mordować bez najmniejszej emocji. Jeśli dziecko zmuszone jest do tego by nie czuć swoich emocji nie ma potem współczucia do siebie i, w konsekwencji, do innych. To, co podtrzymuje przestępcze zachowania często ukryte jest za pouczającym, moralistycznym słownictwem, religijnym lub pozornie postępowym, politycznym.

4. Czy ideałem nie byłoby móc kochać tych starych, słabych rodziców i jednocześnie kochać dziecko, jakim byliśmy?
Czy mamy potrzebę by przytulić i podziękować za otrzymane ciosy komuś, kto nas uderzył na ulicy? Tymczasem dzieci często robią coś takiego wobec rodziców, bo nie potrafią pozbyć się iluzji, że są przez nich kochane. Będąc w terapii dorosły musi się nauczyć porzucać tę pozycję dziecka i zacząć żyć w czasie realnym. Jak się już umie siebie kochać to nie można jednocześnie kochać swego kata.
Dostęp do historii naszego dzieciństwa daje nam wolność bycia wiernym samym sobie, czyli czucia swoich emocji, poznawania ich i działania według naszych potrzeb, co daje gwarancję zdrowia i szczerych, otwartych relacji z naszymi bliskimi. Przestajemy odczuwać pogardę, lekceważyć lub wręcz maltretować nasze ciało i duszę w ten sam sposób - niecierpliwy, poirytowany, poniżający - w jaki nasi rodzice traktowali małe dziecko, niemogące jeszcze mówić i wytłumaczyć, o co mu chodzi. Usiłujemy raczej zrozumieć przyczyny naszych niedomagań, co staje się dużo łatwiejsze, gdy weźmiemy pod uwagę naszą historię. Żadne lekarstwo nie umożliwi nam poznania przyczyny naszych niedomagań i chorób. Leki mogą jedynie skryć przyczyny i ulżyć w bólu - na jakiś czas. Nieodkryte przyczyny pozostają aktywne i ich działanie sygnalizujące problem trwa nadal, aż do kolejnego nawrótu choroby. Kolejne leki również lekceważą problem jakim są przyczyny choroby. Jeśli chory zainteresuje się swoim dzieciństwem przyczyny chorób mogą zostać odkryte. Właśnie to zainteresowanie pozwoli mu nie tylko przeżyć swoje emocje lecz również je zrozumieć.

Otworzyć oczy...

2009-07-02T13:49:00.012+02:00

Artykuł Alice Miller znaleziony w internecie pod adresem:

http://www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/art/4ampra.html

PRAWDA CIĘ WYZWOLI
(Otworzyć oczy na naszą własną historię...)

Przemoc w wychowaniu, pomijana w oficjalnych przekazach (kościoła czy medycyny) ulega zazwyczaj „wyparciu”, szczególnie przez tych, którzy są jej ofiarami. W jaki sposób dziecko – lub dorosły – mógłby pozwolić sobie na swobodne, uzdrawiające opowiedzenie o swej krzywdzie, jeśli przez miłość do bliskich ukrywa lub wręcz zaprzecza przemocy fizycznej, słownej czy emocjonalnej jakiej stał się ofiarą w dzieciństwie?
W swej książce, Libres de savoir (tytuł oryginału: Evas Erwachen, 2001), Alice Miller, na podstawie świadectw swoich pacjentów, pokazuje drogę jaką przebyli ci, którzy odważyli się zmierzyć z traumą dzieciństwa, uznając i naprawiając szkody jakie wyrządziło im tradycyjne wychowanie.

Najważniejszym elementem opowieści o dziele stworzenia świata przez Boga było dla mnie, od dzieciństwa, jabłko – owoc zakazany. Nie potrafiłam zrozumieć dlaczego Adamowi i Ewie zakazano poszukiwania wiedzy. Według mnie wiedza i świadomość zawsze były czymś pozytywnym. Wydawało mi się całkowicie nielogiczne, że Bóg zabronił pierwszym, stworzonym przez siebie i na swoje podobieństwo ludziom odkrywania zasadniczej różnicy pomiędzy dobrem i złem.
Później poznałam różne interpretacje przypowieści o stworzeniu lecz mój dziecięcy bunt trwał nadal. Intuicyjnie odrzucałam uznanie posłuszeństwa za cnotę, ciekawości za grzech i unikania wiedzy o tym czym jest Dobro i Zło za stan idealny. Według mnie jabłko poznania pozwalało poznać Zło i dlatego właśnie stanowiło wyzwolenie, czyli Dobro.

Istnieją przeróżne teologiczne wytłumaczenia zasadności boskich nakazów. Odzwierciedlają one najczęściej, według mnie, postawę zastraszonego i sterroryzowanego dziecka, które ze wszystkich sił stara się uznać niezrozumiałe działania rodziców za dobre i pełne miłości. Dziecko nie może zrozumieć przyczyn tych działań. Nie rozumieją ich nawet sami rodzice, gdyż toną one gdzieś w mrokach ich własnego dzieciństwa.
Nigdy nie mogłam pojąć dlaczego Bóg chciał zatrzymać Adama i Ewę w Raju pod warunkiem, że pozostaną nieświadomi i dlaczego ukarał ich za nieposłuszeństwo narzucając im cierpienie.
Nie czułam też nigdy tęsknoty za Rajem, gdzie z posłuszeństwa i niewiedzy czyni się warunek szczęśliwości. Nie wierzę w siłę miłości, która, według mnie, oznacza bycie posłusznym i grzecznym. Nie może istnieć miłość bez bycia wiernym samemu sobie, swoim uczuciom i potrzebom. I dążenie do wiedzy jest jej częścią. Najwyraźniej Bóg chciał pozbawić Adama i Ewę tej wierności samym siebie. Myślę, że aby móc kochać, musimy mieć prawo być sobą, żyć bez wykrętów, masek i fasad. Możemy kochać naprawdę tylko wtedy, gdy nie unikamy wiedzy, do której mamy dostęp (jak drzewo wiedzy w Raju) i gdy mamy odwagę jeść owoce z tego drzewa. W związku z tym trudno jest mi zdobyć się na jakąkolwiek tolerancję kiedy słyszę, że trzeba bić dzieci, by stały się „dobre” i podobały się Bogu.
Właśnie takie rzeczy można przeczytać w pismach większości sekt religijnych i nie tylko. Opowieść o dziele Stworzenia długo nie pozwalała nam otworzyć oczu i uznać świadomie, że zostaliśmy wprowadzeni w błąd. Przykłady moich pacjentów pokazują w jaki sposób płacimy naszym zdrowiem za ten zakaz wiedzy.
Przypominam sobie, że będąc dzieckiem przysparzałam mnóstwo kłopotu rodzicom, gdyż z uporem zadawałam pytania, które były dla nich najwyraźniej niewygodne. Często, choć miałam je na końcu języka, połykałam je z powrotem, ale one wciąż powracały i do dziś nie przestają mnie nurtować. Chcę korzystać z mojej dorosłej wolności i pozwolić zadawać je do woli mojemu wewnętrznemu dziecku.

Dlaczego Bóg umieścił drzewo poznania dobra i zła w samym środku pięknego Raju jeśli nie chciał, by Jego stworzenie jadło z niego owoce? Dlaczego wystawił ludzkie istoty na pokusę? Dlaczego Bóg potrzebował tego wszystkiego skoro jest Bogiem Wszechmocnym, stworzycielem świata? Dlaczego chciał zmusić ludzi do posłuszeństwa jeśli jest Wszechpotężny?
Czy nie wiedział, stwarzając człowieka, że ten jest z natury swojej ciekawy? Dlaczego więc zmuszał go do działania wbrew jego naturze? Jeśli stworzył Adama i Ewę, mężczyznę i kobietę, uzupełniających się seksualnie, jak mógł oczekiwać od nich, że zignorują swoją seksualność? Dlaczego mieli to zrobić? Co by się stało gdyby Ewa nie zerwała owocu z drzewa dobra i zła? W takim przypadku można domniemywać, że Adam i Ewa nie połączyli by się seksualnie i nie mieli potomstwa. Czy wtedy świat pozbawiony by był ludzkich stworzeń? Adam i Ewa musieliby żyć wiecznie sami, bez potomstwa?
Dlaczego prokreacja związana jest z grzechem i dlaczego kobiety muszą wydawać na świat dzieci w straszliwym bólu? Jak zrozumieć fakt, że z jednej strony Bóg zakładal, że ludzie będą sterylni, a z drugiej strony opowieść o dziele Stworzenia donosi, że ptaki i bestie się mnożą? Bóg musiał już wtedy mieć w umyśle ideę potomstwa.
Dalej można przeczytać, że Kain się ożenił i miał dwoje dzieci. Gdzie znalazł Kain swoją żonę jeśli na świecie był tylko Adam i Ewa oraz Kain i Abel? Dlaczego Bóg odrzucił Kaina gdy ten okazał się zazdrosny? Czy nie wzbudził w nim sam tej zazdrości preferując Abla w sposób intencjonalny?

Nikt nie chciał odpowiedzieć na moje pytania, ani w dzieciństwie ani później. Zazwyczaj się oburzano, gdy stawiałam w wątpliwość wszechmoc i wszechwiedzę Boga i uznawałam za nielogiczne i sprzeczne informacje, którymi mnie zbywano. Dorośli unikali problemu mówiąc mi na przykład: „nie możesz brać Biblii tak dosłownie, to są tylko symbole”. Symbole czego? – pytałam i nie otrzymywałam odpowiedzi. Lub mówiono mi: « Biblia zawiera również dużo mądrych i prawdziwych rzeczy ». Nie zaprzeczałam temu. Lecz dlaczego muszę akceptować to, co uważam za nielogiczne?
Dzieci chcą być kochane i akceptowane, więc w końcu robią to im się nakazuje. I właśnie dokładnie to zrobiłam.

Lecz moja potrzeba zrozumienia nie zniknęła. Nie mogąc zrozumieć pobudek boskich, usiłowałam zrozumieć pobudki ludzi – zrozumieć dlaczego wykazują oni tak wielką gotowość przyjmowania oczywistych sprzeczności.
Pomimo najszczerszej chęci nigdy nie potrafiłam zrozumieć, co złego zrobiła Ewa. Uważałam, że skoro Bóg kochał stworzone przez siebie istoty, to nie mógł chcieć, by pozostały one ślepe. Czy rzeczywiście to wąż zwiódł Ewę rozpalając w niej pragnienie poznania, czy też może sam Bóg to zrobił? Gdyby jakiś zwykły śmiertelnik pokazał mi coś godnego pożądania i zapowiedział mi, że nie mogę tego dotknąć uznałabym jego działanie za intencjonalnie perwersyjne i okrutne. Lecz o Bogu tego nie wolno było nawet pomyśleć– a cóż dopiero głośno powiedzieć!

Zostałam więc sama z moimi przemyśleniami, gdyż bezowocne okazało się także moje poszukiwanie odpowiedzi w książkach. Aż pewnego dnia zrozumiałam, że obraz Boga, jaki przekazuje nam tradycja, stworzony został przez ludzi wychowanych według zasad tzw. Czarnej Pedagogiki, na co wielu przykładów dostarcza sama Biblia. Ludzie ci w dzieciństwie zaznawali sadyzmu, uwiedzenia, kar i nadużywania władzy i z pewnością nie mieli dobrych doświadczeń ze swoimi ojcami. Żaden z nich zapewne nie posiadał ojca, który byłby szczęśliwy widząc, że jego dzieci są ciekawe wiedzy – ojca, który zdawałby sobie sprawę z daremności oczekiwania od nich rzeczy niemożliwych i który powstrzymałby się od karania.

Dlatego też ludzie ci mogli stworzyć obraz Boga o takich cechach, jakie mieli ich ojcowie: Boga zdolnego wymyślić ten sadystyczny i okrutny scenariusz, dającego Adamowi i Ewie drzewo poznania dobra i zła i zabraniającego im jednocześnie spożywania z niego owoców, czyli stania się oświeconymi i niezależnymi. Ich Bóg chciał by pozostali od Niego całkowicie zależni.

Uważam, że ojciec, który czerpie przyjemność ze znęcania się nad dzieckiem, jest sadystyczny.
A karanie dziecka za rezultaty własnego sadyzmu nie ma nic wspólnego z miłością a za to mnóstwo wspólnego z Czarną Pedagogiką. Biblia jest pełna takich przykładów. W ten właśnie sposób twórcy Biblii postrzegali ich „kochającego” ojca. W liście do Hebrajczyków (12 ; 6-8) Święty Paweł pisze bez ogródek, że kary cielesne są tym, co daje nam pewność, że jesteśmy prawdziwymi synami Boga a nie bękartami: „Bo kogo miłuje Pan tego karci, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje.”

Myślę dziś, że ludzie wychowywani z szacunkiem, bez poniżania i ciosów, będą wierzyli w innego Boga gdy dorosną, kochającego, u którego można znaleźć zrozumienie, który jest dla nas przewodnikiem i dobrym przykładem do naśladowania. Lub też po prostu ludzie Ci obejdą się bez boskiego obrazu, i oprą się na przykładach ludzkich zachowań uosabiających w ich oczach prawdziwą miłość.

Moja ksiązka jest wyrazem mojej identyfikacji z Ewą, lecz nie tą infantylną postacią powielaną w tradycyjnych przekazach, która jak Czerwony Kapturek z bajki ulega naiwnie namowom zwierzęcia lecz z Ewą, która odkrywa niesprawiedliwość sytuacji i odmawia przestrzegania boskiego przykazania: ”Nie będziesz wiedział”. Która odważa się dostrzec różnicę między Dobrem i Złem oraz ponieść konsekwencje swoich czynów.

Na tych stronach opisuję wglądy do których uzyskałam dostęp dzięki temu, że znalazłam odwagę słuchania przekazów mojego ciała a w ten sposób odszyfrowania ich znaczenia od samego początku mojego życia.
Powrót do krainy dzieciństwa, aż do świtu mojego życia, pozwoliła mi odkryć i opisać subtelne mechanizmy zaprzeczania, które rządzą większością ludzi na świecie. Są one, niestety, rzadko dostrzegane, gdyż paraliżujący przekaz: „Nie będziesz wiedział” przeszkadza nam w zobaczeniu prawdy.

Moim zdaniem mamy nie tylko prawo ale wręcz obowiązek wiedzieć czym jest dobro i zło, by wziąć odpowiedzialność za nasze własne życie i za życie naszych dzieci. Tylko poznając prawdę możemy się stać wolni - wyzwolić się ze strachów i leków, których doświadczaliśmy jako dzieci, obwiniane i karane nieświadomie popełniane „grzechy”.

Tylko w ten sposób możemy się wyzwolić od brzemiennego w skutki lęku przed grzechem nieposłuszeństwa – lęku okaleczającego życie tak wielu ludzi i czyniącego z nich niewolników własnego dzieciństwa.
Jeśli jako dorośli otrzymamy właściwą pomoc możemy wyzwolić się z tego straszliwego zaklęcia. Możemy zdobyć rzetelne poznanie i zdać sobie sprawę, że nie musimy dłużej szukać jakiejś mądrej logiki w wszystkim, co przekazują nam systemy edukacyjne i nauczyciele religii jako prawdę objawioną – a co jest wyłącznie produktem ich własnych lęków.

Odczujemy wtedy, ze zdziwieniem, ulgę, że nie musimy już grać roli dzieci zmuszanych do uznawania za logiczne czegoś, w czym logiki nie ma, jak robi to jeszcze wielu filozofów i teologów. Jako dorośli mamy w końcu prawo nie uchylać się przed rzeczywistością, odmawiać wiary w nielogiczne tłumaczenia i pozostać wierni sobie samym i naszej historii.

Bezradność...

2009-06-14T16:59:00.006+02:00

Codziennie spotykam go. Z lekka przygarbiony, bez uśmiechu na twarzy. Od jakiegoś czasu intrygował mnie jego chód, nie pasujący do całości. Kiedy wyprowadza małego pieska na spacer odnoszę wrażenie, że to mały samotny, bezradny chłopczyk ciągnący za sobą przywiązany do sznurka samochodzik.

W jakim był wieku, gdy doszło do emocjonalnej krzywdy, pozostawienie małego dziecka samemu sobie, od którego wymagało się bardzo wiele, być może za dużo, który nie znalazł nikogo z dorosłych w pobliżu, kto pomógłby mu przetrwać rozpacz?

Ta rozpacz zastygła w jego ciele na dziesiątki lat...

Ile krzywdy fizycznej i psychicznej nosimy w sobie, którą - przy odrobinie cierpliwości - można bez mała w każdym z nas odczytać?

Programowanie biokomputera...

2009-05-10T14:19:00.009+02:00

Wielu z nas z pewnością zastanawia się, jak działamy, jaki wpływ mają na nas sugestie z lat dzieciństwa, środowiska, w którym wyrastaliśmy. Dlaczego jednym wszystko gładko przychodzi, innym zaś jakby ktoś rzucał kłody pod nogi. Dlaczego jedni są bardziej asertywni, inni nieśmiali, czy gburowaci. Jednym się wszystko udaje, innym rozsypuje w rękach.

Jeśli znasz się na pisaniu programów dla komputerów, ten problem masz z głowy, ponieważ wiesz, jak taki program powstaje i zanim go zaczniesz pisać dokładnie planujesz, jakie ma spełniać wymagania, jak ma działać.
Co w nim zapiszesz, to będzie uruchomione. Starasz się przewidzieć, co ma wykonywać, a podczas pisania sprawdzasz go na obecność błędów. Kiedy program jest gotowy podpisujesz się pod nim i bierzesz całkowitą odpowiedzialność za jego działanie.

Do pisania programów komputerowych potrzeba wiedzy, konsekwencji i cierpliwości, zdolności przewidywania i trzymania się ścisłych procedur programowania, logicznego myślenia.
Przy wychowywaniu dzieci rodzice nie mając wiedzy ani świadomości, jak ich pociechy będą w przyszłości funkcjonowały, piszą program wychowawczy swoich dzieci według własnych wyobrażeń.
I różnie to później wygląda...

Kiedy rodzi się pierwsza pociecha, rodzice często są wystraszeni, nie wiedząc jak z takim człowieczkiem postępować. Dziadkowie są uszczęśliwieni, że mają wnuka. Wtedy zaczyna się odpowiednia tresura. Rodzice są zdominowani przez własnych rodziców, bo przecież oni nas wychowali i wiedzą jak to się robi, ale nie zauważamy, jak często już na samym początku dochodzi do krzywdy tego, który jest pośrodku - dziecka.

Babcia z dziadkiem rozpieszcza, bo na swoje dzieci nie mieli czasu zajmując się zapewnieniem bytu rodzinie, prawowici rodzice natomiast zaczynają malucha dyscyplinować, bo jest nazbyt spontaniczne, a to działa na nerwy, budzi zniecierpliwienie.
Walka rodziców i dziadków odbija się na dziecku, które w tej sytuacji jest zdezorientowane, bo dziadkowie pozwalają na wszystko, mama i tata zakazują.

Przykładem niech tu będzie trochę zmodyfikowana sytuacja, obrazująca takie postępowanie.
Dziecko jest u dziadków "na służbie", bo nie było miejsca w przedszkolu, zresztą dziadkowie lepiej się zajmą wnukiem. Dziecko bawi się zabawkami u dziadków, rozwalając je po całym mieszkaniu. Przychodzi czas powrotu do domu, babcia zbiera porozrzucane zabawki, bo wnuczek jest właśnie na etapie mówienia NIE wszystkiemu i wszystkim. Babcia i dziadek wychodzą z założenia, że wnuczek z tego wyrośnie i ustępują mu na każdym kroku.

Gorzej się ma sytuacja z rodzicami. Oni już nie są tak tolerancyjni, nie mają ani czasu ani ochoty denerwować się humorami pociechy. Jest rozkaz pozbierania zabawek bez dyskusji, a jak nie, to groźba, że zabawki wylądują w śmietniku albo będą oddane dzieciom sąsiadów. Jest to sekwencja zapisana w programie dziecka - nie wolno okazywać rodzicom buntu, bo mnie ukarzą, a najczęściej mama powie, że mnie nie kocha, odpychając od siebie. Takie postępowanie to upadek w przepaść przerażenia. Dziadkowie pozwalają, rodzice zabraniają - kogo mam słuchać?!
Jest to zapis, który będzie działał w przyszłości.

Rodzina powiększa się o następnego potomka.
Mama zajmuje się niemowlakiem nie pozwalając starszemu dziecku zbliżać się do malucha, bo skrzywdzi maleństwo, albo nie daj Boże upuści na podłogę...
"Mama mnie nie kocha, bo ma nowe dziecko". Jest to rozumowanie dziecka, którego nie przewidują dorośli. W ten sposób uczy się nienawiści, złośliwości, które będą rekompensować brak uwagi ze strony rodziców czy dziadków. Odbije się to na młodszym rodzeństwie.

Jest to następny zapis, który da znać o sobie już w bliskiej przyszłości, podczas wspólnych zabaw, przekazaniu opieki nad młodszym dzieckiem starszemu z rodzeństwa, bo rodzice znów zajmą się zabieganiem o lepszy byt dla całej rodziny.
Dzieci przejdą pod opiekę dziadków, gdzie sytuacja z domu znów się powtórzy - więcej uwagi dostanie młodsze, starsze będzie myślało, że całą miłość straciło na rzecz młodszego. Nikomu z dorosłych do głowy nie przyjdzie zaangażować starsze dziecko do pomocy, kiedy uczy się współistnienia z powiększającą się rodziną o nowych jej członków.

I tak, sytuacja po sytuacji, powstaje program wychowania potomka w rodzinie, potem dojdą przykłady z przedszkola, szkół. I taki gotowy "program" zapisany w młodym, dorosłym człowieku zaczyna żyć własnym życiem, który nie uświadamia sobie, jakie zapisy są zmagazynowane w podświadomości, które uruchamiane są w zachowaniach i reakcjach młodego człowieka. Dziwimy się potem, że coś nam nie wychodzi, że nie potrafimy sobie radzić w życiu tak, jak kolega/koleżanka z pracy, że "koleżanka jest taka bezczelna i awansuje, dostaje podwyżki a ja jestem sumienna, nie pyskuję do szefa i jestem stale pomijana". Dlaczego?

Magazyn podświadomości jest pełen takich zapisów, których nie pamiętamy, a które oddziałują na nas w ten czy inny sposób. Dotrzeć do nich to zmienić zapis w programie naszego biokomputera.

Blizny

2009-04-21T17:32:00.006+02:00

Był sobie kiedyś chłopiec o paskudnym charakterze. Jego ojciec dał mu torebkę gwoździ i powiedział, by je wbijał w płot ich ogrodu za każdym razem, gdy straci cierpliwość lub będzie chciał kogoś obrazić.

Pierwszego dnia chłopiec wbił 37 gwoździ. W następnych tygodniach nauczył się kontrolować siebie i liczba gwoździ wbijanych w płot zmniejszała się z dnia na dzień. W końcu doszedł do wniosku, że łatwiej jest kontrolować siebie, niż wbijać gwoździe.

Wreszcie nadszedł dzień, kiedy chłopiec nie wbił już żadnego gwoździa. Poszedł zatem do ojca i powiedział mu, że tego dnia nie wbił żadnego gwoździa. A ojciec mu powiedział, by teraz wyjął jednego gwoździa za każdym razem, gdy nie stracił cierpliwości.

Mijały dni, aż w końcu chłopiec mógł przyjść do ojca i powiedzieć, że wyjął już wszystkie gwoździe. Poszli razem, by to zobaczyć i wtedy ojciec powiedział:

- Synu, zachowywałeś się dobrze, ale spójrz teraz na te dziury. Ten płot nigdy już nie będzie taki, jak na początku. Kiedy kogoś obrażasz i kiedy mówisz mu coś złośliwego, zostawiasz w nim rany takie, jak tutaj. Możesz komuś wbić nóż w plecy i później go wyjąć, ale zawsze pozostanie blizna. Mało ważne jest, jak często będziesz kogoś przepraszał - blizna pozostanie. Zranienie słowne robi tyle samo szkód, co zranienie fizyczne.

Przypowieść znalazłam na jednym z forów ezoterycznych. Umieścił ją tam ktoś bardzo wrażliwy, kogo musiała do głębi poruszyć. Często używamy słów, które ranią niczym te gwoździe nie uświadamiając sobie, że rany te nigdy tak do końca nie zabliźniają się. Rany fizyczne szybko się goją, rany psychiczne czasami nigdy, zostawiając w duszy głębokie ślady...

Toksyczna pedagogika

2009-04-04T10:06:00.005+02:00

Zasady jakimi kierują się rodzice wychowujący dzieci, po raz pierwszy nazwała toksyczną pedagogiką Austriaczka polskiego pochodzenia Alice Miller.
Zasady te mówią, że:

1. Władzę nad niepełnoletnimi dziećmi mają rodzice.
2. Rodzice - na podobieństwo bogów - ustalają, co jest dobre, a co złe.
3. Dziecko odpowiada za gniew rodziców.
4. Rodziców zawsze należy kryć.
5. Uczucia dziecka są zagrożeniem dla autokratycznych dorosłych.
6. Wolę dziecka należy złamać jak najszybciej.
7. Odbywa się to w bardzo wczesnym okresie życia, by dziecko "nie zorientowało się" i nie mogło zdemaskować dorosłego.

Przekonanie o absolutnej władzy rodzicielskiej zdaje się pochodzić z czasów królów i monarchów, kiedy władca mógł zrobić z poddanym co mu się żywnie podobało, łącznie z pozbawieniem życia ofiary, która nie miała prawa do obrony. Władca był panem życia i śmierci poddanego, czuł się bezkarny.

Toksyczna pedagogika bez słowa protestu akceptuje tłumienie dziecięcej spontaniczności. Akceptuje bicie, kłamstwa, obłudę, manipulację, straszenie czy wręcz zastraszanie, cofanie miłości, dyscyplinowanie dzieci graniczące z torturowaniem.
Każda z tych metod dąży do bezkrytycznego podporządkowania dziecka woli starszych, zawstydzenia i/lub wzbudzenia poczucia winy.

Alice Miller studiowała filozofię, psychologię i socjologię, następnie kształciła się w zakresie psychoanalizy i przez ponad dwadzieścia lat prowadziła własną praktykę terapeutyczną. Kiedy w roku 1980 wycofała się z prywatnej praktyki i działalności pedagogicznej, zaczęła pisać książki, w których dzieli się swoją wiedzą dotyczącą dzieciństwa. Książki, które zostały wydane w Polsce to:

Zniewolone dzieciństwo
Dramat udanego dziecka
Gdy runą mury milczenia
Bunt ciała

Zawstydzanie...

2009-04-03T16:49:00.006+02:00

Wstyd jest przekazywany dzieciom na różne sposoby. W rodzinach, w których ta zasada funkcjonuje, wstyd jest świadomie wywoływany u wszystkich członków rodziny. Jednak najbardziej są zawstydzane dzieci. Własny wstyd czy strach ukrywa się za maską władzy, która w rodzinach najczęściej jest hierarchiczna. Jak to trafnie określił John Bradshaw: "Tacie wolno wrzeszczeć na wszystkich. Mamie wolno wrzeszczeć na wszystkich, z wyjątkiem taty. Najstarszemu z rodzeństwa wolno wrzeszczeć na wszystkich z wyjątkiem taty i mamy, itd. Najmłodsze dręczy zwierzaka"...

KONTROLA
Zawsze kontroluj, co mówisz, do kogo mówisz, w jaki sposób mówisz. Musisz uważać, w jaki sposób wyrażasz swoje emocje, uczucia, zachowanie... Kontrola to jedna z ważniejszych metod obrony przed wstydem. Pilnie obserwuj otoczenie, by nie dać się zaskoczyć, upewnij się, że nikt cię nie przyłapie np. na czytaniu komiksów, chociaż miałeś w tym czasie uczyć się wiersza.

PERFEKCJONIZM
Wszystko musisz wykonać od razu prawidłowo i doskonale. Zasada ta zakłada, że wszystko co robisz, musisz wykonać według z góry określonego wzorca poprawności. Główną zasadą życiową perfekcjonizmu jest unikanie zła i strach przed złem... Każdy członek rodziny kieruje się w życiu swoim wyobrażeniem ideału i nie uświadamia sobie, że nie jest w stanie - ani on, ani pozostali członkowie rodziny - osiągnąć go.

OBWINIANIE
Za każdym razem, gdy coś wyszło nie tak, jak było zaplanowane, masz obwinić za to siebie lub kogoś innego. Gdy zawiedzie kontrola, obwinianie pozwoli zachować twarz i jako taką równowagę. Matka kazała posprzątać mieszkanie, ale buszowanie w Internecie było tak fascynujące, że ani się spostrzegłeś, jak czas szybko upłynął. Latasz po domu jak poparzony, ale i tak nie zdążyłeś wszystkiego zrobić. Właśnie wróciła młodsza siostra ze szkoły, będzie można na nią zwalić winę, że zrobiła nieporządek.

ODMOWA WYRAŻANIA SIEBIE
Człowiek, żeby funkcjonować w pełny sposób, musi mieć prawo do swobodnego myślenia i interpretowania, czucia, pragnienia i wyboru, wyobraźni. W rodzinach toksycznych zasada perfekcjonizmu wyklucza pełne wyrażanie tych praw, ponieważ nie wolno jest myśleć, czuć, pragnąć czy wyobrażać sobie w taki sposób, jak ty to robisz. Masz z tego korzystać w sposób zgodny z perfekcjonistycznymi wymogami ideału, który preferowany jest w twojej rodzinie.

ZASADA TRZYMANIA JĘZYKA ZA ZĘBAMI
Zasada ta skutecznie zamyka usta członkom rodziny, nie pozwalając na wyrażanie jakichkolwiek uczuć, potrzeb czy pragnień. W toksycznych rodzinach poszczególni członkowie pragną ukryć swoje prawdziwe uczucia, potrzeby, pragnienia. Nikt nikomu nie zwierza się ze swego osamotnienia czy rozdarcia wewnętrznego. Jesteś wtedy zawstydzany bądź wyśmiewany przez pozostałych członków rodziny (i nie tylko rodziny) jako ten słaby, nic nie warty. Najczęściej ten model stosowany jest w rodzinach alkoholików lub tam, gdzie przemoc jest na dziennym porządku. Tatuś lub mamusia są trunkowi, dzieci z takiej rodziny na pewno nie będą się chwaliły, że mają rodziców alkoholików, że są poniewierane czy katowane, że własnie rodzice przepili ostatnie pieniądze, za które można było kupić chleb.

NIE WOLNO SIĘ MYLIĆ
Myląc się, ujawniasz swe niedoskonałe, podatne na krzywdę JA. Przyznanie się do błędu to wystawienie się na badawcze spojrzenia, więc nie przyznawaj się nigdy do popełnionych pomyłek - zwal to na kogoś, a gdy ktoś inny się pomyli - zawstydź go boleśnie! Dziecko odrobiło lekcje. Mama sprawdza poprawność rozwiązanych zadań. W pewnej chwili zauważa błąd i zaczyna natrząsać się nad latoroślą, że źle wykonało zadanie, bo gdyby się bardziej przyłożył, napisałby od razu poprawnie.

NIERZETELNOŚĆ
Nie oczekuj od nikogo rzetelności, nie ufaj nikomu a nigdy się nie rozczarujesz. Skoro rodzicom nikt nie zaspokoił w odpowiednim czasie (w dzieciństwie) ich potrzeb zależnościowych, więc w jaki sposób mieli je zaspokoić tobie, skoro tego nie potrafią? Cykl nieufności przechodzi z pokolenia na pokolenie. Tatuś obiecał iść z dzieckiem na plac zabaw, ale właśnie w tym czasie kolega taty zaproponował wypad na piwo. Dziecko zawiedzione płacze w kąciku - "tata mnie nie kocha, bo poszedł z kolegą a przecież mi pierwszemu obiecał, że pójdzie ze mną!"

Sytuacje, które opisałam wyżej są na dziennym porządku w rodzinach objętych fałszywym wstydem i nie ma tu nic do rzeczy, czy jest to patologiczna rodzina, robotnicza czy inteligencka. W każdej z tych rodzin rodzice przypisują dzieciom to, co było przypisywane im, gdy byli mali. To, że kiedyś stajemy się dorosłymi ludźmi nie oznacza wcale, że wyrastamy z tych zależności. Nie, to, co spotkało nas w dzieciństwie na pewno wyprojektujemy na dzieci lub współmałżonków, nie uświadamiając sobie nawet działania tego mechanizmu. Na tej samej zasadzie będziemy budowali inne związki międzyludzkie.

Gdyby...

2009-03-31T13:27:00.003+02:00

Przed laty - łazikując po czeskich forach - znalazłam tę oto przypowieść. Poruszyła mnie swoją głębią i prostotą. Przetłumaczyłam na język polski oddając polskim czytelnikom...

Gdyby każda nuta powiedziała: muzyki nie stworzy jedna nuta...
nie powstałaby nigdy symfonia.
Gdyby każde słowo powiedziało: jedno słowo nie może stworzyć strony...
nie powstałaby książka.
Gdyby każdy kamień powiedział: jeden kamień nie może postawić muru....
nie powstałby dom.
Gdyby każda kropla wody powiedziała: jedna kropla nie może stworzyć rzeki...
nie powstałby ocean.
Gdyby ziarno zboża powiedziało: Jedno ziarenko nie może obsiać pola...
nie byłoby żniw.
Gdyby każdy człowiek powiedział: moja miłość nie może zbawić ludzkości...
nigdy by na ziemi nie było sprawiedliwości i szczęścia.

Mówisz: a co ja mogę zrobić?
Ja ci odpowiadam: przekazuj miłość czynem. Jedynie miłość zwycięży cierpienie, i wcale nie o to chodzi czy widzisz owoce swej miłości.

Mówisz: a co z pozostałymi?
Ja ci odpowiadam: oni też mają kochać

Pomyślisz: a jeśli oni będą się ociągać?

- Kochaj ich jeszcze bardziej. Wszyscy wokół ciebie czekają na to samo. Tak jak ty, każdy czeka, kto pierwszy położy swój kamyczek. Jeśli jako pierwszy położysz swój kamyczek, inni też swój dołożą. Ponieważ kto naprawdę kocha, przebudzi pozostałych.

Tak, jak symfonia potrzebuje każdą nutę,
Tak, jak książka potrzebuje każde słowo,
Tak, jak dom potrzebuje każdego kamienia,
Tak, jak ocean potrzebuje każdą kroplę wody,
Tak, jak żniwa potrzebują każdego ziarenka,
Tak cała ludzkość potrzebuje CIEBIE tam, gdzie jesteś.

Próbujemy zmieniać wszystko wokół siebie, wszystko, co kłóci się z naszym spojrzeniem na świat, co nie poddaje się naszemu wyobrażeniu, rozumieniu. Udowadniamy innym swoje rozumienie, które wpojono nam w domu, w szkole, wśród rówieśników.
To, co kłóci się z naszym widzeniem świata, trzeba przecież zniszczyć, udowodnić innym, że „moja prawda jest jedyna i niepodważalna”. Żądamy dowodów tam, gdzie prawdę czuje się sercem, zmysłami a nie udowadnia logicznie.

Czym będzie logika, jeśli najpierw nie czujesz sercem?...

słowna agresja...

2009-03-16T15:14:00.004+01:00

Jak bardzo nie zwracamy uwagi na agresję słowną można zauważyć na każdym kroku - w relacjach małżonków, rodziców w stosunku do dzieci, nauczycieli do uczniów, rodzeństwa wobec rodzeństwa, wśród rówieśników, w instytucjach - wszędzie. Nie zauważamy, bo ma ona miejsce w każdych okolicznościach i niemal w każdej sytuacji. Przyzwyczajamy się do niej, bo w niej wyrastaliśmy od najmłodszych lat.

Dziecko siedzi i maluje kredkami obrazek. Matka zagląda mu przez ramię i co chwilę krytykuje to, co dziecko namalowało. A to drzewo nie tak wygląda, a to pies niepodobny do psa, dom jest krzywy i nie ma drzwi, trawa jest czerwona zamiast zielona...

Krytyka i osądzanie. Przecież dziecko maluje tak, jak czuje - rączka nie jest tak pewna i precyzyjna jak ręka dorosłego. W dojrzałym życiu ta krytyka objawi się usztywnieniem - dorosły człowiek będzie patrzył oczami swoich rodziców w pozytywnym i negatywnym znaczeniu. Zabijamy twórczość na rzecz utartych schematów.

Kiedy przestajesz ulegać agresywnej osobie, która wymaga od Ciebie zachowania, do jakiego jest/była przyzwyczajona, zaczyna się krytyka twojej osoby, manipulacja, ferowanie krzywdzących stwierdzeń, obwinianie, poniżanie, upokarzanie. Wszystkie chwyty będą wykorzystanie dla odzyskania władzy nad tobą!
Każdy ma prawo do własnych poglądów, do postępowania w sposób sobie właściwy, bez wyładowywania na innych swoich usztywnionych przekonań, projektowania na otoczenie swoich własnych kompleksów, które powstały w czasie, kiedy nie był w stanie się bronić.

Rodzina jest podstawową jednostką w społeczeństwie. W niej wychowują się nasi liderzy, których wybieramy w powszechnych wyborach, a potem psioczymy, że nie spełniają naszych oczekiwań.
Nie będą spełniali, bo są kimś innym niż ludzie z mojej rodziny, inne priorytety były w ich rodzinach preferowane.

Rodzina jest odpowiedzialna za wychowanie jednostki, przygotowuje ją do życia w społeczeństwie, przekazuje wartości, którym hołduje.

Skoro w rodzinie władzę dzierżyła osoba agresywna - kontrolująca pozostałych, manipulująca, krytykująca, narzucająca swój sposób wykonywania pewnych czynności, swoje poglądy jako te najlepsze i jedyne - pozostali członkowie rodziny będą jej ulegać, by nie wywoływać zatargów, awantur czy zemsty z jej strony. Autorytaryzm i usztywnienie psychiczne produkuje jednostki zwichnięte psychicznie, które w dorosłym życiu będą usiłowały podporządkować sobie innych - bo takie doświadczenia wynieśli z domu, takie wzorce zostały im wpojone.

Toksyczne słowa

2009-03-16T14:45:00.001+01:00

Patricia Evans

Toksyczne słowa

Wydawnictwo Jacek Santorski & Co,
Warszawa 2008, s. 238

"Mój mąż twierdzi, że mnie kocha, a potem mówi i robi, co mu się podoba, uważa, że jest tolerancyjny, choć krytykuje wszystko, co zrobię, i nie liczy się z moją opinią, mówi, że jest spokojny, a przecież codziennie złości się i krzyczy".

Taki lub podobny opis relacji między małżonkami można usłyszeć niemalże we wszystkich rozmowach z ofiarami przemocy. Osoby doświadczające agresji słownej zazwyczaj wątpią, czy to, co robi partner, jest przemocą.

Patricia Evans o cierpieniach wywołanych agresją słowną pisze z kobiecego punktu widzenia. Książka, powstała na podstawie rozmów z kobietami - ofiarami przemocy psychicznej, które po wielu latach od wydarzeń próbują zrozumieć, co zdarzyło się w ich życiu. Napisana została z myślą o osobach, które zaczynają wątpić, czy ich życie rodzinne oparte jest na partnerskich zasadach.

Autorka postanowiła przedstawić zjawisko przemocy słownej w taki sposób, by uczulić czytelników na subtelne niuanse tej formy przemocy. Dzięki obrazowym opisom poznajemy więc dwa światy: świat sprawcy przemocy - opierający się na poczuciu władzy i kontroli - i świat ofiary - tworzony na bazie siły wewnętrznej i dążeniu do współpracy. Dowiadujemy się, co czuje, co myśli i w co wierzy ofiara, poznajemy też prawa partnerów, naruszane podczas stosowania agresji słownej, rodzaje przemocy oraz ukryte przyczyny występowania w związkach tego typu agresji.

Doświadczenia terapeutyczne autorki pozwoliły również na sformułowanie wskazówek, które mogą pomóc w radzeniu sobie z agresją słowną. Znajdziemy tu zatem konstruktywne sposoby reagowania na zastraszanie, oskarżenia, obarczanie winą, krytykowanie, rozkazywanie, lekceważenie, trywializowanie czy niewybredne żarty. Poznamy także podstawowe, sposoby rozpoznawania agresji, zasady, o których warto pamiętać podczas pracy nad relacjami z partnerem stosującym przemoc słowną, oraz przeszkody, jakie mogą utrudniać ten proces. Lekturę książki warto rozpocząć od krótkiego testu, pozwalającego sprawdzić, czy problem agresji słownej dotyczy również nas samych.

Dodam tylko od siebie...
Książka godna polecenia nie tylko dla kobiet ale i dla mężczyzn, będących ofiarami przemocy ze strony kobiet. Mężczyzna znosi słowną agresję, nie szuka na zewnątrz rozwiązania swojego problemu, dlatego tak mało wiemy na temat ich cierpień. Agresja słowna dotyczy w równym stopniu kobiet i mężczyzn, a co za tym idzie - całych rodzin.